CINV

CINV (ang. Chemotherapy-Induced Nausea and Vomiting) to nudności i wymioty indukowane chemioterapią, będące jednymi z najczęstszych i najbardziej uciążliwych działań niepożądanych leczenia przeciwnowotworowego. Wyróżnia się CINV ostre (występujące w ciągu 24 godzin od podania chemioterapii), opóźnione (po 24 godzinach, trwające do 5 dni) oraz wyprzedzające (występujące przed podaniem kolejnego cyklu chemioterapii).

Patofizjologia CINV obejmuje aktywację ośrodka wymiotnego w pniu mózgu poprzez różne drogi, w tym pobudzenie receptorów serotoninowych 5-HT3 i receptorów neurokininowych NK1. Potencjał emetogenny chemioterapeutyków jest różny – leki takie jak cisplatyna czy cyklofosfamid w wysokich dawkach charakteryzują się wysokim ryzykiem wystąpienia CINV (>90% pacjentów), podczas gdy inne substancje mogą wywoływać te objawy rzadziej.

Profilaktyka i leczenie CINV opiera się na zastosowaniu kilku grup leków: antagonistów receptora 5-HT3 (ondansetron, granisetron, palonosetron), antagonistów receptora NK1 (aprepitant, netupitant), kortykosteroidów (deksametazon), a także leków przeciwpsychotycznych (olanzapina) i kannabinoidów. Schemat profilaktyki dobierany jest indywidualnie w zależności od potencjału emetogennego stosowanej chemioterapii oraz czynników ryzyka pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Tietyloperazyna – Wskazania do stosowania

Tietyloperazyna, będąca pochodną fenotiazyny, wykazuje działanie przeciwwymiotne i jest dostępna w Polsce pod nazwą Torecan w formie tabletek powlekanych (6,5 mg), czopków (6,5 mg) oraz roztworu do wstrzykiwań (6,5 mg/ml). Substancja ta jest stosowana przede wszystkim w leczeniu nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią cytotoksyczną, radioterapią, lekami o potencjale emetogennym oraz po zabiegach chirurgicznych (PONV). Wybór postaci farmaceutycznej zależy od stanu klinicznego pacjenta: tabletki doustne są preferowane w leczeniu ambulatoryjnym, czopki doodbytnicze u pacjentów z trudnościami w połykaniu lub wymiotami, a roztwór do wstrzykiwań w warunkach szpitalnych, gdy konieczne jest szybkie działanie leku i niemożliwe jest podanie drogą doustną lub doodbytniczą.
chemioterapia cytotoksyczna, CINV, dimaleinian, dysfagia, działanie przeciwwymiotne, jabłczan, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek opioidowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwpadaczkowy, lek toksyczny, nudności i wymioty, pochodna fenotiazyny, postać parenteralna, potencjał emetogenny, radioterapia, roztwór do wstrzykiwań, tietyloperazyna, wymioty pooperacyjne, zabieg chirurgiczny, zaburzenie świadomości, zaburzenie wodno-elektrolitowe, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron charakteryzuje się stabilną farmakokinetyką niezależną od wielokrotnego podawania, z biodostępnością około 60% po podaniu doustnym i maksymalnym stężeniem w osoczu 30 ng/ml po dawce 8 mg osiąganym w 1,5 godziny. Podanie dożylne 4 mg w 5 minut skutkuje stężeniem około 65 ng/ml, natomiast podanie domięśniowe osiąga 25 ng/ml już po 10 minutach. Objętość dystrybucji wynosi około 140 litrów, a wiązanie z białkami osocza 70-76%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, bez wpływu polimorfizmu CYP2D6, a eliminacja nerkowa niezmienionego leku jest minimalna (<5%). Okres półtrwania u dorosłych wynosi około 3 godziny, co determinuje schemat dawkowania. W populacji pediatrycznej obserwuje się zmienność farmakokinetyczną zależną od wieku, z wydłużonym okresem półtrwania (6,7 godz.) i zmniejszonym klirensem u niemowląt 1-4 miesięcy, co uzasadnia dawkowanie oparte na masie ciała. U dzieci starszych parametry są bardziej zbliżone do dorosłych, a ekspozycja (AUC) jest porównywalna w grupach wiekowych powyżej 5 miesięcy.
biodostępność, biologiczny okres półtrwania, CINV, Cmax, działanie przeciwwymiotne, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka ondansetronu, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, niewydolność wątroby, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, ondansetron, polimorfizm debryzochinowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metoclopramidum Polpharma 10 mg

Metoklopramid powinien być stosowany zgodnie z precyzyjnymi wytycznymi dawkowania, aby zapewnić skuteczność terapeutyczną i minimalizować ryzyko działań niepożądanych. U dorosłych zaleca się dawkę 10 mg do 3 razy na dobę, nie przekraczając 30 mg/dobę lub 0,5 mg/kg masy ciała, z maksymalnym czasem leczenia 5 dni. U młodzieży (15-18 lat) stosuje się dawkę 0,1-0,15 mg/kg mc. do 3 razy na dobę, maksymalnie 0,5 mg/kg mc., przy masie ciała powyżej 60 kg dawka wynosi 10 mg do 3 razy na dobę. Tabletki 10 mg nie są odpowiednie dla młodzieży poniżej 61 kg, gdzie wskazane są inne formy farmaceutyczne. Konieczne jest zachowanie co najmniej 6-godzinnego odstępu między dawkami, nawet w przypadku wymiotów.
CINV, czas terapii, czynność nerek, czynność wątroby, działanie niepożądane, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, Metoclopramidum Polpharma, metoklopramid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty po chemioterapii, pacjent geriatryczny, przeciwwskazanie, schemat dawkowania
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexamethasone hameln 4 mg/ml

