oporność wysokiego stopnia

Oporność wysokiego stopnia (ang. high-level resistance) to zjawisko mikrobiologiczne, w którym drobnoustroje wykazują znacznie obniżoną wrażliwość na działanie leków przeciwdrobnoustrojowych. W praktyce klinicznej oznacza to, że standardowe dawki antybiotyku lub chemioterapeutyku są nieskuteczne w zwalczaniu danego patogenu.

To zjawisko występuje, gdy wartość minimalnego stężenia hamującego (MIC) dla danego drobnoustroju znacznie przekracza standardowe punkty odcięcia dla wrażliwości. Oporność wysokiego stopnia jest szczególnie niebezpieczna w kontekście zakażeń szpitalnych oraz w leczeniu pacjentów z obniżoną odpornością, gdyż drastycznie ogranicza opcje terapeutyczne.

Szczególne znaczenie kliniczne ma oporność wysokiego stopnia enterokoków na aminoglikozydy (HLAR – High-Level Aminoglycoside Resistance) oraz oporność wysokiego stopnia gronkowców na glikopeptydy (HLGR – High-Level Glycopeptide Resistance). Zjawisko to wymaga zastosowania alternatywnych schematów leczenia, często z użyciem nowszych antybiotyków lub terapii skojarzonych.

Wykrycie oporności wysokiego stopnia wymaga specjalistycznych metod diagnostycznych, takich jak oznaczanie MIC metodą mikrorozcieńczeń lub E-test. Monitoring oporności wysokiego stopnia jest istotnym elementem programów kontroli zakażeń oraz racjonalnej antybiotykoterapii w placówkach ochrony zdrowia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl