leukocytopenia
Leukocytopenia, znana również jako leukopenia, to stan charakteryzujący się zmniejszoną liczbą białych krwinek (leukocytów) we krwi obwodowej. Stan ten diagnozuje się, gdy całkowita liczba leukocytów spada poniżej 4000 komórek/μl. Leukocyty odgrywają kluczową rolę w obronie organizmu przed infekcjami, dlatego ich niedobór znacząco zwiększa podatność pacjenta na zakażenia.
Przyczyny leukocytopenii są różnorodne i obejmują m.in. choroby szpiku kostnego, zakażenia wirusowe (np. HIV, HCV), choroby autoimmunologiczne, działania niepożądane leków (w tym chemioterapeutyków), napromieniowanie, a także niektóre schorzenia genetyczne. Diagnostyka różnicowa wymaga przeprowadzenia szczegółowej oceny morfologii krwi obwodowej, badań szpiku kostnego oraz testów w kierunku potencjalnych przyczyn.
Konsekwencje kliniczne leukocytopenii zależą od jej nasilenia i przyczyny. Szczególnie niebezpieczna jest neutropenia (spadek liczby neutrofilów), która przy wartościach poniżej 500 komórek/μl stwarza wysokie ryzyko ciężkich zakażeń, w tym sepsy. Leczenie leukocytopenii koncentruje się na identyfikacji i eliminacji przyczyny, stosowaniu czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) w przypadku neutropenii oraz profilaktyce i szybkim leczeniu zakażeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydroxyurea medac 500 mg
Hydroxyurea medac, zawierająca 500 mg hydroksykarbamidu w kapsułce, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 25 mg laktozy jednowodnej na kapsułkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Kluczowym przeciwwskazaniem jest także znaczne zahamowanie czynności szpiku kostnego, manifestujące się leukocytopenią (liczba leukocytów < 2,5 x 10⁹/L), małopłytkowością (płytki krwi < 100 x 10⁹/L) oraz ciężką niedokrwistością niezależnie od etiologii. Mechanizm działania hydroksykarbamidu polega na hamowaniu reduktazy rybonukleotydowej, co prowadzi do zahamowania syntezy DNA i może pogłębiać istniejące cytopenie, zwiększając ryzyko poważnych powikłań hematologicznych.
ciężka niedokrwistość, cytopenia, hemoglobina, hydroksykarbamid, Hydroxyurea medac, krwinki białe, laktoza jednowodna, leukocytopenia, leukocyty, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, płytki krwi, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reduktaza rybonukleotydowa, substancja czynna, synteza DNA, zaburzenia hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Hydroksykarbamid – Działania niepożądane
Hydroksykarbamid charakteryzuje się istotnym profilem działań niepożądanych, z dominującą mielotoksycznością manifestującą się jako neutropenia (< 2,0 x 10⁹/l), retykulocytopenia (< 80 x 10⁹/l), makrocytoza, leukopenia, małopłytkowość (< 80 x 10⁹/l) oraz niedokrwistość (Hb < 4,5 g/dl). U pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową supresja szpiku występuje u ponad 50% przy dawkach maksymalnych, co wymaga modyfikacji dawkowania. Często obserwuje się także zmiany skórne, takie jak owrzodzenia kończyn dolnych, zapalenie naczyń, świąd, łysienie oraz ryzyko rozwoju raka skóry (płaskonabłonkowy, podstawnokomórkowy). Objawy żołądkowo-jelitowe, w tym zapalenie trzustki, nudności, wymioty i biegunka, są powszechne, jednak rzadko prowadzą do przerwania terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia trzustki u pacjentów z HIV leczonych jednocześnie lekami przeciwretrowirusowymi (dydanozyna, stawudyna).
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, azoospermia, cholestaza, choroba śródmiąższowa płuc, czerwienica prawdziwa, hepatotoksyczność, hydroksykarbamid, leukocytopenia, makrocytoza, małopłytkowość, megaloblastoza, mielotoksyczność, nadpłytkowość samoistna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, obrzęk płuc, oligospermia, owrzodzenie skóry, rak skóry, retykulocytopenia, rogowacenie słoneczne, supresja szpiku kostnego, toczeń rumieniowaty układowy, wrzód przewodu pokarmowego, wtórna białaczka, zaburzenie mieloproliferacyjne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół rozpadu guza, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Ortofosforan sodu – Przeciwwskazania stosowania
Ortofosforan sodu znakowany izotopem ³²P (Na₂H³²PO₄) stosowany do wstrzykiwań w aktywnościach 37-370 MBq/ml jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu oraz ekspozycji niemowlęcia na promieniowanie jonizujące. Dodatkowo, stosowanie tego radioizotopu jest niewskazane u pacjentów z małopłytkowością (płytki <15000/µl), niewydolnością nerek (mocznik >12 mmol/l, kreatynina >150 mmol/l) oraz uszkodzeniem szpiku kostnego manifestującym się leukocytopenią i/lub trombocytopenią, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań hematologicznych i wydłużony czas eliminacji radiofarmaceutyku. Przed terapią konieczna jest szczegółowa ocena morfologii krwi, funkcji nerek oraz stanu szpiku kostnego, a u kobiet w wieku rozrodczym wykluczenie ciąży.
- Leksykon substancji czynnych
Maleinian feniraminy – Działania niepożądane
Maleinian feniraminy, stosowany w preparatach przeciwgorączkowych i przeciwbólowych (np. Fervex D, Fervex Junior, Fluxin), wykazuje działanie przeciwhistaminowe, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, głównie o charakterze neurowegetatywnym i antycholinergicznym. Do najczęstszych objawów należą uspokojenie, senność, suchość błon śluzowych, zaparcia, zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic, kołatanie serca, ryzyko zatrzymania moczu oraz niedociśnienie ortostatyczne. Zaburzenia neurologiczne obejmują zawroty głowy, zaburzenia równowagi, pamięci i koncentracji, szczególnie u osób starszych, a także drżenia, splątanie i omamy. Rzadziej występują objawy pobudzenia, takie jak niepokój ruchowy, nerwowość i bezsenność. Reakcje nadwrażliwości, choć rzadkie, mogą mieć ciężki przebieg, obejmując zmiany skórne (rumień, pokrzywka, plamica), obrzęk Quinckego oraz wstrząs anafilaktyczny.
ciężka reakcja skórna, działanie antycholinergiczne, działanie neurowegetatywne, działanie sedatywne, jaskra z zamkniętym kątem, kołatanie serca, leukocytopenia, maleinian feniraminy, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niepokój ruchowy, objaw antycholinergiczny, obrzęk Quinckego, omam, przerost gruczołu krokowego, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie źrenic, splątanie, suchość błon śluzowych, układ krwiotwórczy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie akomodacji, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie pamięci, zaburzenie równowagi, zatrzymanie moczu, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Methofill 10 mg
Przedawkowanie metotreksatu, szczególnie przy błędnym schemacie dawkowania (np. codziennie zamiast raz w tygodniu), stanowi poważne zagrożenie dla życia, prowadząc do ciężkich zaburzeń hematologicznych (leukocytopenia, trombocytopenia, niedokrwistość, pancytopenia, neutropenia) oraz poważnych objawów żołądkowo-jelitowych (zapalenie błon śluzowych, owrzodzenia, nudności, wymioty, krwawienia). Najcięższe powikłania obejmują posocznicę, wstrząs septyczny, niewydolność nerek i niedokrwistość aplastyczną, które wymagają natychmiastowej intensywnej interwencji medycznej. Warto podkreślić, że objawy mogą pojawiać się z różnym nasileniem i w różnym czasie po przedawkowaniu, co wymaga stałego monitorowania pacjenta.
alkalizacja moczu, dializa otrzewnowa, dysfagia, folinian wapnia, hemodializa, kanalik nerkowy, leukocytopenia, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, posocznica, przedawkowanie metotreksatu, przewód pokarmowy, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wstrząs septyczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM 37,5 MBq/ml
Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM (37,5 MBq/ml roztwór do wstrzykiwań) posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed zastosowaniem. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki preparatu, ciążę (potwierdzoną lub podejrzewaną) oraz karmienie piersią. Względne przeciwwskazania dotyczą obniżonych parametrów morfologii krwi: hemoglobina < 90 g/l, leukocytoza < 3,5 x 10⁹/l oraz trombocytoza < 100 x 10⁹/l, ze względu na ryzyko mielotoksyczności. W wyjątkowych przypadkach można rozważyć podanie u pacjentów z leukocytopenią > 2,4 x 10⁹/l i trombocytopenią > 60 x 10⁹/l, pod warunkiem wykluczenia zespołu DIC.
chlorek strontu 89SrCl2, ciąża, GFR, hemoglobina, karmienie piersią, klirens kreatyniny, leukocytopenia, leukocytoza, mielotoksyczność, morfologia krwi, nadwrażliwość, niewydolność nerek, patologiczne złamanie kości, przerzuty do kręgosłupa, radiofarmaceutyk, radioterapia zewnętrzna, trombocytopenia, trombocytoza, ucisk rdzenia kręgowego, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zespół DIC, zespół przewlekłego rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fervex malinowy (500 mg + 200 mg + 25 mg)/sasz.
Fervex o smaku malinowym zawiera paracetamol (500 mg), kwas askorbinowy (200 mg) oraz maleinian feniraminy (25 mg), które mogą wywoływać liczne działania niepożądane. Maleinian feniraminy, jako lek przeciwhistaminowy, najczęściej powoduje uspokojenie lub senność, szczególnie na początku terapii, oraz objawy antycholinergiczne takie jak suchość błon śluzowych, zaparcia, zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic, kołatanie serca, ryzyko zatrzymania moczu i niedociśnienie ortostatyczne. Ponadto feniramina może wywoływać zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia koordynacji ruchowej, drżenia), reakcje psychiczne (niepokój ruchowy, nerwowość, bezsenność) oraz rzadkie, ale poważne reakcje skórne i alergiczne, w tym rumień, pokrzywkę, obrzęk Quinckego i wstrząs anafilaktyczny. Feniramina może także wpływać na układ krwiotwórczy, powodując leukocytopenię, neutropenię, małopłytkowość oraz niedokrwistość hemolityczną.
bezsenność, ciśnienie tętnicze krwi, drżenie, dysfagia, działania hematologiczne, farmakoterapia, kołatanie serca, kwas askorbowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, leukocytopenia, maleinian feniraminy, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niepokój ruchowy, objawy antycholinergiczne, objawy skórne, obrzęk Quinckego, omamy, paracetamol, personel medyczny, plamica, pokrzywka, przerost prostaty, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, receptory muskarynowe, rozpad krwinek czerwonych, rozszerzenie źrenic, rumień, senność, splątanie, suchość błon śluzowych, świąd, układ krwiotwórczy, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, wysypka skórna, zaburzenia akomodacji, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia pamięci, zaburzenia równowagi, zaburzenia świadomości, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Holoxan 2 g
Przedawkowanie ifosfamidu (substancji czynnej Holoxanu) stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się toksycznym działaniem na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), nefrotoksycznością, mielosupresją oraz zapaleniem błony śluzowej. Objawy te są zależne od dawki i wymagają ścisłego monitorowania parametrów morfologicznych krwi oraz funkcji neurologicznych i nerkowych. W przypadku ciężkiej neutropenii konieczne jest wdrożenie profilaktyki lub leczenia zakażeń antybiotykami, a przy trombocytopenii – podanie preparatów płytkowych. Profilaktyczne stosowanie mesny jest rekomendowane w celu zapobiegania krwotocznemu zapaleniu pęcherza moczowego, poważnemu powikłaniu toksycznemu ifosfamidu.
hemodializa, Holoxan, ifosfamid, krwotoczne zapalenie pęcherza, leukocytopenia, mesna, mielosupresja, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, OUN, preparaty płytkowe, toksyczność OUN, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony śluzowej, zapalenie pęcherza moczowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Okitask 25 mg
Ketoprofen w postaci granulatu powlekanego (Okitask 25 mg) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum przeciwwskazań, które należy skrupulatnie ocenić przed zastosowaniem. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ketoprofen lub inne NLPZ, w tym reakcje takie jak skurcz oskrzeli, napady astmy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, wysypka oraz inne reakcje alergiczne, które mogą prowadzić do ciężkich powikłań, włącznie ze zgonem. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w III trymestrze ciąży, pacjentów z ciężką niewydolnością serca, aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, perforacją przewodu pokarmowego, krwawieniami, leukocytopenią, małopłytkowością oraz u osób z ciężką niewydolnością nerek i wątroby. Ponadto, ze względu na zawartość aspartamu (E951), glukozy i sacharozy, preparat nie jest wskazany u pacjentów z fenyloketonurią lub nietolerancją cukrów.
aspartam, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, dyspepsja, fenyloketonuria, granulat powlekany, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, ketoprofen, kortykosteroid doustny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, leukocytopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, napad astmy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostry nieżyt nosa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, płytki krwi, pokrzywka, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, udar mózgu, wysypka skórna, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ortofosforan sodu, Na2H32PO4, do wstrzykiwań Natrii phosphatis (32^P) solutio iniectabilis 37-370 MBq/ml
Ortofosforan sodu (Na₂H³²PO₄) do wstrzykiwań w stężeniu 37-370 MBq/ml posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które lekarz musi uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta. Należą do nich ciąża i karmienie piersią ze względu na ryzyko promieniowania jonizującego dla płodu i dziecka, ciężka małopłytkowość (płytki < 15000), niewydolność nerek (mocznik > 12 mmol/l i/lub kreatynina > 150 mmol/l) oraz uszkodzenie szpiku kostnego manifestujące się leukocytopenią i/lub trombocytopenią. Podanie preparatu u pacjentów z tymi schorzeniami może prowadzić do nasilenia zaburzeń hematologicznych, wydłużonej ekspozycji na promieniowanie i zwiększonej toksyczności, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta.
białaczka, chemioterapia, ciąża i karmienie piersią, działanie mielotoksyczne, funkcja nerek, kreatynina, leukocytopenia, małopłytkowość, mielosupresja, mocznik, morfologia krwi, niewydolność nerek, ortofosforan sodu, płytki krwi, powikłania infekcyjne, powikłania krwotoczne, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, radioterapia, trombocytopenia, uszkodzenie szpiku kostnego, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Methofill 2,5 mg
Przedawkowanie metotreksatu stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, manifestując się głównie objawami hematologicznymi (leukocytopenia, trombocytopenia, niedokrwistość, pancytopenia, neutropenia) oraz żołądkowo-jelitowymi (zapalenie błon śluzowych, owrzodzenia, nudności, wymioty, krwawienia). Ciężkie przypadki mogą prowadzić do zagrażających życiu powikłań, takich jak posocznica, wstrząs septyczny, niewydolność nerek oraz niedokrwistość aplastyczna. Najczęstszą przyczyną jest błąd dawkowania, np. codzienne podawanie zamiast raz w tygodniu, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
białe krwinki, dializa otrzewnowa, elementy morfotyczne krwi, folinian wapnia, hemodializa, hemodializa wysokoprzepływowa, hemoglobina, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytopenia, leukoworyna, neutrofile, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, perfuzja tkankowa, płytki krwi, posocznica, przedawkowanie metotreksatu, przewód pokarmowy, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wstrząs septyczny, zaburzenia krzepnięcia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fenactil 5 mg/ml
Fenactil, dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 5 mg/ml i 25 mg/ml chloropromazyny chlorowodorku, posiada bezwzględne przeciwwskazania, które wykluczają jego stosowanie. Należą do nich nadwrażliwość na chloropromazynę lub substancje pomocnicze, w tym sodu wodorsiarczyn, oraz zahamowanie czynności szpiku kostnego, które może prowadzić do nasilenia zaburzeń hematologicznych i agranulocytozy. Przed podaniem leku konieczne jest wykluczenie supresji szpiku poprzez badania morfologiczne krwi, zwłaszcza u pacjentów z leukocytopenią, neutropenią, trombocytopenią lub stosujących inne leki mielosupresyjne. Fenactil zawiera także sód: 0,12 mmol (2,67 mg) sodu w 1 ml roztworu 5 mg/ml oraz 0,13 mmol (2,96 mg) sodu w 1 ml roztworu 25 mg/ml, co wymaga uwzględnienia u pacjentów z ograniczeniami podaży sodu, np. w niewydolności serca lub nadciśnieniu.
agranulocytoza, astma, chloropromazyna, Fenactil, fenotiazyny, leki mielosupresyjne, leukocytopenia, morfologia krwi, nadciśnienie, nadwrażliwość, neutropenia, niewydolność serca, reakcja alergiczna, siarczyny, supresja szpiku, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wodorsiarczyn sodu, zaburzenia hematologiczne, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Methotrexat-Ebewe 100 mg/ml
Przedawkowanie metotreksatu stanowi stan zagrożenia życia, najczęściej wynikający z nieumyślnego przyjęcia dawki tygodniowej w ciągu jednego dnia lub codziennego stosowania zamiast raz w tygodniu. Toksyczność dotyczy głównie układu hematologicznego (leukocytopenia, małopłytkowość, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna) oraz przewodu pokarmowego (zapalenie i owrzodzenie błon śluzowych, nudności, wymioty, krwawienia). W ciężkich przypadkach obserwuje się posocznicę, wstrząs septyczny i niewydolność nerek. Po podaniu dokanałowym mogą wystąpić objawy neurotoksyczne, takie jak napady drgawek, ostra toksyczna encefalopatia i wgłobienie mózgu, które mogą prowadzić do zgonu.
ból głowy, dializa otrzewnowa, encefalopatia toksyczna, enzymy wątrobowe, folinian wapnia, hemodializa wysokoprzepływowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kurcz mięśni, kwas foliowy, leukocytopenia, łysienie, małopłytkowość, metotreksat, napad drgawkowy, neutropenia, niedobór witaminy B12, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, posocznica, przedawkowanie metotreksatu, wgłobienie mózgu, wstrząs septyczny, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe - Leksykon substancji czynnych
Ifosfamid – Przedawkowanie
Przedawkowanie ifosfamidu, substancji czynnej leku Holoxan, wiąże się z ryzykiem wystąpienia wielonarządowej toksyczności, której nasilenie koreluje z wielkością przyjętej dawki. Kluczowe objawy obejmują neurotoksyczność ośrodkowego układu nerwowego (zaburzenia świadomości, halucynacje, drgawki), nefrotoksyczność prowadzącą do ostrej niewydolności nerek, mielosupresję manifestującą się leukocytopenią i trombocytopenią oraz zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego i dróg moczowych. Szczególnie istotne jest monitorowanie parametrów morfologii krwi ze względu na ryzyko ciężkiej leukocytopenii, której nasilenie i czas trwania są proporcjonalne do stopnia przedawkowania. W przypadku przedawkowania nie istnieje swoiste antidotum, dlatego leczenie opiera się na terapii objawowej i podtrzymującej, w tym profilaktyce i leczeniu zakażeń, substytucji preparatów płytkowych oraz stosowaniu mesny w celu zapobiegania krwotocznemu zapaleniu pęcherza moczowego.
antybiotyki o szerokim spektrum, ciężka neutropenia, cytostatyk, dezorientacja, drgawki, halucynacje, hemodializa, Holoxan, ifosfamid, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza, leukocytopenia, mesna, mielosupresja, morfologia krwi, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, preparaty płytkowe, skąpomocz, śpiączka, trombocytopenia, uszkodzenie kanalików nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Opokan 7,5 mg
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie układ pokarmowy, z częstością występowania bardzo często (≥1/10) objawów takich jak niestrawność, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia i biegunka. Istotne klinicznie są rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia, perforacje (bardzo rzadko <1/10000), które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Dawkowanie stosowane w badaniach klinicznych obejmowało 7,5 lub 15 mg/dobę przez okres do 12 miesięcy u 15197 pacjentów. Ponadto meloksykam może powodować zaburzenia czynności wątroby (niezbyt często), reakcje hematologiczne, w tym agranulocytozę (bardzo rzadko), oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (rzadko). Wśród działań niepożądanych obserwowano także nadciśnienie tętnicze, obrzęki, niewydolność serca oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica kanalików nerkowych, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gemcitabine SUN 10 mg/ml
Gemcitabine SUN (10 mg/ml roztwór do infuzji) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z częstością występowania zależną od dawki, szybkości wlewu i przerw między podaniami. Najczęstsze działania obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności i wymioty u około 60% pacjentów), podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza zasadowa u około 60%), białkomocz i krwiomocz (około 50%), duszność (10-40%, szczególnie u chorych na raka płuc) oraz reakcje skórne, takie jak alergiczna wysypka (25%) i świąd (10%). Mielosupresja, zwłaszcza neutropenia i trombocytopenia, jest głównym ograniczeniem dawki, a ciężkie powikłania hematologiczne (gorączka neutropeniczna, mikroangiopatia zakrzepowa) wymagają natychmiastowej interwencji. Profil toksyczności ulega nasileniu w terapii skojarzonej, np. z paklitakselem, cisplatyną lub karboplatyną, gdzie obserwuje się wzrost częstości działań niepożądanych stopnia 3. i 4., zwłaszcza neutropenii, trombocytopenii i niedokrwistości.
