wchłanianie fulwestrantu
Fulwestrant jest selektywnym antagonistą receptora estrogenowego stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka piersi u kobiet po menopauzie. Wchłanianie fulwestrantu stanowi istotny aspekt farmakokinetyki tego leku, wpływający na jego skuteczność terapeutyczną.
Lek podawany jest w formie domięśniowej (i.m.) jako roztwór olejowy, co zapewnia powolne uwalnianie substancji czynnej do krwiobiegu. Po podaniu domięśniowym fulwestrant wchłania się stosunkowo wolno, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5-7 dniach. Dzięki takiemu profilowi wchłaniania możliwe jest utrzymanie terapeutycznego stężenia leku przez dłuższy czas.
Biodostępność fulwestrantu po podaniu domięśniowym jest wysoka i wynosi około 100%. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (99%), głównie z albuminami i lipoproteinami. Ze względu na lipofilny charakter, fulwestrant ulega dystrybucji do tkanek zawierających receptory estrogenowe, gdzie wykazuje działanie antagonistyczne.
W praktyce klinicznej stosuje się schemat dawkowania 500 mg (dwa wstrzyknięcia po 250 mg) podawane w dniach 1., 15., 29., a następnie co 28 dni. Taki schemat zapewnia optymalne stężenie leku w organizmie i skuteczne hamowanie receptorów estrogenowych w tkance nowotworowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Fulwestrant, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (Fulvestrant EVER Pharma, 250 mg/5 ml), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem Cmax około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz AUC 475 ng·dni/ml. W stanie stacjonarnym Cmin wynosi średnio 16,3 ng/ml, a okres półtrwania wynosi około 50 dni, co jest determinowane głównie przez szybkość wchłaniania. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (Vdss 3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z frakcjami lipoprotein (VLDL, LDL, HDL). Metabolizm fulwestrantu odbywa się poprzez liczne przemiany, w tym oksydację przez CYP3A4 in vitro, jednak w warunkach in vivo dominują enzymy niezwiązane z cytochromem P-450. Eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem około 11 ml/min/kg, a wydalanie z moczem jest minimalne (<1%).
CYP 3A4, cytochrom P-450, dystrybucja fulwestrantu, eliminacja fulwestrantu, farmakokinetyka fulwestrantu, globulina wiążąca hormony płciowe, lipoproteiny o bardzo małej gęstości, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedwczesne dojrzewanie płciowe, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie fulwestrantu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta -
Leksykon leków
Fulvestrant SUN, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (dwie ampułko-strzykawki po 250 mg), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz stabilną ekspozycją (AUC 475 ng·dni/ml) w pierwszym miesiącu terapii. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (3-5 l/kg) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu obejmuje przemiany do 17-ketonu, sulfonianów i glukuronianów, z udziałem CYP3A4 in vitro, jednak w metabolizmie in vivo dominują enzymy spoza cytochromu P-450. Eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem 11±1,7 ml/min/kg i długim okresem półtrwania około 50 dni, co jest efektem tzw. „flip-flop” farmakokinetyki. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych w zależności od wieku (33-89 lat), masy ciała (40-127 kg) czy rasy, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki w tych grupach.
AUC, Cmax, Cmin, CYP3A4, cytochrom P-450, dystrybucja fulwestrantu, efekt flip-flop, eliminacja leku, farmakokinetyka populacyjna, HDL, iniekcja domięśniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fulwestrantu, LDL, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, SHBP, stan stacjonarny, stężenie fulwestrantu, VLDL, wchłanianie fulwestrantu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta
