farmakokinetyka ondansetronu

Farmakokinetyka ondansetronu obejmuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z biodostępnością wynoszącą około 60% ze względu na efekt pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po 1-2 godzinach od podania. Pokarm nieznacznie zwiększa biodostępność leku, ale nie wpływa istotnie na jego skuteczność kliniczną.

Ondansetron jest w znacznym stopniu (70-76%) wiązany z białkami osocza, głównie z albuminami. Lek ulega dystrybucji w organizmie, osiągając objętość dystrybucji około 140 litrów. Przenika przez barierę krew-mózg, co jest istotne dla jego działania przeciwwymiotnego poprzez blokowanie receptorów serotoninowych 5-HT3 w ośrodkowym układzie nerwowym.

Metabolizm ondansetronu zachodzi głównie w wątrobie poprzez układ cytochromu P450, szczególnie izoenzymy CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2. Główne szlaki metaboliczne obejmują hydroksylację pierścienia indolowego oraz N-demetylację. Metabolity ondansetronu mają znacznie mniejszą aktywność przeciwwymiotną niż związek macierzysty.

Okres półtrwania ondansetronu wynosi około 3-5 godzin u większości pacjentów, ale może być wydłużony u osób starszych (do około 8 godzin) oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wydalanie następuje głównie przez nerki (około 5% w postaci niezmienionej, reszta jako metabolity), a w mniejszym stopniu z kałem.

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens i wydłużony okres półtrwania ondansetronu, co może wymagać modyfikacji dawkowania. Niewydolność nerek ma mniejszy wpływ na farmakokinetykę leku, co czyni go relatywnie bezpiecznym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron charakteryzuje się stabilną farmakokinetyką niezależną od wielokrotnego podawania, z biodostępnością około 60% po podaniu doustnym i maksymalnym stężeniem w osoczu 30 ng/ml po dawce 8 mg osiąganym w 1,5 godziny. Podanie dożylne 4 mg w 5 minut skutkuje stężeniem około 65 ng/ml, natomiast podanie domięśniowe osiąga 25 ng/ml już po 10 minutach. Objętość dystrybucji wynosi około 140 litrów, a wiązanie z białkami osocza 70-76%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, bez wpływu polimorfizmu CYP2D6, a eliminacja nerkowa niezmienionego leku jest minimalna (<5%). Okres półtrwania u dorosłych wynosi około 3 godziny, co determinuje schemat dawkowania. W populacji pediatrycznej obserwuje się zmienność farmakokinetyczną zależną od wieku, z wydłużonym okresem półtrwania (6,7 godz.) i zmniejszonym klirensem u niemowląt 1-4 miesięcy, co uzasadnia dawkowanie oparte na masie ciała. U dzieci starszych parametry są bardziej zbliżone do dorosłych, a ekspozycja (AUC) jest porównywalna w grupach wiekowych powyżej 5 miesięcy.
biodostępność, biologiczny okres półtrwania, CINV, Cmax, działanie przeciwwymiotne, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka ondansetronu, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, niewydolność wątroby, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, ondansetron, polimorfizm debryzochinowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne przy podawaniu wielokrotnym, bez istotnych zmian w zachowaniu leku w organizmie. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 60%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) 30 ng/ml osiąganym po 1,5 godziny od dawki 8 mg. Przy dawkach powyżej 8 mg obserwuje się nieliniowy wzrost stężenia, co sugeruje zmniejszenie efektu pierwszego przejścia. Po podaniu dożylnym 4 mg Cmax wynosi około 65 ng/ml, a po domięśniowym 25 ng/ml (po 10 minutach). Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a wiązanie z białkami osocza to 70-76%. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z okresem półtrwania około 3 godzin i mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem. Polimorfizm CYP2D6 nie wpływa na farmakokinetykę ondansetronu.
biodostępność, CINV, działanie niepożądane leku, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka ondansetronu, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty indukowane chemioterapią, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania leku, ondansetron, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, polimorfizm debryzochinowy, polimorfizm genetyczny CYP2D6, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron Kabi, zawierający ondansetron w postaci chlorowodorku dwuwodnego, wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne przy wielokrotnym podawaniu. Po dożylnym podaniu dawki 4 mg w infuzji 5-minutowej osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 65 ng/ml, z objętością dystrybucji około 140 litrów i stopniem wiązania z białkami osocza na poziomie 70-76%. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, a okres półtrwania wynosi około 3 godziny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-60 ml/min) obserwuje się niewielkie, klinicznie nieistotne wydłużenie okresu półtrwania do 5,4 godziny, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby okres półtrwania wydłuża się znacząco do 15-32 godzin, co wiąże się ze znacznym zmniejszeniem klirensu. W populacji osób starszych (≥65 lat) farmakokinetyka wykazuje niewielkie zmiany, jednak u pacjentów ≥75 lat obserwuje się większy wpływ na odstęp QTc, co wymaga dostosowania dawkowania.
chlorowodorek dwuwodny, CINV, działanie przeciwwymiotne, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP2D6, farmakokinetyka ondansetronu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTc, okres półtrwania, ondansetron, podanie dożylne, polimorfizm debryzochiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atossa 8 mg