aminotransferaza wątrobowa, białkomocz, fosfataza zasadowa, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, leukocytopenia, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, neuropatia nerwów czuciowych, neutropenia, niedokrwienne zapalenie jelit, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, objawy grypopodobne, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, roztwór do infuzji, rzekome zapalenie tkanki łącznej, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczność radioterapii, transferaza gamma-glutamylowa, trombocytopenia, wysypka alergiczna, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń obwodowych, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, zespół przesiąkania włośniczek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlomyl 5 mg
Lek Amlomyl zawiera 5 mg amlodypiny bezylanu i charakteryzuje się szerokim profilem działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Do najczęstszych objawów należą senność, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród rzadkich, ale poważnych działań wymienia się leukocytopenię, małopłytkowość, reakcje alergiczne, hiperglikemię, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczna nekroliza naskórka.
amlodypina, Amlomyl, bradykardia, cholestaza, częstomocz, częstoskurcz komorowy, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, leukocytopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedoczulica, nieżyt żołądka, nokturia, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, podwójne widzenie, przeczulica, przerost dziąseł, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szum uszny, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Irinotecan SUN 1,5 mg/ml
Irynotekan w postaci roztworu do infuzji (1,5 mg/ml) jest wskazany wyłącznie dla dorosłych pacjentów i powinien być przepisywany przez specjalistów w dziedzinie chemioterapii przeciwnowotworowej. Dostępne dawki produktu Irinotecan SUN obejmują 270 mg (234 mg czystego irynotekanu) w 180 ml, 300 mg (260 mg czystego irynotekanu) w 200 ml, 330 mg (286 mg czystego irynotekanu) w 220 ml oraz 360 mg (312 mg czystego irynotekanu) w 240 ml. Standardowa dawka w monoterapii u pacjentów wcześniej leczonych wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała (pc.) podawana co 3 tygodnie w infuzji trwającej 30-90 minut. W terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym stosuje się schemat 2-tygodniowy z dawką irynotekanu 180 mg/m² pc. podawaną co 2 tygodnie. W przypadku skojarzenia z cetuksymabem lub kapecytabiną zaleca się odpowiednie modyfikacje dawkowania, zwłaszcza u pacjentów powyżej 65 roku życia.
5-fluorouracyl, badanie farmakokinetyczne, bewacyzumab, biegunka polekowa, cetuksymab, chemioterapia przeciwnowotworowa, czas protrombinowy, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, irynotekan, irynotekan chlorowodorek trójwodny, kapecytabina, kwas folinowy, leukocytopenia, małopłytkowość, monoterapia, neutropenia, podanie dożylne, progresja choroby, rozmaz krwi obwodowej, roztwór do infuzji, skala toksyczności NCI-CTC, stężenie bilirubiny, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie niepożądane, żyła główna, żyła obwodowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teriflunomide MSN 14 mg
Teriflunomide MSN w dawce 14 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na teriflunomid lub substancje pomocnicze, w tym 79 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) ze względu na ryzyko kumulacji toksycznych metabolitów. Ze względu na działanie teratogenne, teriflunomid jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących skutecznej antykoncepcji podczas i po terapii, dopóki stężenie leku w osoczu nie spadnie poniżej 0,02 mg/L. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest wykluczenie ciąży testem ciążowym.
AIDS, cytopenia, czynne zakażenie, dializa, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, hipoproteinemia, klirens kreatyniny, leukocytopenia, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nadwrażliwość, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, skala Childa-Pugha, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, wirus varicella zoster, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia szpiku kostnego, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlopin 10 mg 10 mg
Amlodypina 10 mg, będąca antagonistą kanałów wapniowych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz uczucie zmęczenia. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego (bardzo rzadko), zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, reakcje alergiczne skóry (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
amlodypina bezylan, antagonista wapnia, biodostępność leku, bradykardia, działanie niepożądane, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperglikemia, kurcz mięśni, leukocytopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nokturia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, podwójne widzenie, przerost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień wielopostaciowy, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Okitask 25 mg
Ketoprofen w dawce 25 mg (w postaci ketoprofenu z lizyną 40 mg) w postaci tabletek powlekanych Okitask jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o licznych przeciwwskazaniach klinicznych. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na ketoprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze preparatu, a także u kobiet w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko powikłań okołoporodowych i uszkodzenia płodu. Przeciwwskazania obejmują także ciężką niewydolność serca, nerek i wątroby, aktywne choroby przewodu pokarmowego (np. choroba wrzodowa, krwawienia, perforacje), zaburzenia hematologiczne (leukocytopenia, małopłytkowość, skaza krwotoczna) oraz stosowanie leków przeciwzakrzepowych z uwagi na zwiększone ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z reakcjami krzyżowymi na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ, u których mogą wystąpić ciężkie, nawet zagrażające życiu reakcje alergiczne.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność serca, cukrzyca, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, dyspepsja, działanie nefrotoksyczne, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, leukocytopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, napad astmy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, ostra niewydolność nerek, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, owrzodzenie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja krzyżowa, retencja płynów, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, zaburzenie lipidowe, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Finamlox 5 mg
Profil bezpieczeństwa amlodypiny w dawkach 5 mg i 10 mg (Finamlox) obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk kostek oraz zmęczenie. Obrzęki są bardzo częstym działaniem niepożądanym, a obrzęk kostek występuje często, co wymaga regularnej oceny klinicznej pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (>1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości.
amlodypina, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cholestaza, częstoskurcz komorowy, depresja, duszność, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, leukocytopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, przerost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia mikcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaczerwienienie twarzy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Selegilina – Działania niepożądane
Selegilina, jako selektywny inhibitor MAO-B, zwiększa stężenie dopaminy w mózgu i jest stosowana w terapii choroby Parkinsona. W monoterapii jest zwykle dobrze tolerowana, jednak najczęściej występują nudności u około 20% pacjentów, a także suchość w jamie ustnej, przejściowy wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz zaburzenia snu. Często obserwuje się zaburzenia psychiczne (bezsenność, omamy, splątanie, depresja), zaburzenia ruchowe (dyskinezje, akinezja, bradykinezja), zawroty głowy, bóle głowy, drżenia oraz bradykardię. Wśród działań niepożądanych o częstości „niezbyt często” występują leukocytopenia, trombocytopenia, utrata apetytu, lęk, psychozy, niewyraźne widzenie, częstoskurcz nadkomorowy, hipotonia ortostatyczna, duszność, suchość w jamie ustnej, miopatia, ból w klatce piersiowej oraz zaburzenia w oddawaniu moczu. Bardzo często pojawia się zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, a często nudności, zaparcia, biegunka, owrzodzenia jamy ustnej, przekrwienie błony śluzowej nosa, ból gardła, zwiększona potliwość, bóle stawów, bóle pleców, kurcze mięśni oraz zmęczenie. Upadki są częstym powikłaniem, szczególnie u osób starszych, zwiększając ryzyko urazów.
akinezja, aminotransferaza alaninowa, bezsenność, biegunka, bradykardia, bradykinezja, choroba Parkinsona, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, dopamina, drżenie, duszność, dyskinezja, dyskinezy, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, hiperseksualność, hipotonia ortostatyczna, inhibitor dekarboksylazy, inhibitor MAO-B, leukocytopenia, lewodopa, miopatia, nudności, omamy, psychoza, splątanie, trombocytopenia, uzależnienie od hazardu, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia lękowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bendamustine Zentiva 2,5 mg/ml
Chlorowodorek bendamustyny (Bendamustine Zentiva, 2,5 mg/ml po rekonstytucji) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, u kobiet karmiących piersią, przy ciężkich zaburzeniach czynności wątroby (bilirubina >3,0 mg/dl) oraz żółtaczce, a także u osób z ciężkim zahamowaniem czynności szpiku kostnego (leukocyty <3000/μl i/lub płytki <75 000/μl). Ponadto, bendamustyna nie powinna być stosowana w okresie krótszym niż 30 dni po rozległym zabiegu chirurgicznym, u pacjentów z aktywnym zakażeniem, zwłaszcza z leukocytopenią, oraz po szczepieniu przeciw żółtej gorączce ze względu na ryzyko poważnych powikłań immunosupresyjnych. Wymagana jest szczegółowa ocena ryzyka i korzyści przed rozpoczęciem terapii, uwzględniająca potencjalne reakcje alergiczne i stan kliniczny pacjenta.
arytmia, chlorowodorek bendamustyny, choroba nowotworowa, choroba sercowo-naczyniowa, działanie immunosupresyjne, immunosupresja, karmienie piersią, lek mielosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, leukocytopenia, leukocyty, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność serca, płytki krwi, reakcja alergiczna, stężenie bilirubiny, układ krwiotwórczy, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie, zakażenie oportunistyczne, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka, żywy atenuowany wirus - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lanvis
Tioguanina jest cytotoksycznym lekiem stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym toksycznego uszkodzenia wątroby i mielosupresji. Szczególnie niezalecane jest stosowanie szczepionek zawierających żywe drobnoustroje u pacjentów w trakcie i do co najmniej 3 miesięcy po zakończeniu terapii. Tioguanina nie powinna być stosowana w długotrwałych schematach leczenia podtrzymującego z uwagi na wysokie ryzyko uszkodzenia śródbłonka naczyń wątroby, manifestującego się zespołem zamknięcia żył wątrobowych (hiperbilirubinemia, hepatomegalia, wodobrzusze) oraz objawami nadciśnienia wrotnego (splenomegalia, małopłytkowość, żylaki przełyku). W badaniach histopatologicznych obserwuje się stwardnienie wątrobowo-wrotne, guzowaty rozrost regeneracyjny, peliosis hepatis oraz włóknienie okołowrotne. W przypadku pojawienia się objawów toksycznego uszkodzenia wątroby konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, co może prowadzić do odwracalności zmian.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, choroba zapalna jelit, depresja szpiku kostnego, działanie mielosupresyjne, guzkowy rozrost regeneracyjny wątroby, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, immunosupresja, lek cytostatyczny, leukocytopenia, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mesalazyna, mutacja NUDT15, nadciśnienie wrotne, neutropenia, niedobór TPMT, niedokrwistość, olsalazyna, ostra białaczka limfoblastyczna, peliosis hepatis, retencja płynów, S-metylotransferaza tiopuryny, splenomegalia, środek cytotoksyczny, stwardnienie wątrobowo-wrotne, sulfasalazyna, szczepionka zawierająca żywe drobnoustroje, tioguanina, toksyczne uszkodzenie wątroby, uszkodzenie śródbłonka naczyń, włóknienie okołowrotne wątroby, wodobrzusze, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół zamknięcia żył wątrobowych, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olzapin 15 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny wykazały profil bezpieczeństwa typowy dla neuroleptyków, obejmujący toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na układ krwiotwórczy oraz funkcje reprodukcyjne. Dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, podczas gdy psy i małpy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. Przewlekłe podawanie (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) powodowało hamowanie OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz odwracalne zmiany hematologiczne, w tym neutropenię i trombocytopenię u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. Zmiany hormonalne u szczurów obejmowały hiperprolaktynemię z odwracalnymi zmianami w narządach rozrodczych.
cytopenia, działanie cytotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, komórka szpiku kostnego, lek neuroleptyczny, leukocytopenia, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, parametr hematologiczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, prolaktyna, szpik kostny, toksyczność ostra, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Talvosilen Forte 500 mg + 30 mg
Preparat Talvosilen Forte, zawierający 500 mg paracetamolu oraz 30 mg kodeiny fosforanu półwodnego, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak uczucie zmęczenia i bóle głowy (bardzo często), a także senność (często) i zaburzenia snu (niezbyt często). W zakresie układu pokarmowego dominują nudności, wymioty oraz zaparcia (bardzo często), a także suchość błony śluzowej jamy ustnej (niezbyt często). Ze strony układu naczyniowego często występuje obniżenie ciśnienia tętniczego i omdlenia, zwłaszcza przy dużych dawkach leku. Rzadziej, ale istotnie, mogą pojawić się poważne reakcje hematologiczne, takie jak alergiczna małopłytkowość, leukocytopenia (rzadko), agranulocytoza i pancytopenia (bardzo rzadko). Wśród działań niepożądanych odnotowano również reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny (bardzo rzadko).
agranulocytoza, aminotransferazy wątrobowe, astma analgetyczna, granulocytopenia, hipotensja, kodeina fosforan półwodny, kserostomia, leukocytopenia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, pancytopenia, paracetamol, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, szumy uszne, Talvosilen Forte, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia błędnika, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia skórne, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Segan 5 mg
Selegilina chlorowodorek, substancja czynna leku Segan 5 mg, jest generalnie dobrze tolerowana w monoterapii, jednak może wywoływać działania niepożądane, które wymagają monitorowania. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są nudności, występujące u około 20% pacjentów. Inne często występujące objawy to suchość w jamie ustnej, przejściowy wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz zaburzenia snu. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana. Wśród działań niepożądanych wymienia się m.in. zaburzenia psychiczne (bezsenność, omamy, splątanie, depresja), zaburzenia ruchowe (dyskinezje, akinezja, bradykinezja), bradykardię, niedociśnienie tętnicze, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (bardzo często), bóle stawów i mięśni oraz zmęczenie.
agonista dopaminy, akinezja, aminotransferaza alaninowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból pleców, ból stawów, bradykardia, bradykinezja, choroba Parkinsona, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, dławica piersiowa, drżenie, duszność, dyskinezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor dekarboksylazy, kołatanie serca, kurcz mięśni, lek dopaminergiczny, leukocytopenia, lewodopa, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niepokój, niewyraźne widzenie, nudności, omamy, owrzodzenie jamy ustnej, reakcja skórna, selegilina chlorowodorek, splątanie, suchość jamy ustnej, terapia skojarzona, trombocytopenia, utrata apetytu, wykwity skórne, wypadanie włosów, zaburzenia hiperkinetyczne, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia równowagi, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie gardła, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Normodipine 5 mg
Amlodypina, stosowana w dawkach 5 mg i 10 mg (Normodipine), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne, choć rzadkie powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), zapalenie wątroby, leukocytopenia, małopłytkowość oraz hiperglikemia, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji i modyfikacji leczenia.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cholestaza, depresja, dezorientacja, drżenie, duszność, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukocytopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, moczenie nocne, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niestrawność, nieżyt żołądka, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, plamica, pokrzywka, przeczulica, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, wysypka, wzmożona potliwość, wzmożone napięcie, zaburzenia mikcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia rytmu wypróżnień, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fervex Junior 280 mg + 100 mg + 10 mg
Fervex Junior, zawierający 280 mg paracetamolu, 100 mg kwasu askorbinowego oraz 10 mg maleinianu feniraminy, może wywoływać liczne działania niepożądane, głównie związane z feniraminą. Najczęstsze objawy dotyczą układu nerwowego i obejmują uspokojenie lub senność, szczególnie nasilone na początku terapii, co może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów. Ponadto obserwuje się objawy antycholinergiczne, takie jak suchość błon śluzowych, zaparcia, zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic, kołatanie serca, ryzyko zatrzymania moczu oraz niedociśnienie ortostatyczne manifestujące się zawrotami głowy. Zaburzenia neurologiczne, w tym zaburzenia równowagi, pamięci, koncentracji, koordynacji ruchowej, drżenia oraz rzadziej splątanie i omamy, występują częściej u osób starszych. Rzadziej pojawiają się objawy pobudzenia, takie jak niepokój ruchowy, nerwowość i bezsenność.
działanie antycholinergiczne, działanie neurowegetatywne, kołatanie serca, kwas askorbowy, leukocytopenia, maleinian feniraminy, małopłytkowość, mydriaza, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niepokój ruchowy, obrzęk Quinckego, omam, paracetamol, plamica, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień, senność, splątanie, suchość błon śluzowych, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie koncentracji, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie pamięci, zaburzenie pokarmowe, zaburzenie równowagi, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ketoprofen Dompé 50 mg
Ketoprofen Dompé, zawierający 50 mg ketoprofenu (w postaci ketoprofenu z lizyną 80 mg) w formie granulatu powlekanego, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym o licznych przeciwwskazaniach klinicznych. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ketoprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze (w tym aspartam E 951, glukozę i sacharozę). Szczególnie istotne jest wykluczenie stosowania u osób z historią reakcji nadwrażliwości takich jak skurcz oskrzeli, napady astmy, pokrzywka, polipy nosa czy obrzęk naczynioruchowy, które mogą prowadzić do ciężkich, a nawet śmiertelnych powikłań. Ponadto lek jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą oskrzelową, ciężką niewydolnością serca, aktywną chorobą wrzodową, krwawieniami z przewodu pokarmowego, chorobami zapalnymi jelit (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego) oraz zaburzeniami hematologicznymi (leukocytopenia, małopłytkowość, skaza krwotoczna).
aktywna choroba wrzodowa, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność serca, ciężkie zapalenie wątroby, dyspepsja, filtracja kłębuszkowa, ketoprofen z lizyną, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, napad astmy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polip nosa, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przepływ nerkowy, retencja płynów, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Levact 2,5 mg/ml
Levact, zawierający bendamustynę chlorowodorek w stężeniu 2,5 mg/ml, jest lekiem cytostatycznym stosowanym w terapii onkologicznej, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w okresie karmienia piersią, przy ciężkiej niewydolności wątroby (bilirubina >3,0 mg/dl) oraz żółtaczce. Ponadto, lek nie powinien być podawany pacjentom z ciężkim upośledzeniem czynności szpiku kostnego (leukocyty <3000/µl, płytki <75 000/µl), aktywnymi zakażeniami, w okresie krótszym niż 30 dni po dużym zabiegu chirurgicznym oraz po szczepieniu przeciw żółtej febrze lub innymi szczepionkami zawierającymi żywe drobnoustroje, ze względu na ryzyko nasilenia immunosupresji i poważnych powikłań, w tym anafilaksji i infekcji szczepionkowej.
bendamustyna chlorowodorek, bilirubina w surowicy, działanie teratogenne, immunosupresja, lek cytotoksyczny, leukocytopenia, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, reakcja anafilaktyczna, roztwór do infuzji, szczepienie przeciw żółtej febrze, terapia onkologiczna, upośledzenie czynności szpiku kostnego, wirus atenuowany, zabieg chirurgiczny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Chlorek strontu – Przeciwwskazania stosowania
Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM (37,5 MBq/ml) to radiofarmaceutyk zawierający izotop strontu-89 o okresie półtrwania 50,5 dnia, emitujący promieniowanie beta o maksymalnej energii 1,492 MeV. Jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, kobiet w ciąży lub karmiących piersią. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi – podanie leku jest względnie przeciwwskazane przy hemoglobinie < 90 g/l, leukocytach < 3,5 x 10^9/l oraz płytkach krwi < 100 x 10^9/l. W wyjątkowych przypadkach można rozważyć terapię przy leukocytopenii > 2,4 x 10^9/l i/lub trombocytopenii > 60 x 10^9/l, po wykluczeniu zespołu DIC i dokładnej ocenie ryzyka mielotoksyczności.
chlorek strontu 89SrCl2, DIC, działanie mielotoksyczne, farmakoterapia przeciwbólowa, GFR, hemoglobina, klirens kreatyniny, kreatynina, leukocytopenia, leukocyty, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję aktywną, niewydolność nerek, patologiczne złamanie kości, płytki krwi, promieniowanie beta, promieniowanie jonizujące, przerzut nowotworowy do kości, radiofarmaceutyk, radioterapia paliatywna, radioterapia zewnętrzna, trombocytopenia, ucisk rdzenia kręgowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zespół przewlekłego rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gemcitabinum Accord 100 mg/ml
Gemcitabinum Accord, koncentrat do infuzji o stężeniu 100 mg/ml, wykazuje typowy dla cytostatyków profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami hematologicznymi (leukocytopenia, trombocytopenia, niedokrwistość), które występują bardzo często (≥10%) i mogą wymagać modyfikacji dawkowania. Neutropenia stopnia 3. i 4. obserwowana jest odpowiednio u 19,3% i 6% pacjentów, a gorączka neutropeniczna stanowi poważne powikłanie. Inne często występujące działania niepożądane to nudności i wymioty (około 60%), podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza zasadowa u około 60%), białkomocz i krwiomocz (około 50%), duszność (10-40%) oraz wysypki skórne (25% uczuleniowa, 10% alergiczna). Profil toksyczności jest zależny od dawki, szybkości infuzji i przerw między podaniami, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych, wątrobowych i nerkowych.
aminotransferazy wątrobowe, białkomocz, duszność, fosfataza zasadowa, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, leukocytopenia, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, neuropatia czuciowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności z wymiotami, objawy grypopodobne, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, ostra uogólniona osutka krostkowa, posocznica, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekome zapalenie tkanki łącznej, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczność hematologiczna, toksyczność radioterapii, trombocytopenia, trombocytoza, wysypka alergiczna, zaburzenia rytmu nadkomorowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń obwodowych, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół przesiąkania włośniczek, zespół Stevensa-Johnsona, zgorzel, γ-glutamylotransferaza - Leksykon substancji czynnych
Treosulfan – Działania niepożądane
Treosulfan, substancja aktywna preparatu Treosulfan Zentiva, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim mielosupresją, manifestującą się leukocytopenią, trombocytopenią oraz niedokrwistością, które występują bardzo często (≥1/10 pacjentów) i stanowią główne ograniczenie dawkowania. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty, również występują bardzo często (≥1/10) i wymagają odpowiedniej profilaktyki przeciwwymiotnej oraz nawodnienia. Rzadziej obserwuje się pancytopenię (≥1/10 000 do <1/1000), a bardzo rzadko (<1/10 000) poważne powikłania, takie jak włóknienie płuc, kardiomiopatia, choroba Addisona czy hipoglikemia, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej.
choroba Addisona, dolegliwości przewodu pokarmowego, farmakonadzór, hipoglikemia, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, lek cytotoksyczny, leukocytopenia, łuszczyca, łysienie, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, nowotwór wtórny, ostra białaczka nielimfocytowa, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, posocznica, profilaktyka przeciwwymiotna, reakcja alergiczna, rumień, supresja szpiku kostnego, szpiczak, treosulfan, trombocytopenia, twardzina, włóknienie płuc, wynaczynienie leku, zaburzenie mieloproliferacyjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakażenie uogólnione, zapalenie pęcherzyków płucnych, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azathioprine VIS 50 mg
Przedawkowanie azatiopryny, leku o silnym działaniu immunosupresyjnym i mielosupresyjnym, prowadzi do poważnych zaburzeń hematologicznych, takich jak leukocytopenia, trombocytopenia, a w cięższych przypadkach pancytopenia, znaczna małopłytkowość oraz agranulocytoza. Te zmiany mogą skutkować zwiększonym ryzykiem infekcji, krwawień oraz zagrażającymi życiu stanami klinicznymi. Warto podkreślić, że azatiopryna (Azathioprine VIS 50 mg) zawiera 75 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Objawy przedawkowania pojawiają się w pierwszej kolejności jako leukocytopenia i trombocytopenia, a dalsze nasilenie toksyczności prowadzi do zahamowania czynności szpiku kostnego i pancytopenii.
agranulocytoza, azatiopryna, białe krwinki, element morfotyczny krwi, granulocyt obojętnochłonny, immunosupresja, krwinka czerwona, leczenie hematologiczne, lek immunosupresyjny, leukocytopenia, małopłytkowość, mielosupresja, nietolerancja laktozy, pancytopenia, parametr hematologiczny, płukanie żołądka, płytka krwi, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Tioguanina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tioguanina, aktywny składnik produktu Lanvis, jest cytotoksycznym lekiem stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii cytostatykami. Ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym toksycznego uszkodzenia wątroby manifestującego się zespołem zamknięcia żył wątrobowych (objawy: hiperbilirubinemia, tkliwa hepatomegalia, wodobrzusze, nadciśnienie wrotne, małopłytkowość, splenomegalia), konieczne jest regularne monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz czynności wątroby (cotygodniowo). Tioguaniny nie należy stosować w leczeniu podtrzymującym ani w długotrwałych schematach ze względu na wysokie ryzyko uszkodzenia śródbłonka naczyń wątroby, szczególnie u chłopców. W przypadku wystąpienia objawów toksycznego uszkodzenia wątroby należy natychmiast przerwać terapię, co może prowadzić do odwracalności zmian klinicznych i histopatologicznych.
depresja szpiku kostnego, guzkowy rozrost regeneracyjny wątroby, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, immunosupresja, leukocytopenia, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mesalazyna, mielosupresja, morfologia krwi, mutacja NUDT15, nadciśnienie wrotne, neutropenia, niedokrwistość, olsalazyna, ostra białaczka limfoblastyczna, peliosis hepatis, S-metylotransferaza tiopuryny, splenomegalia, środek cytotoksyczny, stwardnienie wątrobowo-wrotne, sulfasalazyna, tioguanina, toksyczne uszkodzenie wątroby, TPMT, uszkodzenie śródbłonka naczyń, włóknienie okołowrotne wątroby, wodobrzusze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół zamknięcia żył wątrobowych, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Bendamustine Accord (25 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) zawiera chlorowodorek bendamustyny i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (bilirubina >3,0 mg/dl), klinicznie manifestującą się żółtaczką, ciężkimi zaburzeniami czynności szpiku kostnego (leukocyty <3000/μl, płytki <75 000/μl), aktywnymi zakażeniami z leukocytopenią oraz u osób po poważnych zabiegach chirurgicznych w okresie krótszym niż 30 dni przed leczeniem. Ze względu na immunosupresyjne i mielosupresyjne działanie bendamustyny, stosowanie leku wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań hematologicznych i infekcyjnych. Ponadto, podanie żywej atenuowanej szczepionki przeciw żółtej febrze jest przeciwwskazane podczas terapii, a leczenie nie powinno być prowadzone w okresie karmienia piersią ze względu na ryzyko toksyczności dla dziecka.
Przed rozpoczęciem terapii Bendamustine Accord konieczna jest szczegółowa ocena stanu klinicznego pacjenta, w tym aktualne badania laboratoryjne obejmujące morfologię krwi z rozmazem oraz parametry funkcji wątroby, a także wykluczenie aktywnych zakażeń. Ze względu na cytotoksyczny charakter bendamustyny, decyzja o leczeniu powinna uwzględniać indywidualną analizę stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z wartościami granicznymi parametrów hematologicznych i wątrobowych. Przestrzeganie przeciwwskazań i monitorowanie parametrów jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka ciężkich działań niepożądanych i zapewnienia bezpieczeństwa terapii.
aktywne zakażenie, Bendamustine Accord, chlorowodorek bendamustyny, działanie immunosupresyjne, działanie mielosupresyjne, karmienie piersią, lek immunosupresyjny, leukocytopenia, morfologia krwi obwodowej, nadwrażliwość na składniki, płytki krwi, powikłanie hematologiczne, reakcja skórna, stężenie bilirubiny, substancja cytotoksyczna, szczepionka przeciw żółtej febrze, wstrząs anafilaktyczny, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie oddechowe, zmniejszenie liczby leukocytów, żółtaczka, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon substancji czynnych
Treosulfan – Właściwości farmakodynamiczne
Treosulfan jest dwufunkcyjnym lekiem alkilującym z grupy cytostatyków, który w warunkach fizjologicznych (pH 7,4; 37°C) ulega nieenzymatycznej transformacji do monoepoksydów i diepoksydu (diepoksybutanu) o okresie półtrwania 2,2 godziny. Mechanizm działania przeciwnowotworowego opiera się na alkilacji DNA poprzez powstałe epoksydy, co prowadzi do uszkodzeń genetycznych i zahamowania proliferacji komórek nowotworowych. Treosulfan wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwnowotworowej i przeciwbiałaczkowej, potwierdzone w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych oraz w różnych liniach komórkowych i ksenograftach. Skuteczność leku została udowodniona dla różnych dróg podania: dootrzewnowej, dożylnej oraz doustnej.
cisplatyna, cyklofosfamid, cytostatyk, czas do progresji, czas przeżycia całkowitego, diepoksyd, działanie przeciwbiałaczkowe, działanie przeciwnowotworowe, ester kwasu sulfonowego, farmakodynamika, ksenograft, lek alkilujący, leukocytopenia, mielosupresja, obiektywny współczynnik odpowiedzi, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, rak jajnika, stabilizacja choroby, treosulfan, utrata włosów, wątrobiak, wskaźnik odpowiedzi - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fervex bez cukru (500 mg + 200 mg + 25 mg)/sasz.
Lek Fervex D zawiera 500 mg paracetamolu, 200 mg kwasu askorbinowego oraz 25 mg maleinianu feniraminy, z których to feniramina jest głównym czynnikiem wywołującym działania niepożądane. Do najczęstszych należą efekty sedatywne, takie jak senność i uspokojenie, szczególnie nasilone na początku terapii, oraz objawy antycholinergiczne, w tym suchość błon śluzowych, zaparcia, zaburzenia akomodacji i rozszerzenie źrenic. Feniramina może także powodować zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia pamięci i koncentracji, drżenia, splątanie, omamy), kardiologiczne (kołatanie serca, niedociśnienie ortostatyczne) oraz reakcje skórne (rumień, świąd, wyprysk, plamica, pokrzywka). Rzadziej obserwuje się obrzęki, w tym obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak leukocytopenia, neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość hemolityczna.
drżenie, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, efekt sedatywny, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy, leukocytopenia, maleinian feniraminy, małopłytkowość, nadzór farmaceutyczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, plamica, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, reakcja alergiczna skórna, rozszerzenie źrenic, rumień, stan splątania, suchość błon śluzowych, układ krwiotwórczy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie akomodacji, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie pamięci, zaburzenie płytek krwi, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości, zatrzymanie moczu, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Itopryd – Działania niepożądane
Itopryd w dawce 50 mg (chlorowodorek) wykazuje dobry profil bezpieczeństwa, z częstością działań niepożądanych wynoszącą 2,4% (19 zdarzeń u 14 z 572 pacjentów). Najczęstsze objawy to biegunka (0,7%), ból głowy (0,3%) oraz ból brzucha (0,3%). W zakresie hematologicznym obserwowano leukopenię u 0,7% pacjentów oraz podwyższone stężenie prolaktyny u 0,3%. Działania niepożądane klasyfikowane są zgodnie z terminologią MedDRA, z leukopenią i trombocytopenią wymagającymi monitorowania parametrów hematologicznych i przerwania terapii w przypadku nieprawidłowości. Reakcje anafilaktyczne, choć rzadkie, stanowią poważne zagrożenie i wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji ratunkowej.
AlAT, azot mocznikowy, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, ból pleców, ból w klatce piersiowej, chlorowodorek itoprydu, drażliwość, drżenie, fosfataza alkaliczna, GGTP, ginekomastia, hiperprolaktynemia, kreatynina, leukocytopenia, leukopenia, mlekotok, nadmierne wydzielanie śliny, nudność, parametr hematologiczny, prolaktyna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, świąd, terminologia MedDRA, trombocytopenia, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie wątrobowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawrót głowy, zmęczenie, żółtaczka, zwiększenie aktywności AspAT - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bendamustine Eugia 2,5 mg/ml
Bendamustine Eugia, zawierający chlorowodorek bendamustyny w stężeniu 2,5 mg/ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina > 3,0 mg/dl) oraz żółtaczką. Ze względu na metabolizm wątrobowy leku, zaburzenia funkcji wątroby zwiększają ryzyko kumulacji i toksyczności. Ponadto, terapia jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami szpiku kostnego, definiowanymi jako leukocyty < 3 000/μl lub płytki krwi < 75 000/μl, ze względu na ryzyko nasilonej mielosupresji i powikłań hematologicznych. Nie należy rozpoczynać leczenia w okresie krótszym niż 30 dni po poważnym zabiegu chirurgicznym oraz u pacjentów z aktywną infekcją, szczególnie z leukocytopenią, ze względu na ryzyko opóźnionego gojenia, infekcji i sepsy.
bilirubina w surowicy, chlorowodorek bendamustyny, choroba poszczepienna, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie immunosupresyjne, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, gojenie ran, infekcja oportunistyczna, karmienie piersią, koncentrat roztworu do infuzji, leukocytopenia, leukocyty, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, odpowiedź immunologiczna, płytki krwi, powikłania pooperacyjne, reakcja anafilaktyczna, sepsa, szczepionka atenuowana, zabieg chirurgiczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zaburzenia hematologiczne, żółta febra, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml
Przedawkowanie metotreksatu, najczęściej po podaniu doustnym, wynika z błędnego przyjęcia dawki tygodniowej w ciągu jednego dnia lub codziennego stosowania zamiast raz w tygodniu. Objawy toksyczności obejmują głównie hematologiczne (leukocytopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, pancytopenia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna) oraz żołądkowo-jelitowe (zapalenie błon śluzowych, owrzodzenia, nudności, wymioty, krwawienia). Po podaniu dokanałowym dominują objawy neurotoksyczne, takie jak ból głowy, napady drgawek, kurcze mięśni, ostra toksyczna encefalopatia, a w ciężkich przypadkach wgłobienie mózgu. Możliwe są także powikłania systemowe, w tym posocznica, wstrząs septyczny i niewydolność nerek. Warto podkreślić, że toksyczność może ujawnić się z opóźnieniem, a nawet bezobjawowo, co zwiększa ryzyko zgonu.
alkalizacja moczu, ciśnienie śródczaszkowe, drenaż płynu mózgowo-rdzeniowego, encefalopatia toksyczna, folinian wapnia, hemodializa wysokoprzepływowa, hemoperfuzja, kwas foliowy, leukocytopenia, leukoworyna, małopłytkowość, metotreksat dokanałowy, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej, pancytopenia, perfuzja komorowo-przedsionkowa, posocznica, wgłobienie mózgu, wstrząs septyczny, zapalenie błony śluzowej