terapia zaparć

Terapia zaparć obejmuje kompleksowe podejście do leczenia zaburzeń defekacji, które dotykają znaczną część populacji, szczególnie osoby starsze, kobiety w ciąży oraz pacjentów stosujących niektóre leki. Podstawowe strategie terapeutyczne obejmują modyfikację diety poprzez zwiększenie spożycia błonnika do 20-35 g dziennie oraz odpowiednią podaż płynów (minimum 1,5-2 litry dziennie).

W ramach terapii niefarmakologicznej zaleca się regularną aktywność fizyczną, wypracowanie nawyku regularnego oddawania stolca oraz trening defekacyjny. Istotne jest również unikanie nadmiernego powstrzymywania się od defekacji i stosowanie właściwej pozycji podczas wypróżnienia.

Leczenie farmakologiczne zaparć obejmuje stosowanie środków przeczyszczających o różnych mechanizmach działania: osmotycznych (laktuloza, glikol polietylenowy), pobudzających (bisakodyl, senes), zmiękczających stolec (dokuzan sodowy) oraz prokinetycznych (prukalopryd). W przypadkach opornych na standardowe leczenie stosuje się nowsze preparaty jak linaklotyd (agonista guanylowej cyklazy C) czy lubiproston (aktywator kanałów chlorkowych).

W terapii zaparć czynnościowych szczególne znaczenie ma diagnostyka przyczyn oraz indywidualizacja leczenia. Przy zaparciach opornych na leczenie konieczne jest wykluczenie zaburzeń strukturalnych i czynnościowych odbytnicy oraz dna miednicy, co może wymagać specjalistycznych badań, takich jak manometria anorektalnia czy defekografia.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl