zaburzenia rytmu nadkomorowe

Zaburzenia rytmu nadkomorowe (nadkomorowe arytmie) to grupa nieprawidłowości rytmu serca, których źródło znajduje się powyżej rozwidlenia pęczka Hisa, czyli w przedsionkach lub węźle przedsionkowo-komorowym. Do najczęstszych zaburzeń rytmu nadkomorowych zalicza się: migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy oraz przedwczesne pobudzenia przedsionkowe.

Etiologia zaburzeń rytmu nadkomorowych jest zróżnicowana. Mogą one wynikać z chorób strukturalnych serca (np. wady zastawkowe, kardiomiopatia, choroba wieńcowa), zaburzeń elektrolitowych, nadczynności tarczycy, spożycia alkoholu, kofeiny lub innych stymulantów, a także mogą występować w sercu strukturalnie prawidłowym (tzw. arytmie idiopatyczne).

Objawy kliniczne arytmii nadkomorowych obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, osłabienie, duszność, bóle w klatce piersiowej, a w skrajnych przypadkach omdlenia. Diagnostyka opiera się na badaniu EKG, monitorowaniu holterowskim, próbie wysiłkowej oraz badaniach obrazowych serca. Kluczowe jest również wykluczenie chorób współistniejących mogących wywoływać arytmie.

Leczenie zaburzeń rytmu nadkomorowych zależy od typu arytmii, objawów, częstości nawrotów oraz chorób współistniejących. Obejmuje farmakoterapię (leki antyarytmiczne, beta-adrenolityki), kardiowersję elektryczną lub farmakologiczną, a w przypadkach opornych na leczenie – zabiegi ablacji. W profilaktyce nawrotów istotna jest modyfikacja stylu życia, w tym ograniczenie spożycia alkoholu, kofeiny oraz odpowiednia kontrola chorób towarzyszących.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl