śmiertelność płodu

Śmiertelność płodu (obumarcie wewnątrzmaciczne) to zgon płodu następujący po 22. tygodniu ciąży, przed porodem. Według definicji WHO dotyczy to płodów o masie ciała powyżej 500 g. Jest to stan nagły wymagający szybkiej interwencji medycznej ze względu na ryzyko powikłań u matki.

Najczęstsze przyczyny śmiertelności płodu obejmują wady genetyczne, infekcje wewnątrzmaciczne, choroby matki (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby autoimmunologiczne), zaburzenia łożyska (przedwczesne oddzielenie łożyska, niewydolność łożyska), powikłania związane z pępowiną, a także czynniki matczyne jak otyłość, palenie tytoniu czy nadużywanie substancji psychoaktywnych.

Rozpoznanie śmiertelności płodu opiera się na badaniu ultrasonograficznym, w którym stwierdza się brak czynności serca płodu. W diagnostyce pomocne są także badania dopplerowskie oraz ocena markerów biochemicznych. Po stwierdzeniu obumarcia płodu konieczne jest zakończenie ciąży, najczęściej poprzez indukcję porodu.

Postępowanie w przypadku śmiertelności płodu obejmuje kompleksową opiekę medyczną i psychologiczną nad matką, diagnostykę przyczyn zgonu płodu (badania genetyczne, histopatologiczne łożyska, badania w kierunku infekcji) oraz profilaktykę powikłań takich jak koagulopatia czy sepsa. Istotna jest również opieka nad kobietą w kolejnych ciążach, które często wymagają szczególnego nadzoru.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl