bakterie koagulazo-ujemne
Bakterie koagulazo-ujemne (CNS, Coagulase-Negative Staphylococci) to grupa gronkowców, które nie wytwarzają enzymu koagulazy. W przeciwieństwie do Staphylococcus aureus (koagulazo-dodatni), bakterie te długo były uważane za niepatogenne lub o niskiej zjadliwości. Jednak współcześnie są uznawane za istotne patogeny oportunistyczne, szczególnie w zakażeniach związanych z opieką zdrowotną.
Do najczęściej izolowanych gatunków CNS należą: Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus i Staphylococcus lugdunensis. S. epidermidis jest najczęstszym patogenem wśród CNS, odpowiedzialnym za zakażenia związane z wszczepionymi biomateriałami, takimi jak cewniki naczyniowe, protezy stawowe czy zastawki serca. S. saprophyticus jest natomiast istotnym czynnikiem etiologicznym zakażeń układu moczowego, szczególnie u młodych, aktywnych seksualnie kobiet.
Bakterie koagulazo-ujemne często wykazują oporność na wiele antybiotyków. Ponad 80% szczepów szpitalnych jest opornych na metycylinę (MRCNS), co wiąże się z opornością na wszystkie antybiotyki beta-laktamowe. Leczenie zakażeń CNS zwykle wymaga usunięcia zakażonego biomateriału i zastosowania celowanej antybiotykoterapii. W empirycznej terapii zakażeń wywołanych przez CNS stosuje się najczęściej glikopeptydy (wankomycyna, teikoplanina), linezolid lub daptomycynę.
Diagnostyka zakażeń wywołanych przez CNS może być trudna, gdyż bakterie te są częścią normalnej flory skóry i błon śluzowych. Wyizolowanie tych drobnoustrojów z materiału klinicznego wymaga oceny ich znaczenia klinicznego i wykluczenia zanieczyszczenia próbki. Pomocne w diagnostyce jest wykonanie kilku posiewów krwi, w których powtarza się ten sam gatunek bakterii, oraz ocena stanu klinicznego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Soltopin 20 mg/g
Soltopin, zawierający mupirocynę w stężeniu 20 mg/g, jest antybiotykiem stosowanym miejscowo w dermatologii, należącym do grupy leków dermatologicznych o kodzie ATC D06AX09. Mupirocyna działa poprzez hamowanie syntetazy izoleucynowej tRNA, co prowadzi do zahamowania syntezy białek bakteryjnych. W minimalnym stężeniu wykazuje efekt bakteriostatyczny, natomiast w wyższych stężeniach, osiąganych po aplikacji miejscowej, działa bakteriobójczo. Lek wykazuje aktywność przede wszystkim wobec Staphylococcus aureus oraz Streptococcus pyogenes, co potwierdzają badania kliniczne. Nie obserwuje się oporności krzyżowej z innymi antybiotykami, co jest istotne z punktu widzenia terapii zakażeń skórnych.
antybiotyk dermatologiczny, bakterie koagulazo-ujemne, corynebacterium, drobnoustrój Gram-ujemny, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, Enterobacteriaceae, gen chromosomalny, gen ileS, lek dermatologiczny, Micrococcus, minimalne stężenie hamujące, mupirocyna, mutacja punktowa, oporność krzyżowa, oporność na antybiotyk, oporność niskiego stopnia, oporność wewnętrzna, oporność wysokiego stopnia, Pseudomonas fluorescens, Staphylococcus aureus, Streptococcus, Streptococcus pyogenes, syntetaza izoleucynowa tRNA, synteza białka bakteryjnego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bactroban 20 mg/g
Bactroban, zawierający mupirocynę wapniową w stężeniu 20 mg/g, jest antybiotykiem miejscowym z grupy D06AX09, pozyskiwanym z fermentacji Pseudomonas fluorescens. Mechanizm działania mupirocyny polega na hamowaniu syntetazy izoleucynowej t-RNA, co blokuje syntezę białek bakteryjnych. W niskich stężeniach wykazuje efekt bakteriostatyczny, natomiast w wyższych działa bakteriobójczo. Oporność na mupirocynę u bakterii Staphylococcus może mieć charakter niskiego stopnia (mutacje genu ileS) lub wysokiego stopnia (enzym kodowany plazmidowo). U bakterii Gram-ujemnych, np. Enterobacteriaceae, oporność wynika z ograniczonej penetracji leku. Mupirocyna nie wykazuje oporności krzyżowej z innymi antybiotykami, co jest efektem jej unikalnego mechanizmu i struktury chemicznej.
antybiotyk miejscowy, bakterie Gram-ujemne, bakterie koagulazo-ujemne, corynebacterium, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, Enterobacteriaceae, gen ileS, grupa farmakoterapeutyczna, infekcja bakteryjna, Micrococcus, minimalne stężenie hamujące, mupirocyna, mupirocyna wapniowa, mutacja punktowa genu, oporność krzyżowa, oporność na antybiotyk, oporność nabyta, oporność niskiego stopnia, oporność wysokiego stopnia, plazmid, Pseudomonas fluorescens, spektrum aktywności mikrobiologicznej, Staphylococcus, Staphylococcus aureus, Streptococcus, Streptococcus pyogenes, syntetaza izoleucynowa t-RNA, synteza białka bakteryjnego