wydłużony odcinek QT
Wydłużony odcinek QT to zaburzenie elektrofizjologiczne serca, charakteryzujące się nieprawidłowym wydłużeniem czasu repolaryzacji komór serca, co widoczne jest w zapisie EKG jako wydłużenie odstępu QT. Prawidłowa wartość skorygowanego odstępu QT (QTc) wynosi poniżej 450 ms u mężczyzn i poniżej 460 ms u kobiet. Wydłużenie QTc powyżej tych wartości uznaje się za patologiczne.
Przyczyny wydłużonego odstępu QT mogą być wrodzone (zespoły długiego QT – LQTS) lub nabyte. Najczęstsze przyczyny nabyte to działania niepożądane leków (np. niektórych antybiotyków, leków przeciwpsychotycznych, przeciwarytmicznych), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), choroby serca (niewydolność serca, kardiomiopatia), niedoczynność tarczycy oraz ciężkie bradyarytmie.
Wydłużony odstęp QT stanowi istotny czynnik ryzyka wystąpienia groźnych arytmii komorowych, szczególnie torsade de pointes, które mogą prowadzić do omdleń, a nawet nagłego zgonu sercowego. Postępowanie terapeutyczne obejmuje eliminację czynników wywołujących, korekcję zaburzeń elektrolitowych, modyfikację farmakoterapii oraz w przypadku zespołów wrodzonych – leczenie beta-blokerami, wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD) u pacjentów wysokiego ryzyka lub sympatektomię lewostronną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pralex 5 mg
Pralex (escytalopram) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób stosujących nieodwracalne nieselektywne inhibitory MAO, odwracalne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolid, ze względu na ryzyko wystąpienia zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z wydłużonym odcinkiem QT w EKG lub wrodzonym zespołem długiego QT, a także u osób przyjmujących inne leki wydłużające QT, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes. Wskazane jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami rytmu serca oraz u osób z wywiadem reakcji alergicznych na leki z grupy SSRI.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tizanor 2 mg
Tyzanidyna (Tizanor) w dawkach 2 mg i 4 mg wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które różnią się w zależności od stosowanej dawki. Przy niskich dawkach dominują łagodne i przejściowe objawy, takie jak senność, zmęczenie, zawroty głowy ośrodkowe, suchość błony śluzowej jamy ustnej, obniżone ciśnienie tętnicze, nudności, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz podwyższona aktywność aminotransferaz. W wyższych dawkach, stosowanych w terapii wzmożonego napięcia mięśniowego, te działania występują częściej i z większym nasileniem, a dodatkowo mogą pojawić się poważne powikłania, takie jak wydłużenie odcinka QT z ryzykiem torsade de pointes, bradykardia (występująca niezbyt często), niedociśnienie tętnicze (często), osłabienie mięśni, bezsenność, omamy, stany splątania oraz ostre zapalenie wątroby. Zgłoszenia po wprowadzeniu leku do obrotu wskazują również na ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji i obrzęku naczynioruchowego, których częstość nie jest dokładnie określona.
anafilaksja, bezsenność, bradykardia, dyzartria, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osłabienie mięśni, ostre zapalenie wątroby, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśniowy, stan splątania, tachykardia z odbicia, torsade de pointes, tyzanidyna, udar mózgu, wydłużony odcinek QT, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie snu, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół odstawienia