in vivo recovery
In vivo recovery to miara skuteczności działania produktów krwiopochodnych, szczególnie czynników krzepnięcia, wyrażana jako procentowy wzrost poziomu danego czynnika w osoczu pacjenta po jego podaniu. Parametr ten jest kluczowy w leczeniu pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, takimi jak hemofilia.
Pomiar in vivo recovery wykonuje się poprzez pobranie próbki krwi przed oraz w określonym czasie po infuzji (zwykle 15-60 minut), a następnie obliczenie wzrostu stężenia czynnika w stosunku do podanej dawki. Prawidłowa wartość in vivo recovery dla większości czynników krzepnięcia wynosi około 2% na jednostkę międzynarodową na kilogram masy ciała.
Niższe niż oczekiwane wartości in vivo recovery mogą wskazywać na obecność inhibitorów czynników krzepnięcia, zwiększony katabolizm, krwawienie, lub problemy z jakością podawanego preparatu. Regularne monitorowanie tego parametru pozwala na optymalizację dawkowania i identyfikację potencjalnych problemów klinicznych u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Białko C – Właściwości farmakokinetyczne
Białko C, będące naturalną proteazą serynową zależną od witaminy K, pełni kluczową rolę jako inhibitor w procesach krzepnięcia krwi i jest składnikiem wielu koncentratów zespołu protrombiny stosowanych w lecznictwie. Farmakokinetyka białka C została szczegółowo zbadana w badaniach klinicznych u zdrowych ochotników oraz pacjentów leczonych antagonistami witaminy K. Mediana okresu półtrwania białka C w osoczu dla produktu Beriplex P/N wynosi 47 godzin (zakres 9-122 godzin), co jest określone w modelu dwukompartmentowym. W badaniach z Beriplex P/N mediana przyrostu IVR (In Vivo Recovery) wynosiła 0,028 j.m./ml na j.m./kg masy ciała u zdrowych ochotników oraz 0,019 j.m./ml u pacjentów z ostrymi krwawieniami leczonych antagonistami witaminy K. Maksymalne stężenie białka C osiągane jest szybko, w ciągu 3 godzin od podania, a dostępność biologiczna jest natychmiastowa i proporcjonalna do dawki podanej dożylnie.
antagonista witaminy K, Beriplex P/N, białko C, białko S, czynniki krzepnięcia, dostępność biologiczna, droga dożylna, Farmakopea Europejska, in vivo recovery, koncentrat zespołu protrombiny, krzepnięcie krwi, metoda chromogenna, model dwukompartmentowy, okres półtrwania, ostre krwawienie, parametr farmakokinetyczny, proteaza serynowa, przyrost IVR, standard WHO, stężenie maksymalne, Światowa Organizacja Zdrowia, witamina K - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor C1-esterazy – Właściwości farmakokinetyczne
Inhibitor C1-esterazy, stosowany w preparatach Berinert w dawkach 500, 1500, 2000 i 3000 j.m., wykazuje różne właściwości farmakokinetyczne w zależności od drogi podania. Po podaniu dożylnym (i.v.) maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest szybko, w około 0,8 godziny, a okres półtrwania wynosi od 36,1 do 91,4 godzin, co wskazuje na długi czas działania leku. Biodostępność jest pełna (100%), a średni wzrost aktywności inhibitora C1-esterazy wynosi 2,3%/j.m./kg masy ciała. W badaniach u pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym (HAE) wykazano, że okres półtrwania jest nieco krótszy u dzieci (32,9 h) oraz u pacjentów z ciężkimi atakami (30,9 h) w porównaniu do dorosłych i pacjentów z łagodniejszym przebiegiem choroby. In vivo recovery (IVR) średnio wynosi 86,7%, z wyższymi wartościami u dzieci (98,2%) i pacjentów z ciężkimi atakami (101,4%).
analiza populacyjna, bezprzedziałowa analiza farmakokinetyczna, biodostępność produktu, biodostępność względna, dostępność biologiczna, HAE, in vivo recovery, inhibitor C1-esterazy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie podskórne, stężenie w stanie równowagi, wrodzony obrzęk naczynioruchowy