wszczepienie stentu
Wszczepienie stentu to zabieg medyczny polegający na umieszczeniu niewielkiej siateczki (stentu) w zwężonym lub zamkniętym naczyniu krwionośnym, zazwyczaj tętnicy wieńcowej, w celu przywrócenia prawidłowego przepływu krwi. Procedura ta jest najczęściej stosowana w leczeniu choroby wieńcowej, ale znajduje również zastosowanie w innych naczyniach, takich jak tętnice szyjne, nerkowe czy obwodowe.
Zabieg przeprowadza się w warunkach sali hemodynamicznej, pod kontrolą fluoroskopową. Wszczepienie stentu zazwyczaj wykonuje się w trakcie angioplastyki balonowej (PCI – przezskórnej interwencji wieńcowej), gdzie po rozszerzeniu zwężonego miejsca balonem, wprowadza się stent, który zapobiega ponownemu zwężeniu naczynia. Obecnie najczęściej stosowane są stenty uwalniające leki (DES), które zmniejszają ryzyko restenozy.
Po wszczepieniu stentu konieczne jest stosowanie podwójnej terapii przeciwpłytkowej (kwas acetylosalicylowy oraz inhibitor P2Y12, np. klopidogrel) przez określony czas, aby zapobiec zakrzepicy w stencie. Czas trwania tej terapii zależy od rodzaju wszczepionego stentu, lokalizacji oraz indywidualnego ryzyka krwawienia u pacjenta. Skuteczność zabiegu ocenia się przez monitorowanie objawów klinicznych oraz badania obrazowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 5 mg
Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo to preparat złożony dostępny w sześciu mocach: 2,5 mg + 1,25 mg; 2,5 mg + 2,5 mg; 5 mg + 2,5 mg; 5 mg + 5 mg; 10 mg + 5 mg; 10 mg + 10 mg, stosowany u dorosłych pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali ramipryl i bisoprolol w oddzielnych preparatach w tych samych dawkach, zapewniając odpowiednią kontrolę choroby. Lek jest wskazany przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego, przewlekłego zespołu wieńcowego (zwłaszcza po zawale mięśnia sercowego i/lub rewaskularyzacji), przewlekłej niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory (HFrEF), profilaktyce wtórnej po ostrym zawale mięśnia sercowego (leczenie rozpoczynane po >48 godzinach od zdarzenia) oraz u pacjentów z jawną miażdżycową chorobą zakrzepową układu krążenia i cukrzycą z dodatkowymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego. Najniższa dawka (2,5 mg + 1,25 mg) jest wskazana jedynie w przewlekłym zespole wieńcowym i niewydolności serca, natomiast wyższe dawki obejmują pełen zakres wskazań, w tym nadciśnienie i profilaktykę wtórną po zawale.
angioplastyka wieńcowa, bisoprolol, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, compliance, cukrzyca, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, czynność skurczowa lewej komory, dyslipidemia, miażdżycowa choroba zakrzepowa, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, objawy niewydolności serca, ostry zawał mięśnia sercowego, pomostowanie aortalno-wieńcowe, profilaktyka wtórna, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, przewlekła niewydolność serca, przewlekły zespół wieńcowy, ramipryl, terapia substytucyjna, udar mózgu, wszczepienie stentu, zabieg rewaskularyzacji, zawał mięśnia sercowego, zmniejszona czynność skurczowa lewej komory - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clopidogrel MSN 75 mg
Klopidogrel w dawce 75 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do profilaktyki wtórnej powikłań zakrzepowych u dorosłych pacjentów z chorobami miażdżycowymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego (w okresie od kilku dni do mniej niż 35 dni od zdarzenia), udar niedokrwienny mózgu (od 7 dni do mniej niż 6 miesięcy) oraz choroba tętnic obwodowych. W ostrych zespołach wieńcowych (niestabilna dławica piersiowa, zawał bez załamka Q, zawał z uniesieniem ST) klopidogrel stosuje się w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), szczególnie u pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) i implantacji stentu. W przypadku TIA z wynikiem ABCD2 ≥ 4 oraz niewielkiego udaru niedokrwiennego (NIHSS ≤ 3) leczenie należy rozpocząć w ciągu 24 godzin od wystąpienia objawów, również w połączeniu z ASA. U pacjentów z migotaniem przedsionków, u których leczenie antagonistami witaminy K jest przeciwwskazane, a ryzyko krwawienia jest niskie, klopidogrel w skojarzeniu z ASA stanowi alternatywę zapobiegającą powikłaniom zakrzepowo-zatorowym.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, niewielki udar niedokrwienny, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, powikłanie zakrzepowe miażdżycy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka wtórna, przemijające niedokrwienie mózgu, przezskórna angioplastyka wieńcowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skala ABCD2, skala NIHSS, udar niedokrwienny mózgu, wodorosiarczan, wszczepienie stentu, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q