zaburzenie gojenia ran chirurgicznych
Zaburzenie gojenia ran chirurgicznych to powikłanie pooperacyjne charakteryzujące się nieprawidłowym przebiegiem procesu regeneracji tkanek. Prawidłowe gojenie rany obejmuje sekwencję nakładających się faz: hemostazy, zapalenia, proliferacji i remodelingu. Zaburzenie którejkolwiek z tych faz prowadzi do komplikacji.
Czynniki ryzyka zaburzeń gojenia można podzielić na ogólnoustrojowe i miejscowe. Do ogólnoustrojowych należą: cukrzyca, niedożywienie, otyłość, podeszły wiek, niedokrwistość, choroby naczyń obwodowych, palenie tytoniu oraz stosowanie leków immunosupresyjnych i kortykosteroidów. Czynniki miejscowe obejmują infekcję rany, niedokrwienie tkanek, nadmierne napięcie tkanek oraz obecność ciał obcych.
Kliniczne manifestacje zaburzeń gojenia ran obejmują: rozejście się brzegów rany, przedłużone sączenie, zakażenie rany, zbiorniki płynowe (seroma), krwiaki, martwicę brzegów rany oraz tworzenie się przetok. W późniejszym okresie może dojść do powstania przepukliny w bliźnie pooperacyjnej, co wymaga ponownej interwencji chirurgicznej.
Postępowanie w przypadku zaburzeń gojenia ran obejmuje identyfikację i eliminację czynników ryzyka, odpowiednie miejscowe zaopatrzenie rany (usunięcie martwych tkanek, drenaż zbiorników płynowych), leczenie zakażenia, zastosowanie nowoczesnych opatrunków wspomagających gojenie oraz w wybranych przypadkach zastosowanie terapii podciśnieniowej (NPWT). Istotne jest również wyrównanie zaburzeń metabolicznych i odpowiednie odżywienie pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tigecycline TZF
Tygecyklina, stosowana w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń wewnątrzbrzusznych oraz zakażeń stopy cukrzycowej, wiąże się z istotnym ryzykiem klinicznym, w tym zwiększoną śmiertelnością w porównaniu z innymi antybiotykami. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nadkażeń, zwłaszcza szpitalnego zapalenia płuc, oraz zaburzenia gojenia ran chirurgicznych u pacjentów z powikłanymi zakażeniami wewnątrzbrzusznymi. Tygecyklina jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na tetracykliny ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych. Ponadto, obserwowano przypadki cholestatycznego uszkodzenia wątroby, w tym niewydolności wątroby zakończonej zgonem, co wymaga szczególnego monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z zastojem żółci (eliminacja leku przez drogi żółciowe stanowi około 50%).
antybiotyk tetracyklinowy, bakteriemia, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, działanie antyanaboliczne, glicylocyklina, guz rzekomy mózgu, hiperfosfatemia, hipofibrynogenemia, immunosupresja, lek przeciwzakrzepowy, nadkażenie, niewydolność wątroby, oporny patogen, perforacja jelita, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, powikłane zapalenie pęcherzyka żółciowego, powikłane zapalenie uchyłka, powikłane zapalenie wyrostka robaczkowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, ropień wewnątrzbrzuszny, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, szpitalne zapalenie płuc, tygecyklina, uszkodzenie wątroby, wstrząs septyczny, zaburzenie gojenia ran chirurgicznych, zakażenie stopy cukrzycowej, zapalenie otrzewnej, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie trzustki, zastój żółci