osteomielofibroza
Osteomielofibroza, znana również jako mielofibroza pierwotna lub idiopatyczna, to rzadka, przewlekła choroba mieloproliferacyjna szpiku kostnego. Charakteryzuje się postępującym włóknieniem szpiku, które prowadzi do upośledzenia funkcji hematopoetycznej, czyli zdolności do wytwarzania prawidłowych komórek krwi.
W przebiegu osteomielofibrozy dochodzi do zastąpienia prawidłowej tkanki szpiku kostnego przez tkankę włóknistą i kość, co skutkuje pozaszpikową hematopoezą, głównie w śledzionie i wątrobie. Prowadzi to do charakterystycznego obrazu klinicznego obejmującego splenomegalię, niedokrwistość, leukocytozę lub leukopenię oraz małopłytkowość.
Choroba dotyka głównie osoby w wieku powyżej 50 lat, a jej patogeneza związana jest z obecnością mutacji somatycznych, najczęściej w genach JAK2, CALR lub MPL. Diagnostyka obejmuje badanie morfologii krwi obwodowej, biopsję szpiku kostnego, badania cytogenetyczne oraz molekularne. Leczenie jest głównie objawowe i obejmuje m.in. leki cytoredukcyjne, inhibitory JAK2, transfuzje krwi oraz, w wybranych przypadkach, allogeniczny przeszczep komórek macierzystych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Hydroksykarbamid – Wskazania do stosowania
Hydroksykarbamid jest cytostatycznym lekiem stosowanym w leczeniu przewlekłych zespołów mieloproliferacyjnych, takich jak przewlekła białaczka szpikowa (CML) w fazie przewlekłej i akceleracji, czerwienica prawdziwa u pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, nadpłytkowość samoistna oraz zwłóknienie szpiku (osteomielofibroza). Ponadto, hydroksykarbamid odgrywa kluczową rolę w terapii niedokrwistości sierpowatokrwinkowej, zwłaszcza w zapobieganiu nawrotom kryz bólowych i profilaktyce ostrego zespołu płucnego. Wskazania obejmują dorosłych, młodzież oraz dzieci powyżej 2 lat o masie ciała ≥ 33 kg z objawową postacią choroby. Preparaty dostępne na rynku zawierają 500 mg hydroksykarbamidu, m.in. Hydroxycarbamid Teva (kapsułki z zielonym wieczkiem i jasnoróżowym korpusem) oraz Hydroxyurea medac (białe kapsułki twarde).
czerwienica prawdziwa, działanie cytostatyczne, faza akceleracji, faza przewlekła, hydroksykarbamid, Hydroxycarbamid Teva, Hydroxyurea medac, kryza bólowa, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, obraz kliniczny, osteomielofibroza, ostry zespół płucny, płytki krwi, powikłanie naczyniowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła białaczka szpikowa, schorzenie hematologiczne, substancja czynna, trombocytemia, zespół mieloproliferacyjny, zwłóknienie szpiku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hydroxycarbamid Teva 500 mg
Dawkowanie Hydroxycarbamidu Teva jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz masy ciała pacjenta, przy czym w przypadku masy mniejszej niż należna, dawkę ustala się na podstawie masy należnej. W leczeniu początkowym stosuje się dawkę dobową 40 mg/kg mc., dostosowując ją w zależności od liczby leukocytów, utrzymując je w zakresie 5-10 x 10^9/L. W przypadku nadpłytkowości samoistnej dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc., a celem terapii jest utrzymanie liczby płytek poniżej 600 x 10^9/L i leukocytów powyżej 4 x 10^9/L. W czerwienicy prawdziwej dawka początkowa to 15-20 mg/kg mc., z celem hematokrytu <45% i płytek <400 x 10^9/L. W osteomielofibrozie stosuje się dawkę początkową 5-20 mg/kg mc., a następnie 10 mg/kg mc. w leczeniu podtrzymującym. W niedokrwistości sierpowatokrwinkowej dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc., z możliwością zwiększenia do maksymalnie 35 mg/kg mc. na dobę, przy ścisłej kontroli hematologicznej, monitorując parametry takie jak HbF, MCV i liczba neutrofili. Leczenie należy przerwać, jeśli leukocyty spadną poniżej 2,5 x 10^9/L lub płytki poniżej 100 x 10^9/L, a także w przypadku toksyczności hematologicznej określonej m.in. przez neutrofile <2000/mm^3, płytki <80 000/mm^3, hemoglobinę <4,5 g/dL oraz retikulocyty <80 000/mm^3 przy Hb <9 g/dL.
białe krwinki, czerwienica prawdziwa, dawkowanie indywidualne, hematokryt, hemoglobina płodowa, hydroksykarbamid, Hydroxycarbamid Teva, klirens kreatyniny, nadpłytkowość samoistna, neutrofile, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, osteomielofibroza, płytki krwi, postać farmaceutyczna, przełom choroby, przewlekła białaczka szpikowa, retykulocyty, średnia objętość krwinki czerwonej, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Hydroksykarbamid – Dawkowanie i sposób podawania
Hydroksykarbamid jest stosowany w leczeniu różnych chorób hematologicznych i onkologicznych, z dawkowaniem ściśle dostosowanym do indywidualnych parametrów hematologicznych pacjenta. W przewlekłej białaczce szpikowej (CML) dawka początkowa wynosi 40 mg/kg mc./dobę, z redukcją do 20 mg/kg mc./dobę przy leukocytozie <20 x 10⁹/L i dostosowaniem w celu utrzymania leukocytów w zakresie 5-10 x 10⁹/L. Leczenie przerywa się przy leukocytach <2,5 x 10⁹/L lub płytkach <100 x 10⁹/L. W nadpłytkowości samoistnej dawka początkowa to 15 mg/kg mc./dobę, z celem utrzymania płytek <600 x 10⁹/L i leukocytów >4 x 10⁹/L. W czerwienicy prawdziwej stosuje się 15-20 mg/kg mc./dobę, dostosowując dawkę tak, aby hematokryt był <45%, a płytki <400 x 10⁹/L. Osteomielofibroza wymaga dawki początkowej 5-20 mg/kg mc./dobę, a dawki podtrzymującej 10 mg/kg mc./dobę. W niedokrwistości sierpowatokrwinkowej dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc./dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 35 mg/kg mc./dobę przy ścisłej kontroli hematologicznej, a przerwanie leczenia jest wskazane przy neutrofilach <2000/mm³, płytkach <80 000/mm³, hemoglobinie <4,5 g/dL lub retikulocytach <80 000/mm³ przy Hb <9 g/dL.
białe krwinki, choroby hematologiczne, choroby onkologiczne, czerwienica prawdziwa, działanie niepożądane, hematokryt, hemoglobina, hemoglobina płodowa, hydroksykarbamid, klirens kreatyniny, nadpłytkowość samoistna, neutrofile, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, osteomielofibroza, parametry hematologiczne, płytki krwi, przełom sierpowatokrwinkowy, przewlekła białaczka szpikowa, retykulocyty, średnia objętość krwinki czerwonej, toksyczność hematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby