penektomia
Penektomia to zabieg chirurgiczny polegający na częściowym lub całkowitym usunięciu prącia. Jest to radykalna procedura wykonywana najczęściej w przypadku zaawansowanego raka prącia, gdy inne metody leczenia nie są skuteczne lub gdy nowotwór rozprzestrzenił się do głębszych tkanek narządu.
Wyróżnia się dwa główne typy zabiegu: penektomię częściową (usunięcie dystalnej części narządu z zachowaniem kikuta umożliwiającego oddawanie moczu na stojąco) oraz penektomię całkowitą (usunięcie całego prącia wraz z jego korzeniem). W przypadku penektomii całkowitej konieczne jest wykonanie perinealnej uretrostomii, czyli wytworzenie ujścia cewki moczowej w kroczu.
Wskazaniami do przeprowadzenia penektomii są przede wszystkim: zaawansowany rak prącia (szczególnie stopień T2-T4), zmiany nowotworowe obejmujące większość narządu, nawrót choroby po leczeniu oszczędzającym oraz zmiany nienowotworowe (np. ciężkie urazy, martwica, zaawansowana zgorzel Fourniera). Po zabiegu konieczne jest systematyczne monitorowanie pacjenta pod kątem nawrotu choroby oraz ocena funkcjonalna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak prącia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak prącia, najczęściej będący rakiem płaskonabłonkowym (SCC), dotyka głównie mężczyzn po 60. roku życia i stanowi mniej niż 1% nowotworów u mężczyzn w krajach rozwiniętych. Wczesne wykrycie jest kluczowe, gdyż 5-letni wskaźnik przeżycia wynosi około 80% w przypadku nowotworu ograniczonego do pierwotnego miejsca, natomiast w przypadku przerzutów spada do 9%. Leczenie wymaga podejścia wielodyscyplinarnego w wyspecjalizowanych ośrodkach, obejmującego urologa, onkologa klinicznego, pielęgniarkę specjalistyczną, patologa, specjalistę radioterapii oraz pracownika socjalnego. Centralizacja opieki, zgodnie z wytycznymi EAU-ASCO 2023, poprawia wyniki leczenia poprzez standaryzację i dostęp do badań klinicznych. Chirurgia, w tym częściowa lub całkowita penektomia, pozostaje podstawową metodą leczenia, a pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w opiece przed-, w trakcie i pooperacyjnej, w tym w monitorowaniu ran, kontroli bólu oraz edukacji pacjenta.
ablacja laserowa, choroba przerzutowa, dysfunkcja seksualna, glansektomia, nawrót choroby, niegojące się owrzodzenie, nowotwór złośliwy, obrzęk limfatyczny, opieka onkologiczna, opieka paliatywna, opieka pielęgnacyjna, penektomia, pielęgniarka onkologiczna, rak płaskonabłonkowy, rak prącia, remisja, seroma, węzeł chłonny, zaburzenie erekcji, zakrzepica żył głębokich, zator płucny, zespół wielodyscyplinarny, żołądź prącia, zwężenie cewki moczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Dyzforia płciowa – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka dysforii płciowej przeszła istotną ewolucję, od patologizującego podejścia w DSM-III i ICD-10, przez zmianę terminologii na „dysforię płciową” w DSM-5 (2013), aż po przeniesienie „niezgodności płciowej” do rozdziału o zdrowiu seksualnym w ICD-11. DSM-5-TR definiuje dysforię płciową jako co najmniej 6-miesięczną niezgodność między doświadczaną/wyrażaną a przypisaną płcią, manifestującą się przez określone kryteria (np. pragnienie posiadania cech płciowych odmiennej płci, silne pragnienie bycia traktowanym jako płeć odmienna), z towarzyszącym klinicznie znaczącym cierpieniem lub upośledzeniem funkcjonowania. Diagnoza wymaga wielodyscyplinarnej oceny, obejmującej wywiad kliniczny, ocenę psychologiczną i różnicowanie z innymi zaburzeniami (np. DSD, schizofrenia). Kryteria terapii hormonalnej obejmują trwałą dysforię, zdolność do świadomej zgody, wiek ≥18 lat oraz kontrolę współistniejących schorzeń. Wskazane jest także wsparcie psychologiczne, jednak celem terapii behawioralnej nie jest zmiana tożsamości płciowej, lecz poprawa jakości życia.
cechy płciowe, detransycja medyczna, DSM-5, DSM-5-TR, dysforia płciowa, falloplastyka, ICD-11, mastektomia, niezgodność płciowa, penektomia, Standardy Opieki, świadoma zgoda, terapia behawioralna, terapia hormonalna, tożsamość transpłciowa, transseksualizm, waginoplastyka, współistniejące zaburzenie psychiczne, zaburzenie rozwoju płci, zaburzenie tożsamości płciowej, zdrowie psychiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prącia – Epidemiologia
Rak prącia jest rzadkim nowotworem złośliwym, stanowiącym około 0,8 przypadków na 100 000 mężczyzn rocznie globalnie, z dominującą postacią raka płaskonabłonkowego (>95%). Występowanie wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne, z wyższą zachorowalnością w krajach rozwijających się (np. Brazylia 2,8-6,8/100 000, Indie 0,7-3,0/100 000) w porównaniu do krajów uprzemysłowionych (Europa 0,94/100 000, USA 0,5/100 000). Szczyt zachorowań przypada na 6. i 7. dekadę życia, choć 22% pacjentów to osoby poniżej 40 lat. Kluczowymi czynnikami ryzyka są zakażenie HPV (obecne w 40-50% przypadków, głównie HPV-16), stulejka (OR 4,9-7,2), palenie tytoniu (2,4-krotnie zwiększone ryzyko), przewlekłe stany zapalne (np. liszaj twardzinowy) oraz niski status społeczno-ekonomiczny. Obrzezanie noworodkowe wykazuje silny efekt ochronny (OR 0,33). Wzrost zachorowalności obserwuje się w niektórych krajach europejskich i USA, a prognozy GLOBOCAN przewidują wzrost o ponad 56% do 2040 roku.
ablacja laserowa, badanie fizykalne, glansektomia, immunosupresja, inhibitor punktów kontrolnych układu odpornościowego, inwazja naczyń limfatycznych, inwazja okołonerwowa, leczenie PUVA, liszaj twardzinowy, nowotwór złośliwy, obrzęk limfatyczny, obrzezanie noworodkowe, penektomia, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia, rak in situ, rak płaskonabłonkowy, rak prącia, stan zapalny, stopień zróżnicowania guza, stulejka, wirus brodawczaka ludzkiego, wskaźnik zachorowalności, współczynnik zachorowalności, zakażenie HPV, zapalenie żołędzi