hipokalciuria
Hipokalciuria to stan kliniczny charakteryzujący się obniżonym wydalaniem wapnia z moczem, poniżej wartości uznawanych za prawidłowe. Prawidłowe wydalanie wapnia z moczem wynosi około 100-250 mg na dobę lub 2,5-7,5 mmol na dobę, zależnie od przyjętych norm referencyjnych.
Hipokalciuria może występować fizjologicznie przy diecie ubogowapniowej, ale jako stan patologiczny jest obserwowana w kilku jednostkach chorobowych, m.in. w rodzinnej hipokalciurii hiperkalcemicznej (FHH), niektórych postaciach niedoczynności przytarczyc, zespole Barttera, chorobach nerek z upośledzeniem filtracji kłębuszkowej czy w stanie kwasicy metabolicznej.
Diagnostyka hipokalciurii obejmuje całodobową zbiórkę moczu z oznaczeniem stężenia wapnia oraz badania laboratoryjne oceniające gospodarkę wapniowo-fosforanową, w tym stężenie wapnia, fosforu, parathormonu i witaminy D w surowicy. W przypadku potwierdzenia hipokalciurii, dalsze postępowanie zależy od przyczyny podstawowej i towarzyszących zaburzeń elektrolitowych.
Leczenie hipokalciurii jest ukierunkowane na korektę schorzenia podstawowego. W przypadku rodzinnej hipokalciurii hiperkalcemicznej zwykle nie wymaga się leczenia, natomiast w innych stanach terapia może obejmować suplementację wapnia, witaminy D lub modyfikację leczenia choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hiperoksaluria i oksaloza – Objawy
Hiperoksaluria to stan charakteryzujący się podwyższonym wydalaniem szczawianu z moczem, prowadzącym do nawracających kamieni nerkowych, nefrokalcynozy oraz przewlekłej choroby nerek, która może progresować do schyłkowej niewydolności nerek (ESRD). Wyróżnia się pierwotne typy hiperoksalurii (PH1, PH2, PH3) oraz wtórną hiperoksalurię jelitową. PH1, spowodowana mutacją w genie AGXT, cechuje się najcięższym przebiegiem, z wydalaniem szczawianu zwykle >100 mg/dzień i wysokim ryzykiem ESRD (>70% pacjentów), często już w młodym wieku (średni wiek pojawienia się objawów to 5 lat). PH2 i PH3 mają łagodniejszy przebieg, z niższym wydalaniem szczawianu i mniejszym ryzykiem niewydolności nerek. W hiperoksalurii jelitowej obserwuje się bardzo wysokie wydalanie szczawianu (zwykle ≥80 mg/dzień) oraz hipokalciurię (<100 mg/dzień). Niewydolność nerek prowadzi do oksalozy systemowej, czyli odkładania się kryształów szczawianu w wielu narządach (kości, serce, oczy, skóra), co powoduje poważne powikłania wielonarządowe, w tym anemia, neuropatie, retinopatię i zaburzenia rytmu serca.
anemia, chromanie przestankowe, cyjanoza, hiperoksaluria jelitowa, hipokalciuria, kamica nerkowa, kamień nerkowy, krwiomocz, nefrokalcynoza, neuropatia obwodowa, niedokrwienie obwodowe, niewydolność nerek, objaw Raynauda, oksaloza, oksaloza systemowa, pierwotna hiperoksaluria typu 1, przewlekła choroba nerek, retinopatia, schyłkowa niewydolność nerek, siatkówka, szpik kostny, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zakażenie układu moczowego, zanik nerwu wzrokowego