leczenie elektrowstrząsowe
Leczenie elektrowstrząsowe (EW, elektrowstrząsy, ang. electroconvulsive therapy, ECT) to wysokospecjalistyczna metoda terapeutyczna stosowana w psychiatrii, polegająca na wywołaniu kontrolowanego napadu drgawkowego za pomocą krótkotrwałego przepływu prądu elektrycznego przez mózg pacjenta.
Współczesne leczenie elektrowstrząsowe przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym, z zastosowaniem środków zwiotczających mięśnie oraz pełnym monitorowaniem parametrów życiowych. Terapia znajduje zastosowanie przede wszystkim w leczeniu ciężkich, lekoopornych postaci depresji, a także w katatonii, manii i schizofrenii z nasilonymi objawami zagrażającymi życiu.
Skuteczność EW w ciężkiej depresji sięga 70-80%, z szybszym początkiem działania niż w przypadku farmakoterapii. Główne działania niepożądane obejmują przejściowe zaburzenia pamięci i funkcji poznawczych. Współcześnie stosowane metody EW, w tym umieszczanie elektrod jednostronnie, dostosowanie parametrów stymulacji oraz indywidualizacja protokołów terapeutycznych, znacząco ograniczają ryzyko powikłań.
W Polsce leczenie elektrowstrząsowe prowadzone jest zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, w wyspecjalizowanych ośrodkach, po uzyskaniu świadomej zgody pacjenta lub – w szczególnych przypadkach – za zgodą sądu opiekuńczego. Mimo udokumentowanej skuteczności i bezpieczeństwa, metoda ta nadal bywa stygmatyzowana, co może opóźniać wdrożenie tej formy terapii u pacjentów, którzy mogliby z niej odnieść korzyść.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lamotrix 25 mg
Lamotrygina (kod ATC N03AX09) jest lekiem przeciwpadaczkowym o mechanizmie działania polegającym na blokowaniu napięciowo zależnych kanałów sodowych oraz hamowaniu uwalniania glutaminianu, co skutkuje zmniejszeniem częstości powtarzających się wyładowań neuronów. W zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych mechanizm ten może przyczyniać się do stabilizacji nastroju, choć nie jest on w pełni poznany. W badaniach neuropsychologicznych u zdrowych ochotników dawki lamotryginy do 300 mg nie wykazywały negatywnego wpływu na koordynację wzrokowo-słuchową, ruchy gałek ocznych czy równowagę, w przeciwieństwie do fenytoiny, diazepamu i karbamazepiny. W populacji dzieci w wieku 1-24 miesięcy stosowano dawki od 1 do 15 mg/kg/dobę, z monitorowaniem stężenia w surowicy (próg 0,41 µg/ml) i koniecznością modyfikacji dawkowania, przy czym profil bezpieczeństwa był zbliżony do starszych dzieci, choć z wyższym ryzykiem nasilenia objawów napadów padaczkowych (≥50%) u najmłodszych (26% vs 14%).
diazepam, działanie przeciwpadaczkowe, EKG 12-odprowadzeniowe, epizod depresyjny, epizod maniakalny, epizod mieszany, farmakoterapia, fenytoina, glutaminian, kanał sodowy bramkowany napięciem, karbamazepina, lamotrygina, leczenie elektrowstrząsowe, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, monoterapia, napad częściowy, napad padaczkowy, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie w surowicy, terapia skojarzona, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zachowanie samobójcze, zespół Lennoxa-Gastauta