aloes-emodyna
Aloes-emodyna to związek chemiczny należący do grupy antrachinonów, występujący naturalnie w roślinach z rodzaju Aloe (aloes), Rhamnus (szakłak) oraz Rheum (rabarbar). W medycynie związek ten znany jest głównie ze swoich właściwości przeczyszczających, które wynikają z jego zdolności do stymulowania perystaltyki jelit oraz zwiększania wydzielania wody i elektrolitów do światła jelita grubego.
Badania naukowe wskazują również na potencjalne właściwości przeciwnowotworowe aloes-emodyny. Wykazano, że związek ten może indukować apoptozę komórek nowotworowych oraz hamować angiogenezę. Mechanizm działania obejmuje m.in. wpływ na szlaki sygnałowe związane z czynnikiem transkrypcyjnym NF-κB, kinazą białkową C oraz kaspazami.
W praktyce klinicznej aloes-emodyna wykorzystywana jest głównie jako składnik preparatów przeczyszczających, jednak ze względu na potencjalne działanie drażniące na błonę śluzową jelit, jej długotrwałe stosowanie nie jest zalecane. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit, niedrożnością jelit oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Figura 1 16,58-22,43 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B/saszetkę
Przedkliniczne badania toksyczności podostrej 90-dniowej na szczurach wykazały, że podawanie strąków senesu w dawkach od 100 do 1500 mg/kg masy ciała (odpowiadających dawkom 16-242 mg/kg u człowieka) powoduje odwracalne zmiany histopatologiczne w jelicie grubym (przerost nabłonka) oraz w nabłonku wpustu żołądka. W nerkach zaobserwowano dawko-zależne efekty nefrotoksyczne przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, obejmujące nacieki bazofilowe, przerost nabłonka kanalików oraz gromadzenie brązowego pigmentu na powierzchni nerek. Zmiany te były w większości odwracalne po okresie zdrowienia, z wyjątkiem częściowego utrzymywania się przebarwień nerek. Nie stwierdzono zaburzeń czynnościowych nerek ani patologii w splocie nerwowym okrężnicy. Wartość NOEL nie została ustalona, gdyż nawet najniższa dawka 100 mg/kg indukowała efekty biologiczne.
aktywność mutagenna, aloes-emodyna, badanie kancerogenezy, efekt nefrotoksyczny, genotoksyczność i mutagenność, gromadzenie pigmentu, nabłonek wpustu żołądka, pochodna hydroksyantracenu, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, poziom niewywołujący skutków, przerost nabłonka jelita grubego, przerost nabłonka nerek, sennozydy, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność podostra, wyciąg roślinny, zaburzenie czynnościowe nerek