Dexamethasone hameln (4 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) stosuje się w dawkach dostosowanych do wskazań klinicznych, nasilenia schorzenia oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W ostrych stanach, takich jak obrzęk mózgu, dawka początkowa wynosi 8-10 mg i.v., następnie 16-24 mg/dobę w 3-4 dawkach przez 4-8 dni, z możliwością wydłużenia terapii przy radioterapii. W bakteryjnym zapaleniu opon mózgowych stosuje się 0,15 mg/kg m.c. co 6 godzin przez 4 dni u dorosłych, a u dzieci 0,4 mg/kg co 12 godzin przez 2 dni. W wstrząsie pourazowym i ARDS dawka początkowa to 40-100 mg i.v. powtórzona po 12 godzinach lub 16-40 mg co 6 godzin przez 2-3 dni. W leczeniu COVID-19 zalecane jest 6 mg i.v. raz na dobę do 10 dni. Dawkowanie w innych wskazaniach, takich jak wstrząs anafilaktyczny (40-100 mg i.v.), ciężki napad astmy (8-20 mg i.v.), ostre choroby skóry (8-40 mg/dobę i.v.), choroby reumatyczne (6-16 mg/dobę) czy profilaktyka wymiotów po chemioterapii (10-20 mg i.v. przed chemioterapią, następnie 4-8 mg 2-3 razy/dobę) jest precyzyjnie określone i zależy od stanu pacjenta oraz przebiegu choroby.
ARDS, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, bolus, chemioterapia emetogenna, choroby zakaźne, ciągła infuzja podskórna, CINV, COVID-19, deksametazon, glikol propylenowy, leczenie paliatywne, marskość wątroby, napad astmy, niedoczynność tarczycy, obrzęk mózgu, ostre choroby skóry, podanie nasiękowe, reumatoidalne zapalenie stawów, terapia przeciwwymiotna, toczeń rumieniowaty układowy, układowe choroby reumatyczne, wlew dożylny, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs pourazowy, wstrzyknięcie dostawowe, wymioty po cytostatykach, wymioty pooperacyjne, zespół pourazowej ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg

Aprepitant Aurovitas (125 mg/80 mg) jest substratem, umiarkowanym inhibitorem oraz induktorem enzymu CYP3A4, a także induktorem CYP2C9 i glukuronidacji, co powoduje złożony profil interakcji farmakokinetycznych. Podczas standardowego 3-dniowego schematu leczenia aprepitant może zwiększyć AUC substratów CYP3A4 podawanych doustnie nawet trzykrotnie, co wymaga szczególnej ostrożności i dostosowania dawek leków takich jak deksametazon (zmniejszenie dawki o 50%) i metyloprednizolon (zmniejszenie dawki o 25-50%). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami o wysokim ryzyku kardiotoksycznym metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak pimozyd, terfenadyna, astemizol i cyzapryd, ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Aprepitant wpływa również na farmakokinetykę benzodiazepin (np. midazolam, alprazolam, triazolam), zwiększając ich stężenia osoczowe, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek.
acenokumarol, alprazolam, astemizol, benzodiazepiny, CINV, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, deksametazon, docetaksel, dziurawiec zwyczajny, etopozyd, etynyloestradiol, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja, hormonalny środek antykoncepcyjny, ifosfamid, induktor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroidy, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metyloprednizolon, midazolam, nefazodon, neurotoksyczność, noretyndron, pimozyd, pozakonazol, ryfampicyna, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, triazolam, warfaryna, winorelbina, worykonazol
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml

Ondansetron B. Braun jest dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniach 0,08 mg/ml (butelka 100 ml zawierająca 8 mg) oraz 0,16 mg/ml (butelka 50 ml zawierająca 8 mg), przeznaczonym wyłącznie do podawania dożylnego. Dawkowanie zależy od siły działania wymiotnego terapii przeciwnowotworowej i wynosi od 8 do 32 mg na dobę. W chemioterapii i radioterapii o umiarkowanym działaniu wymiotnym zaleca się 8 mg w infuzji dożylnej trwającej 15 minut przed terapią, z kontynuacją doustną lub doodbytniczą po 24 godzinach. W przypadku silnego działania wymiotnego możliwe są schematy z dawkami do 16 mg podawanymi w infuzji co najmniej 15 minut, z uwzględnieniem ryzyka wydłużenia odstępu QT. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² do max. 8 mg dożylnie) lub masy ciała (0,15 mg/kg do max. 8 mg dożylnie), z kontynuacją doustną do 32 mg/dobę. Wszystkie dawki dożylne powinny być podawane w infuzji trwającej minimum 15 minut.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, CINV, deksametazon sodu fosforan, infuzja dożylna, klirens leku, metabolizm sparteiny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania leku, ondansetron, PONV, powierzchnia ciała, roztwór do infuzji, wydłużenie odstępu QT, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml

Ondansetron B. Braun, dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniach 0,08 mg/ml (100 ml, 8 mg substancji czynnej) oraz 0,16 mg/ml (50 ml, 8 mg substancji czynnej), jest antagonistą receptora 5-HT3 stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią cytotoksyczną (CINV), radioterapią (RINV) oraz w okresie pooperacyjnym (PONV). Preparat jest wskazany u dorosłych oraz dzieci, z uwzględnieniem wieku i specyfiki klinicznej: u dzieci od 6. miesiąca życia w leczeniu CINV, a od 1. miesiąca życia w profilaktyce i leczeniu PONV. Roztwór zawiera dodatkowo 3,57 mg sodu w 1 ml, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Ondansetron B. Braun jest szczególnie zalecany w sytuacjach wymagających szybkiego działania dożylnego, np. u pacjentów z nasilonymi wymiotami lub zaburzeniami połykania.
antagonista receptora 5-HT3, chemioterapia cytotoksyczna, CINV, cisplatyna, cytostatyk, cytrynian sodu, dysfagia, leczenie przeciwnowotworowe, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron chlorowodorek, podanie dożylne, radioterapia, radioterapia onkologiczna, roztwór do infuzji
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron B. Braun to lek przeciwwymiotny dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniach 0,08 mg/ml (100 ml butelka, 8 mg substancji czynnej) oraz 0,16 mg/ml (50 ml butelka, 8 mg substancji czynnej). Substancją czynną jest ondansetron w formie chlorowodorku dwuwodnego. Preparat jest przeznaczony do podawania dożylnego i zawiera 3,57 mg sodu w 1 ml, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Wskazania do stosowania różnią się w zależności od wieku pacjenta: u dorosłych obejmują profilaktykę i leczenie nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią cytotoksyczną (CINV), radioterapią (RINV) oraz w okresie pooperacyjnym (PONV). U dzieci wskazania ograniczają się do leczenia CINV (od 6 miesiąca życia) oraz profilaktyki i leczenia PONV (od 1 miesiąca życia).
chemioterapia cytotoksyczna, chlorowodorek dwuwodny, CINV, dieta niskosodowa, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwymiotny, napromienianie jamy brzusznej, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, odwodnienie, okres okołooperacyjny, ondansetron, podanie dożylne, PONV, populacja pediatryczna, potencjał emetogenny, radioterapia, RINV, roztwór do infuzji, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Deksametazon Accord 4 mg/ml

Deksametazon Accord w stężeniu 4 mg/ml, dostępny w fiolkach o objętości 1 ml (4 mg), 2 ml (8 mg) oraz 5 ml (20 mg), jest kortykosteroidem stosowanym w stanach wymagających szybkiej interwencji farmakologicznej, zwłaszcza gdy podanie doustne jest niemożliwe lub niewystarczające. W podaniu dożylnym lub domięśniowym wskazany jest m.in. w obrzęku mózgu (spowodowanym guzem, interwencją neurochirurgiczną, ropniem lub zapaleniem opon mózgowych), wstrząsie pourazowym i profilaktyce ARDS, ciężkich napadach astmy, wstrząsie anafilaktycznym jako leczenie uzupełniające po epinefrynie, a także w leczeniu ostrych chorób skóry, chorób autoimmunologicznych (np. układowy toczeń rumieniowaty), reumatoidalnego zapalenia stawów oraz w terapii paliatywnej nowotworów i przeciwwymiotnej (profilaktyka i leczenie wymiotów pooperacyjnych i po cytostatykach). W COVID-19 preparat jest wskazany u pacjentów ≥12 lat i ≥40 kg masy ciała wymagających tlenoterapii, co potwierdzają dane kliniczne wskazujące na redukcję śmiertelności w tej grupie.
Podskórne podanie Deksametazonu Accord jest stosowane głównie w opiece paliatywnej, zwłaszcza gdy podanie doustne jest niemożliwe, w leczeniu objawów takich jak zmęczenie, anoreksja, oporne nudności i wymioty oraz jako leczenie uzupełniające przeciwbólowe. Miejscowo preparat podaje się śródstawowo lub okołostawowo w przewlekłych i ostrych stanach zapalnych stawów, chorobie zwyrodnieniowej, zespole bolesnego barku oraz w zapaleniach pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych. W ciężkich chorobach zakaźnych ze stanami toksycznymi (gruźlica, dur brzuszny, bruceloza) stosowanie deksametazonu wymaga jednoczesnej terapii przeciwinfekcyjnej. Preparat skutecznie zmniejsza obrzęk mózgu, redukuje ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz łagodzi objawy neurologiczne, co czyni go istotnym elementem terapii w wielu stanach nagłych i przewlekłych.
anafilaksja, ARDS, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, bruceloza, chemioterapia, choroba zwyrodnieniowa stawów, CINV, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, deksametazon, dur brzuszny, epinefryna, erytrodermia, gruźlica, guz mózgu, koronawirus SARS-CoV-2, kortykosteroid, nowotwór złośliwy, nudności i wymioty, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, ostra egzema, ostry napad astmy, pęcherzyca zwykła, reumatoidalne zapalenie stawów, terapia przeciwinfekcyjna, terapia przeciwwymiotna, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs pourazowy, wymioty pooperacyjne, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie okołostawowe, zapalenie pochewki ścięgnistej, zespół bolesnego barku, zespół pourazowej ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoclopramide hameln 5 mg/ml

Metoclopramide hameln w stężeniu 5 mg/ml (ampułka 2 ml zawiera 10 mg metoklopramidu chlorowodorku jednowodnego) jest wskazany u dorosłych do profilaktyki i leczenia nudności oraz wymiotów po zabiegach chirurgicznych (PONV), w ostrych napadach migreny oraz w zapobieganiu nudnościom i wymiotom indukowanym radioterapią (RINV). Lek wykazuje działanie przeciwwymiotne i prokinetyczne, co czyni go skutecznym w łagodzeniu objawów ze strony przewodu pokarmowego. W populacji pediatrycznej (1-18 lat) metoklopramid jest stosowany wyłącznie jako lek drugiego rzutu w zapobieganiu opóźnionym nudnościom i wymiotom po chemioterapii (CINV) oraz w leczeniu PONV, po nieskuteczności lub przeciwwskazaniu leków pierwszego wyboru.
CINV, działanie niepożądane, kontrola podaży sodu, lek drugiego rzutu, metoklopramid chlorowodorek, nudności i wymioty, ostry napad migreny, PONV, profil bezpieczeństwa leku, radioterapia, RINV, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne przy podawaniu wielokrotnym, bez istotnych zmian w zachowaniu leku w organizmie. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 60%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) 30 ng/ml osiąganym po 1,5 godziny od dawki 8 mg. Przy dawkach powyżej 8 mg obserwuje się nieliniowy wzrost stężenia, co sugeruje zmniejszenie efektu pierwszego przejścia. Po podaniu dożylnym 4 mg Cmax wynosi około 65 ng/ml, a po domięśniowym 25 ng/ml (po 10 minutach). Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a wiązanie z białkami osocza to 70-76%. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z okresem półtrwania około 3 godzin i mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem. Polimorfizm CYP2D6 nie wpływa na farmakokinetykę ondansetronu.
biodostępność, CINV, działanie niepożądane leku, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka ondansetronu, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty indukowane chemioterapią, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania leku, ondansetron, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, polimorfizm debryzochinowy, polimorfizm genetyczny CYP2D6, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olamide 10 mg

Lek Olamide zawiera 10 mg metoklopramidu chlorowodorku w formie tabletek i jest wskazany do leczenia nudności i wymiotów o różnej etiologii. U dorosłych stosuje się go profilaktycznie w opóźnionych nudnościach i wymiotach po chemioterapii (CINV) oraz radioterapii (RINV), a także objawowo w nudnościach i wymiotach różnego pochodzenia, w tym podczas ostrych napadów migreny, gdzie metoklopramid poprawia wchłanianie doustnych leków przeciwbólowych. W populacji pediatrycznej (1-18 lat) lek jest dopuszczony wyłącznie jako lek drugiego rzutu w zapobieganiu opóźnionym nudnościom i wymiotom po chemioterapii, po niepowodzeniu innych terapii.
CINV, cytostatyki, doustne leki przeciwbólowe, laktoza jednowodna, lek drugiego rzutu, metoklopramid chlorowodorek, nietolerancja laktozy, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty po radioterapii, ostry napad migreny, populacja pediatryczna, promieniowanie jonizujące, RINV, terapia skojarzona, wymioty i nudności
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoclopramidum Polpharma 10 mg

Metoclopramidum Polpharma w dawce 10 mg, zawierający metoklopramidu chlorowodorek, jest wskazany u dorosłych do profilaktyki opóźnionych nudności i wymiotów po chemioterapii (CINV) oraz radioterapii (RINV), a także do objawowego leczenia nudności i wymiotów, w tym towarzyszących ostrym napadom migreny. W terapii migreny lek może być stosowany w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwbólowymi, przyspieszając ich wchłanianie i zwiększając skuteczność. U młodzieży w wieku 15-18 lat metoklopramid jest wskazany wyłącznie jako lek drugiego rzutu w zapobieganiu CINV, po nieskuteczności lub przeciwwskazaniu leków pierwszego wyboru.
CINV, interakcja międzylekowa, lek pierwszego wyboru, lek przeciwbólowy, metoklopramid, nietolerancja laktozy, objawy dyspeptyczne, opóźnione nudności i wymioty, ostry napad migreny, protokół chemioterapii, radioterapia, RINV, terapia skojarzona
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron Kabi, zawierający ondansetron w postaci chlorowodorku dwuwodnego, wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne przy wielokrotnym podawaniu. Po dożylnym podaniu dawki 4 mg w infuzji 5-minutowej osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 65 ng/ml, z objętością dystrybucji około 140 litrów i stopniem wiązania z białkami osocza na poziomie 70-76%. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, a okres półtrwania wynosi około 3 godziny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-60 ml/min) obserwuje się niewielkie, klinicznie nieistotne wydłużenie okresu półtrwania do 5,4 godziny, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby okres półtrwania wydłuża się znacząco do 15-32 godzin, co wiąże się ze znacznym zmniejszeniem klirensu. W populacji osób starszych (≥65 lat) farmakokinetyka wykazuje niewielkie zmiany, jednak u pacjentów ≥75 lat obserwuje się większy wpływ na odstęp QTc, co wymaga dostosowania dawkowania.
chlorowodorek dwuwodny, CINV, działanie przeciwwymiotne, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP2D6, farmakokinetyka ondansetronu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTc, okres półtrwania, ondansetron, podanie dożylne, polimorfizm debryzochiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Kabi 0,08 mg/ml

Ondansetron Kabi jest lekiem przeciwwymiotnym podawanym wyłącznie dożylnie w infuzji trwającej minimum 15 minut, z dawkami dostosowanymi do wskazań, wieku pacjenta oraz czynności wątroby i nerek. W terapii przeciwnowotworowej dawki wahają się od 8 do 32 mg/dobę, z pojedynczymi dawkami do 16 mg, przy czym większe dawki wymagają infuzji nie krótszej niż 15 minut ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. U dzieci od 6 miesięcy dawki ustala się na podstawie pola powierzchni ciała (5 mg/m² do max. 8 mg dożylnie) lub masy ciała (0,15 mg/kg do max. 8 mg), z kontynuacją doustną do 5 dni. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby dawka dobowa nie powinna przekraczać 8 mg, natomiast u osób z zaburzeniami nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. U osób starszych (≥75 lat) zaleca się nie przekraczać dawki początkowej 8 mg dożylnie, z możliwością podania dwóch kolejnych dawek co 4 godziny.
chemioterapia i radioterapia, chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, ciągła infuzja dożylna, CINV, fosforan deksametazonu, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, metabolizm sparteiny i debryzochiny, okres półtrwania w surowicy, pole powierzchni ciała, PONV, RINV, terapia przeciwnowotworowa, wolny metabolizer, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml

Ondansetron Kabi to lek przeciwwymiotny dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniach 0,08 mg/ml (butelki 50 ml zawierające 4 mg lub 100 ml zawierające 8 mg ondansetronu) oraz 0,16 mg/ml (butelki 50 ml zawierające 8 mg). Substancją czynną jest ondansetron w formie chlorowodorku dwuwodnego. Lek jest wskazany do leczenia i profilaktyki nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią (CINV), radioterapią (RINV) oraz pooperacyjnych (PONV). W populacji dorosłych stosuje się go we wszystkich wymienionych wskazaniach, natomiast u dzieci wskazania są ograniczone: CINV u dzieci ≥ 6 miesięcy oraz PONV u dzieci ≥ 1 miesiąca. Preparat charakteryzuje się pH 3,3-4,0, osmolalnością 270-330 mOsmol/kg oraz zawartością sodu 3,57 mg/ml, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
chemioterapia cytotoksyczna, chlorowodorek dwuwodny, choroby współistniejące, CINV, dieta niskosodowa, leczenie przeciwnowotworowe, lek przeciwwymiotny, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, nudności i wymioty wywołane radioterapią, ondansetron, osmolalność, PONV, radioterapia jamy brzusznej, RINV, roztwór do infuzji
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Deksametazon Accord 4 mg/ml

Deksametazon Accord (4 mg/ml) jest glikokortykosteroidem wymagającym indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego, ciężkości schorzenia oraz odpowiedzi pacjenta. W stanach ostrych, takich jak obrzęk mózgu, dawka początkowa u dorosłych wynosi 8-10 mg dożylnie (maksymalnie do 80 mg), następnie 16-24 mg/dobę w 3-6 dawkach przez 4-8 dni. W obrzęku mózgu wywołanym bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych stosuje się 0,15 mg/kg mc. co 6 godzin przez 4 dni. W leczeniu COVID-19 u dorosłych i młodzieży (≥12 lat) zalecana dawka to 6 mg dożylnie raz na dobę przez maksymalnie 10 dni. W wstrząsie pourazowym i profilaktyce ARDS dawki wynoszą 40-100 mg dożylnie, powtarzane po 12 godzinach lub 16-40 mg co 6 godzin przez 2-3 dni. W ciężkim ostrym napadzie astmy u dorosłych stosuje się 8-20 mg dożylnie, powtarzając 8 mg co 4 godziny, a u dzieci 0,15-0,3 mg/kg mc. w bolusie, następnie 0,3 mg/kg co 4-6 godzin. Profilaktyka i leczenie wymiotów pooperacyjnych u dorosłych to dawka jednorazowa 8-20 mg dożylnie przed operacją, u dzieci powyżej 2 lat 0,15-0,5 mg/kg mc. (maksymalnie 16 mg).
aminofilina, ARDS, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, ciągła infuzja podskórna, ciężka choroba zakaźna, CINV, COVID-19, CSCI, deksametazon fosforan, dur brzuszny, duża dawka, epinefryna, gruźlica, leczenie paliatywne, nowotwór złośliwy, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, ostra choroba skóry, ostry napad astmy, podanie nasiękowe, reumatoidalne zapalenie stawów, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór Ringera, układowa choroba reumatyczna, układowy toczeń rumieniowaty, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs pourazowy, wstrzyknięcie dostawowe, wymioty pooperacyjne, wymioty wywołane cytostatykami, zespół pourazowej ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon substancji czynnych
Metoklopramid – Dawkowanie i sposób podawania

Metoklopramid jest stosowany głównie w leczeniu i profilaktyce nudności oraz wymiotów różnego pochodzenia, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała oraz wskazania klinicznego. U dorosłych zalecana dawka wynosi 10 mg do 3 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 30 mg lub 0,5 mg/kg mc. W przypadku dzieci (1-18 lat) dawka wynosi 0,1-0,15 mg/kg mc., powtarzana do 3 razy na dobę, z maksymalną dawką 0,5 mg/kg mc. Drogi podania obejmują dożylną (powolny bolus przez co najmniej 3 minuty), domięśniową, doustną oraz doodbytniczą. Leczenie dożylne powinno być krótkotrwałe (maksymalnie 5 dni), a stosowanie roztworu do wstrzykiwań wymaga dostępności sprzętu do resuscytacji ze względu na ryzyko ciężkich reakcji sercowo-naczyniowych, w tym zatrzymania akcji serca.
bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CINV, dawka dobowa, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, leczenie doustne, metoklopramid, nudności i wymioty, nudności po chemioterapii, ostry napad migreny, podawanie dożylne, PONV, reakcja sercowo-naczyniowa, resuscytacja, RINV, roztwór do wstrzykiwań, schyłkowa niewydolność nerek, wymioty pooperacyjne, zaburzenie czynności nerek, zatrzymanie akcji serca
Leksykon substancji czynnych
Metoklopramid – Wskazania do stosowania

Metoklopramid jest lekiem przeciwwymiotnym stosowanym w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym roztworach do wstrzykiwań oraz tabletkach. U dorosłych wskazania obejmują profilaktykę i leczenie nudności i wymiotów po zabiegach chirurgicznych (PONV), radioterapii (RINV) oraz chemioterapii (CINV), a także objawowe leczenie nudności i wymiotów, zwłaszcza w przebiegu migreny. W profilaktyce PONV i RINV stosuje się zarówno formy iniekcyjne, jak i doustne, natomiast w zapobieganiu opóźnionym nudnościom po chemioterapii (CINV) u dorosłych zalecane są wyłącznie tabletki. Metoklopramid poprawia wchłanianie leków przeciwbólowych w migrenie poprzez przyspieszenie opróżniania żołądka. Wskazania do stosowania u dzieci i młodzieży (1-18 lat) są znacznie ograniczone i obejmują wyłącznie leczenie drugiego rzutu w zapobieganiu opóźnionym nudnościom i wymiotom po chemioterapii oraz leczeniu nudności i wymiotów po zabiegach chirurgicznych (PONV), przy czym w przypadku tabletek (np. Olamide, Metoclopramidum Polpharma) stosowanie jest ograniczone do młodzieży od 15 roku życia.
aspiracja treści żołądkowej, choroba lokomocyjna, CINV, działanie przeciwwymiotne, leczenie nudności i wymiotów, lek drugiego rzutu, Metoclopramide Baxter, Metoclopramide hameln, Metoclopramidi hydrochloridum Noridem, Metoclopramidum Polpharma, metoklopramid, napromienianie jamy brzusznej, nudności i wymioty pooperacyjne, olamide, operacja brzuszna, operacja ginekologiczna, opróżnianie żołądka, ostry napad migreny, PONV, potencjał emetogenny, RINV, roztwór do wstrzykiwań
Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Wskazania do stosowania

Ondansetron, będący selektywnym antagonistą receptorów 5-HT3, jest wskazany do zapobiegania i leczenia nudności oraz wymiotów o różnej etiologii, w tym wywołanych chemioterapią (CINV), radioterapią (RINV) oraz w okresie pooperacyjnym (PONV). U dorosłych stosuje się go doustnie (tabletki powlekane 4-8 mg, liofilizaty, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej) lub dożylnie (4-8 mg), natomiast u dzieci od 6. miesiąca życia w leczeniu CINV preferowane są formy dożylne, a doustne preparaty (np. Atossa 8 mg) można stosować u dzieci o powierzchni ciała >1,2 m². W zapobieganiu PONV u dzieci od 1. miesiąca życia zaleca się wyłącznie powolne wstrzyknięcie dożylne. Dawkowanie u dorosłych obejmuje zwykle 8 mg doustnie 1-2 godziny przed terapią, następnie co 12 godzin do 5 dni, a w PONV jednorazowo 16 mg doustnie lub 4 mg dożylnie. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy lub powierzchni ciała. U pacjentów z zaburzeniami wątroby dawka dobowa nie powinna przekraczać 8 mg.
antagonista receptora 5-HT3, antracyklina, chemioterapia i radioterapia, CINV, czopek, dysfagia, liofilizat doustny, napromienianie jamy brzusznej, nudności i wymioty, ondansetron, pochodna platyny, PONV, potencjał emetogenny, powierzchnia ciała, radioterapia, RINV, roztwór do wstrzykiwań, tabletka powlekana, tabletka rozpadająca się w jamie ustnej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie połykania
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ondansetron Kabi

Podczas terapii Ondansetronem Kabi należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów z historią nadwrażliwości na antagonistów receptora 5-HT3, z monitorowaniem objawów ze strony układu oddechowego. Lek powoduje dawkozależne wydłużenie odstępu QT, co może prowadzić do torsade de pointes, szczególnie u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), zastoinową niewydolnością serca, bradyarytmią lub stosujących inne leki wydłużające QT. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wyrównanie zaburzeń elektrolitowych. Ponadto, odnotowano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego, zwłaszcza po dożylnym podaniu, co wymaga edukacji pacjentów w zakresie rozpoznawania objawów.
antagonista receptora 5-HT3, bradyarytmia, CINV, hepatotoksyczna chemioterapia, hipokaliemia i hipomagnezemia, krwawienie utajone, niedokrwienie mięśnia sercowego, nudności i wymioty indukowane chemioterapią, podostra niedrożność jelit, SNRI, SSRI, tonsilektomia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zastoinowa niewydolność serca, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT
Leksykon substancji czynnych
Deksametazon – Wskazania do stosowania

Deksametazon jest syntetycznym glikokortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, stosowanym w szerokim spektrum wskazań klinicznych. W terapii ostrych stanów zagrożenia życia, takich jak obrzęk mózgu, wstrząs pourazowy, wstrząs anafilaktyczny, ciężki napad astmy czy przełomy w chorobie Addisona, deksametazon podaje się w formie dożylnych lub domięśniowych wstrzyknięć (4 mg/ml, 8 mg/ml) dla szybkiego efektu. W leczeniu COVID-19 u pacjentów powyżej 12 lat i masie ciała ≥40 kg, wymagających tlenoterapii, deksametazon jest lekiem z wyboru. Preparaty doustne (0,5 mg do 40 mg) stosuje się w mniej nagłych stanach, takich jak przewlekłe choroby autoimmunologiczne, ciężkie choroby zakaźne w skojarzeniu z terapią przeciwinfekcyjną, czy leczenie paliatywne nowotworów. W okulistyce i dermatologii deksametazon jest wykorzystywany miejscowo w postaci kropli do oczu (1–1,5 mg/ml) oraz preparatów na skórę, często w połączeniu z antybiotykami, w celu leczenia stanów zapalnych i zakażeń bakteryjnych.
ARDS, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Hodgkina, choroba zwyrodnieniowa stawów, CINV, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, COVID-19, działanie immunosupresyjne, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlica, idiopatyczna plamica małopłytkowa, napad astmy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, podanie dostawowe, reumatoidalne zapalenie stawów, stan astmatyczny, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, ucisk pępowiny, wstrząs anafilaktyczny, wymioty pooperacyjne, zaćma, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśni, zapalenie nadkłykcia, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie przedniego odcinka oka, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zapalenie wyrostka rylcowatego, zespół bolesnego barku
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoclopramidi hydrochloridum Noridem 5 mg/ml

Metoclopramidi hydrochloridum Noridem w postaci roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml) zawiera metoklopramid chlorowodorek jednowodny w stężeniu 5,27 mg/ml, co odpowiada 5 mg metoklopramidu chlorowodorku bezwodnego. Ampułka 2 ml zawiera 10,54 mg substancji czynnej (równoważne 10 mg formy bezwodnej). W populacji dorosłych lek jest wskazany do profilaktyki i leczenia nudności oraz wymiotów pooperacyjnych (PONV), w leczeniu nudności i wymiotów związanych z ostrymi napadami migreny oraz do zapobiegania nudnościom i wymiotom indukowanym radioterapią (RINV). W populacji pediatrycznej (1-18 lat) stosowanie jest ograniczone do drugiego rzutu w zapobieganiu opóźnionym nudnościom i wymiotom po chemioterapii (CINV) oraz leczeniu PONV, po nieskuteczności lub przeciwwskazaniach do leków pierwszego wyboru.
CINV, leki przeciwwymiotne, metoklopramid, migrena, motoryka przewodu pokarmowego, nudności i wymioty, nudności i wymioty indukowane radioterapią, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, objawy wegetatywne, podaż sodu, PONV, RINV, roztwór do wstrzykiwań
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron Kabi w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 2 mg/ml (ampułki 2 ml zawierające 4 mg oraz 4 ml zawierające 8 mg ondansetronu) jest wskazany u dorosłych do leczenia nudności i wymiotów indukowanych cytotoksyczną chemioterapią o wysokim potencjale emetogennym, radioterapią (zwłaszcza całego ciała lub jamy brzusznej) oraz do profilaktyki i leczenia pooperacyjnych nudności i wymiotów (PONV). W populacji pediatrycznej lek stosuje się w leczeniu CINV u dzieci od 6. miesiąca życia oraz w profilaktyce i terapii PONV u dzieci od 1. miesiąca życia. Preparat jest klarownym, bezbarwnym roztworem do wstrzykiwań, który powinien być podawany pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego, z uwzględnieniem odpowiednich dawek i wskazań wiekowych.
chemioterapia przeciwnowotworowa, chirurgia dziecięca, CINV, lek cytostatyczny, napromienianie całego ciała, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności po radioterapii, oddział onkologiczny, ondansetron, ondansetron chlorowodorek dwuwodny, onkologia dziecięca, PONV, potencjał emetogenny, roztwór do wstrzykiwań
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml

Ondansetron charakteryzuje się stabilną farmakokinetyką przy wielokrotnym podawaniu, z biodostępnością doustną około 60%, maksymalnym stężeniem w osoczu 30 ng/ml po dawce 8 mg osiąganym po 1,5 godziny oraz objętością dystrybucji około 140 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, niezależnie od polimorfizmu CYP2D6, a eliminacja zachodzi głównie w postaci metabolitów (<5% w postaci niezmienionej w moczu). Okres półtrwania wynosi około 3 godziny, wydłużając się u niemowląt (6,7 godz.), osób starszych (5 godz.) oraz pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (15-32 godz.). Wchłanianie jest całkowite i bierne, a obecność pokarmu nieznacznie zwiększa biodostępność. Po podaniu dożylnym (4 mg/5 min) Cmax wynosi około 65 ng/ml, a po domięśniowym około 25 ng/ml. U dzieci i młodzieży farmakokinetyka jest zależna od wieku i masy ciała, co uzasadnia dawkowanie oparte na masie ciała, z wyjątkiem niemowląt 1-4 miesięcznych, u których obserwuje się wolniejszy klirens i wydłużony okres półtrwania.
biodostępność, CINV, działanie przeciwwymiotne, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka ondansetronu, klirens, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, ondansetron, polimorfizm debryzochinowy, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron B. Braun dostępny jest jako roztwór do infuzji dożylnej o stężeniach 0,08 mg/ml (100 ml butelka zawiera 8 mg) oraz 0,16 mg/ml (50 ml butelka zawiera 8 mg). Dawkowanie dożylne wynosi od 8 do 32 mg na dobę, dostosowane do stopnia działania wymiotnego chemioterapii lub radioterapii. Standardowa dawka profilaktyczna to 8 mg podawane w infuzji trwającej co najmniej 15 minut bezpośrednio przed terapią. W przypadku silnie wymiotnej chemioterapii dopuszcza się dawki do 16 mg, jednak jednorazowa dawka nie powinna przekraczać 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. Zaleca się kontynuację leczenia postaciami doustnymi lub doodbytniczymi po 24 godzinach. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² do max. 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg do max. 8 mg), z możliwością podania do 3 dawek dożylnych co 4 godziny oraz kontynuacją doustną do 5 dni. W profilaktyce i leczeniu PONV stosuje się dawkę 4 mg (0,1 mg/kg mc.) w krótkotrwałej infuzji dożylnej.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, CINV, dawkowanie ondansetronu, deksametazon sodu fosforan, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, masa ciała, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, nudności i wymioty wywołane radioterapią, odstęp QT, okres półtrwania, podawanie dożylne, PONV, powierzchnia ciała, wydłużenie odstępu QT, zaburzony metabolizm sparteiny, znieczulenie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml

Ondansetron wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne przy dawkowaniu wielokrotnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu około 65 ng/ml po dożylnym podaniu 4 mg w 5-minutowej infuzji. Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a wiązanie z białkami osocza to 70-76%. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<5% dawki niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 3 godziny, co determinuje schemat dawkowania. U kobiet obserwuje się wyższą dostępność biologiczną i szybsze wchłanianie po podaniu doustnym, a także mniejszy klirens i objętość dystrybucji w porównaniu do mężczyzn, co może skutkować wyższymi stężeniami leku. U pacjentów pediatrycznych klirens i objętość dystrybucji są zależne od wieku i masy ciała, z wydłużonym okresem półtrwania do 6,7 godziny u niemowląt 1-4 miesięcznych, co uzasadnia dawkowanie oparte na masie ciała.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, CINV, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, efekt przeciwwymiotny, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP2D6, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens znormalizowany, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, odstęp QTc, okres półtrwania, ondansetron, podanie domięśniowe, podanie dożylne, PONV, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań jest antagonistą receptorów serotoninowych 5-HT3, stosowanym w zapobieganiu i leczeniu nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią (CINV), radioterapią (RINV) oraz w okresie pooperacyjnym (PONV). U dorosłych wskazany jest szczególnie przy schematach o wysokim i średnim potencjale emetogennym oraz w zabiegach chirurgicznych o wysokim ryzyku PONV, takich jak operacje ginekologiczne, brzuszne i okulistyczne. Preparat dostępny jest w ampułkach zawierających 4 mg ondansetronu w 2 ml lub 8 mg w 4 ml roztworu, który zawiera 3,34 mg sodu/ml, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Podanie odbywa się dożylnie, jako powolne wstrzyknięcie (≥30 sekund) lub infuzja po rozcieńczeniu, pod nadzorem personelu medycznego.
antagonista receptora serotoninowego 5-HT3, chemioterapia cytotoksyczna, chemioterapia przeciwnowotworowa, CINV, dysfagia, infuzja dożylna, nudności i wymioty, ondansetronu chlorowodorek, operacja brzuszna, płyn infuzyjny, PONV, potencjał emetogenny, RINV, roztwór do wstrzykiwań, sodu cytrynian, wstrzyknięcie dożylne, zabieg ginekologiczny, zabieg okulistyczny