wymioty wywołane cytostatykami
Wymioty wywołane cytostatykami (chemioterapią) stanowią jeden z najczęstszych i najbardziej uciążliwych skutków ubocznych leczenia onkologicznego. Objawy te są wynikiem działania leków przeciwnowotworowych na ośrodek wymiotny w pniu mózgu oraz na komórki enterochromafinowe przewodu pokarmowego, które uwalniają serotoninę i inne mediatory wymiotów.
Intensywność i czas trwania wymiotów zależą od potencjału emetogennego zastosowanych leków cytostatycznych. Wyróżnia się leki o wysokim (>90% ryzyko wymiotów), umiarkowanym (30-90%), niskim (10-30%) i minimalnym (<10%) potencjale wywoływania nudności i wymiotów. Do leków o najwyższym potencjale emetogennym należą m.in. cisplatyna, dakarbazyna i cyklofosfamid w wysokich dawkach.
Wymioty indukowane chemioterapią klasyfikuje się jako ostre (występujące w ciągu pierwszych 24 godzin), późne (po 24 godzinach) oraz wyprzedzające (występujące przed podaniem kolejnego cyklu, uwarunkowane głównie psychologicznie). Każdy z tych typów wymiotów wymaga odpowiedniego podejścia terapeutycznego z zastosowaniem właściwych grup leków przeciwwymiotnych.
Podstawą leczenia wymiotów indukowanych chemioterapią jest profilaktyka oparta na antagonistach receptora 5-HT3 (ondansetron, granisetron), antagonistach receptora NK1 (aprepitant, netupitant) oraz kortykosteroidach (deksametazon). W przypadku schematów o wysokim potencjale emetogennym zaleca się terapię trójlekową. Leczenie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając czynniki ryzyka pacjenta oraz potencjał emetogenny zastosowanego schematu chemioterapii.