centralna objętość dystrybucji

Centralna objętość dystrybucji (Vc) to termin farmakokinetyczny oznaczający objętość kompartmentu centralnego, w którym lek ulega początkowemu rozmieszczeniu po podaniu dożylnym. Jest to hipotetyczna przestrzeń, w której lek osiąga równowagę dystrybucji natychmiast po podaniu.

W modelu dwukompartmentowym, Vc obejmuje głównie krew i tkanki dobrze ukrwione (np. wątrobę, nerki, mózg), w których stężenie leku szybko osiąga równowagę. Parametr ten jest istotny przy ustalaniu dawki początkowej, szczególnie dla leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdyż determinuje wstępne stężenie leku w organizmie.

Centralna objętość dystrybucji różni się od objętości dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss), która uwzględnia również kompartment peryferyjny. Vc jest zazwyczaj mniejsza niż Vss i służy do obliczania stężenia leku bezpośrednio po podaniu bolusowym, co ma znaczenie kliniczne przy stosowaniu leków anestezjologicznych, przeciwarytmicznych czy antybiotyków.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bendamustine Eugia 2,5 mg/ml

Bendamustyna chlorowodorek, podawana dożylnie w dawce 120 mg/m² powierzchni ciała w 30-minutowym wlewie, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym: okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 28,2 minuty, a centralna objętość dystrybucji około 19,3 l. W stanie stacjonarnym objętość dystrybucji mieści się w zakresie 15,8-20,5 l. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>95%, głównie albuminami), co ma znaczenie przy potencjalnych interakcjach farmakokinetycznych. Całkowity klirens bendamustyny wynosi średnio 639,4 ml/min, a około 20% dawki jest wydalane z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin, głównie w postaci metabolitów monohydroksy- i dihydroksybendamustyny oraz formy macierzystej. Eliminacja żółciowa dotyczy przede wszystkim spolaryzowanych metabolitów.
albuminy, bendamustyna chlorowodorek, całkowity klirens, centralna objętość dystrybucji, dihydroksybendamustyna, eliminacja z żółcią, hydroksybendamustyna, hydroliza, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP1A2, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, mechanizm eliminacji, metabolity bendamustyny, metabolizm wątrobowy, monohydroksybendamustyna, N-desmetylobendamustyna, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent dializowany, parametry farmakokinetyczne, sprzęganie z glutationem, stężenie bilirubiny, utleniony metabolit, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne w bolusie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Propofol-Lipuro 10 mg/ml

Propofol-Lipuro 10 mg/ml, podawany dożylnie jako emulsja olej w wodzie, charakteryzuje się wysokim (ok. 98%) wiązaniem z białkami osocza, co wpływa na jego farmakokinetykę. Po bolusie dożylnym obserwuje się trójfazowy spadek stężenia we krwi: fazę α dystrybucji z okresem półtrwania 2-4 min, fazę ß eliminacji z okresem półtrwania 30-60 min oraz fazę głębokiego kompartmentu odpowiadającą uwalnianiu z tkanek słabo ukrwionych. Centralna objętość dystrybucji wynosi 0,2-0,79 l/kg, a objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 1,8-5,3 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów (glukuronidy propofolu, hydrochinonu), a klirens całkowity wynosi około 2 l/min, z wydalaniem 88% dawki w postaci metabolitów przez nerki i jedynie 0,3% w formie niezmienionej.
centralna objętość dystrybucji, dystrybucja leku, dystrybucja propofolu, emulsja do wstrzykiwań, emulsja olej w wodzie, faza eliminacji, glukuronid propofolu, klirens całkowity, klirens propofolu, kompartment, metabolit, metabolizm propofolu, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, podanie dożylne, propofol, wartość klirensu, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie dożylne

centralna objętość dystrybucji

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Bendamustine Eugia 2,5 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Propofol-Lipuro 10 mg/ml