Ondansetron, substancja czynna leku ATOSSA (8 mg tabletki powlekane), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu około 30 ng/ml osiąganym po 1,5 godziny. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość przy dawkach powyżej 8 mg, co wiąże się z redukcją metabolizmu pierwszego przejścia. Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a wiązanie z białkami osocza to 70-76%. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z okresem półtrwania około 3 godzin i mniej niż 5% dawki wydalanej z moczem w formie niezmienionej. U dzieci i młodzieży parametry farmakokinetyczne są zależne od wieku i masy ciała, z wydłużonym okresem półtrwania u niemowląt 1-4 miesięcy (6,7 h) oraz zmniejszonym klirensem o 30%. Dawkowanie w przeliczeniu na masę ciała kompensuje różnice wiekowe, a ekspozycja (AUC) u dzieci powyżej 5 miesięcy jest porównywalna z dorosłymi.
absorpcja, biodostępność, dostępność biologiczna, dystrybucja, ekspozycja układowa, eliminacja, eliminacja leku, enzym CYP2D6, farmakokinetyka ondansetronu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ondansetronu, metabolizm, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, odstęp QTcF, okres półtrwania, PONV, wiązanie z białkami osocza, zależność ekspozycji i odpowiedzi
Leksykon leków
Interakcje leku – Zofran 4 mg

Ondansetron, metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), wykazuje złożony, wieloenzymatyczny metabolizm, który zapewnia kompensację w przypadku zahamowania lub defektu jednego z enzymów, co skutkuje minimalnymi zmianami farmakokinetycznymi i klirensem leku. Istotne klinicznie interakcje dotyczą głównie ryzyka wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków kardiotoksycznych (np. antracykliny, trastuzumab), antybiotyków (erytromycyna, ketokonazol), leków przeciwarytmicznych (amiodaron) oraz beta-adrenolityków (atenolol, tymolol). W takich przypadkach zalecane jest monitorowanie EKG i ostrożność w terapii skojarzonej. Ponadto, jednoczesne stosowanie ondansetronu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może prowadzić do zespołu serotoninowego, wymagając uważnej obserwacji objawów klinicznych.
alfentanyl, amiodaron, antracykliny, atenolol, beta-adrenolityki, chlorowodorek apomorfiny, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie kardiotoksyczne, erytromycyna, farmakokinetyka ondansetronu, fenytoina, furosemid, induktory enzymatyczne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, ketokonazol, klirens ondansetronu, lignokaina, metabolizm wątrobowy, monitorowanie EKG, morfina, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, podrażnienie śluzówki przewodu pokarmowego, propofol, ryfampicyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, Zofran
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml

Ondansetron charakteryzuje się stabilną farmakokinetyką przy wielokrotnym podawaniu, z biodostępnością doustną około 60%, maksymalnym stężeniem w osoczu 30 ng/ml po dawce 8 mg osiąganym po 1,5 godziny oraz objętością dystrybucji około 140 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, niezależnie od polimorfizmu CYP2D6, a eliminacja zachodzi głównie w postaci metabolitów (<5% w postaci niezmienionej w moczu). Okres półtrwania wynosi około 3 godziny, wydłużając się u niemowląt (6,7 godz.), osób starszych (5 godz.) oraz pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (15-32 godz.). Wchłanianie jest całkowite i bierne, a obecność pokarmu nieznacznie zwiększa biodostępność. Po podaniu dożylnym (4 mg/5 min) Cmax wynosi około 65 ng/ml, a po domięśniowym około 25 ng/ml. U dzieci i młodzieży farmakokinetyka jest zależna od wieku i masy ciała, co uzasadnia dawkowanie oparte na masie ciała, z wyjątkiem niemowląt 1-4 miesięcznych, u których obserwuje się wolniejszy klirens i wydłużony okres półtrwania.
biodostępność, CINV, działanie przeciwwymiotne, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka ondansetronu, klirens, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, ondansetron, polimorfizm debryzochinowy, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atossa 8 mg

Lek Atossa zawiera 8 mg ondansetronu w postaci dwuwodnego chlorowodorku ondansetronu w tabletkach powlekanych i posiada bezwzględne przeciwwskazania do stosowania. Przede wszystkim nie powinien być podawany pacjentom z nadwrażliwością na ondansetron lub jakikolwiek składnik pomocniczy, w tym laktozę jednowodną (120 mg na tabletkę), ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaktycznych. Ponadto, stosowanie Atossy jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących apomorfinę, ze względu na potencjalnie poważne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do niebezpiecznych działań niepożądanych.
apomorfina, chlorowodorek ondansetronu, działanie niepożądane, farmakokinetyka ondansetronu, historia leczenia, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na ondansetron, nietolerancja laktozy, ondansetron, przeciwwskazanie bezwzględne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Bluefish 8 mg

Ondansetron Bluefish w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 30 ng/ml po 1,5 godziny od podania dawki 8 mg. Biodostępność doustna wynosi 60%, z nieznacznym wzrostem po spożyciu pokarmu, a dawki powyżej 8 mg wykazują ponadproporcjonalny wzrost ekspozycji układowej. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~140 l) i umiarkowane wiązanie z białkami osocza (70-76%). Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z okresem półtrwania około 3 godzin u dorosłych. U osób starszych (>65 lat) biodostępność wzrasta do 65%, a okres półtrwania do 5 godzin, jednak zmiany te nie wymagają modyfikacji dawkowania. Niewydolność nerek (klirens kreatyniny >15 ml/min) powoduje niewielkie wydłużenie okresu półtrwania do 5,4 godz., natomiast ciężka niewydolność wątroby znacząco zmniejsza klirens i wydłuża okres półtrwania do 15-32 godzin, co może wymagać dostosowania dawkowania.
AUC, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja układowa, farmakokinetyka ondansetronu, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens układowy, klirens znormalizowany, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ondansetron, podanie doustne, polimorfizm CYP2D6, przewlekła dializa, równoważność biologiczna, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza