przewodzenie komorowe

Przewodzenie komorowe to proces przekazywania impulsów elektrycznych przez komory serca, umożliwiający ich skoordynowany skurcz. Proces ten rozpoczyna się w węźle przedsionkowo-komorowym, skąd impuls elektryczny przechodzi przez pęczek Hisa, a następnie przez jego odnogi do włókien Purkinjego, które rozprowadzają potencjał czynnościowy do komórek mięśniowych komór.

Zaburzenia przewodzenia komorowego mogą objawiać się jako bloki odnóg pęczka Hisa (LBBB, RBBB) lub bloki wewnątrzkomorowe. Bloki te są widoczne w zapisie EKG jako poszerzenie zespołu QRS powyżej 120 ms oraz charakterystyczne zmiany morfologii załamków. Zaburzenia przewodzenia komorowego mogą wynikać z choroby niedokrwiennej serca, kardiomiopatii, wad wrodzonych, zaburzeń elektrolitowych lub działań niepożądanych leków.

Diagnostyka zaburzeń przewodzenia komorowego opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić rodzaj i lokalizację bloku. W zależności od nasilenia zaburzeń i objawów klinicznych, leczenie może obejmować modyfikację farmakoterapii lub implantację urządzeń do elektroterapii serca, takich jak stymulator lub kardiowerter-defibrylator.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seizpat 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lakozamidu wykazały, że stężenia leku w osoczu zwierząt podczas badań toksyczności były zbliżone lub nieznacznie wyższe od tych obserwowanych u pacjentów, co wskazuje na niewielki margines narażenia u ludzi. W badaniach na znieczulonych psach podawanych dożylnie lakozamid powodował przejściowe zmiany kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz obniżenie ciśnienia tętniczego, przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. U psów i małp Cynomolgus w dawkach 15-60 mg/kg dożylnie zaobserwowano istotne zaburzenia przewodnictwa sercowego, w tym blok przedsionkowo-komorowy. W toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów przy 3-krotnej ekspozycji klinicznej stwierdzono łagodne, odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak przerost hepatocytów, wzrost masy wątroby, podwyższenie enzymów wątrobowych, cholesterolu i trójglicerydów, bez innych zmian histopatologicznych.
bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, lakozamid, martwe urodzenie, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przerost wątroby, przewodnictwo sercowe, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, trójglicerydy, zespół QRS, zgon okołoporodowy, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zilibra 100 mg

Badania przedkliniczne lakozamidu wykazały, że stężenia leku w osoczu podczas toksyczności były zbliżone lub nieznacznie wyższe od tych obserwowanych u pacjentów, co wskazuje na niewielki margines bezpieczeństwa. W badaniach na znieczulonych psach zaobserwowano przemijające zmiany w układzie sercowo-naczyniowym, takie jak wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz spadek ciśnienia tętniczego, prawdopodobnie związane z hamowaniem czynności serca, pojawiające się przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. Dodatkowo, u psów i małp podawano dawki 15-60 mg/kg, co skutkowało zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym blokiem i rozkojarzeniem, wskazując na potencjalny wpływ leku na przewodnictwo sercowe. W toksyczności dawek wielokrotnych u szczurów odnotowano odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak przerost hepatocytów i wzrost enzymów wątrobowych, przy dawkach około trzykrotnie wyższych niż ekspozycja kliniczna.
badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, lakozamid, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacosamide Teva 150 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lakozamidu wykazały istotne ryzyko kardiotoksyczności, obejmujące wydłużenie odstępu PR, czas trwania zespołu QRS oraz spadek ciśnienia tętniczego, obserwowane przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. U znieczulonych psów i małp podawanie dawki 15-60 mg/kg masy ciała prowadziło do zaburzeń przewodzenia sercowego, takich jak blok przedsionkowo-komorowy i rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w wątrobie przy dawkach około trzykrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną, obejmujące przerost hepatocytów i podwyższenie enzymów wątrobowych oraz lipidów. W badaniach reprodukcyjnych u gryzoni i królików nie wykazano działania teratogennego, jednak u szczurów zaobserwowano wzrost liczby martwych urodzeń, zwiększoną śmiertelność okołoporodową, spadek liczebności żywego miotu oraz zmniejszenie masy ciała potomstwa przy dawkach toksycznych dla samic, odpowiadających ekspozycji klinicznej u ludzi.
badanie toksyczności, bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipertrójglicerydemia, lakozamid, martwe urodzenie, objawy OUN, odstęp PR, przerost hepatocytów, przerost wątroby, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, śmiertelność okołoporodowa, stężenie lakozamidu w osoczu, toksyczność dla samic, zaburzenie przewodzenia sercowego, zahamowanie czynności serca, zespół QRS, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamitrin 25 mg

Przedkliniczne badania lamotryginy na modelach zwierzęcych wykazały brak działania teratogennego, choć zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów oraz opóźnione kostnienie szkieletu przy ekspozycji na dawki zbliżone do klinicznych. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u gryzoni i królików nie stwierdzono upośledzenia płodności, jednak odnotowano obniżenie stężenia kwasu foliowego, co jest istotne ze względu na związek niedoboru kwasu foliowego z ryzykiem wad rozwojowych. U szczurów poddanych ekspozycji w zaawansowanej ciąży i okresie pourodzeniowym zaobserwowano zwiększoną śmiertelność płodów i noworodków przy dawkach niższych niż kliniczne, co wskazuje na potencjalne ryzyko u ludzi. Dodatkowo, u młodych szczurów lamotrygina wpływała na zdolności uczenia się, opóźniała rozwój narządów płciowych oraz zmniejszała przyrost masy ciała potomstwa, sugerując możliwy wpływ na rozwój organizmów młodocianych.
badania na młodych osobnikach, choroba serca, działanie teratogenne, efekt proarytmiczny, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kanał hERG, kanał sodowy sercowy, kostnienie szkieletu, kwas foliowy, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy IB, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, przewodzenie komorowe, śmiertelność płodów, toksyczność ciążowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, właściwości przeciwarytmiczne, wrodzone wady rozwojowe, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamitrin 100 mg

Przedkliniczne badania lamotryginy wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych, genotoksycznych i rakotwórczych przy ekspozycjach odpowiadających warunkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych na gryzoniach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego, choć zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów oraz opóźnienie kostnienia szkieletu przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. W badaniach na szczurach w zaawansowanej ciąży i okresie pourodzeniowym odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów i noworodków przy ekspozycji niższej niż kliniczna, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwojowe. U młodych szczurów przy stężeniach niższych od dawek terapeutycznych obserwowano niewielkie opóźnienia rozwojowe oraz zmniejszony przyrost masy ciała potomstwa. Nie wykazano negatywnego wpływu na płodność, jednak stwierdzono obniżenie stężenia kwasu foliowego, co ma kliniczne znaczenie ze względu na ryzyko wad rozwojowych.
działanie teratogenne, efekt proarytmiczny, farmakologia bezpieczeństwa, IC50, kanał hERG, kanał sodowy, kostnienie szkieletu, kwas foliowy, lamotrygina, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, przewodzenie komorowe, śmiertelność płodowa, strukturalna choroba serca, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, właściwość przeciwarytmiczna, wydłużenie odstępu QT, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Epitrigine 50 mg tabletki 50 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lamotryginy, substancji czynnej Epitrigine, wskazują na brak istotnych zagrożeń przy stosowaniu terapeutycznym. Badania toksyczności reprodukcyjnej na gryzoniach i królikach nie wykazały działania teratogennego, choć zaobserwowano zmniejszoną masę ciała płodów oraz opóźnione kostnienie szkieletu przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. Podawanie lamotryginy w okresie okołoporodowym wiązało się ze zwiększoną śmiertelnością płodów i noworodków, nawet przy ekspozycji niższej niż kliniczna. U młodych szczurów dawki poniżej terapeutycznych indukowały zaburzenia rozwojowe, takie jak deficyty w uczeniu się, opóźnienia w rozwoju narządów płciowych oraz zmniejszony przyrost masy ciała. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak lamotrygina obniżała stężenie kwasu foliowego, co może zwiększać ryzyko wad rozwojowych i wymaga szczególnej uwagi u kobiet w wieku rozrodczym i planujących ciążę.
choroba serca, działanie proarytmiczne, działanie przeciwarytmiczne, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, IC50, kanał hERG, kanały sodowe, kostnienie szkieletu, kwas foliowy, leki przeciwarytmiczne, odstęp QT, płodność, potencjał rakotwórczy, przewodzenie komorowe, śmiertelność pourodzeniowa, toksyczność lamotryginy, toksyczność reprodukcyjna, wrodzone wady rozwojowe, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacosamide Teva 50 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lakozamidu wykazały istotne zmiany w układzie sercowo-naczyniowym u znieczulonych psów i małp Cynomolgus, takie jak wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz spadek ciśnienia tętniczego, obserwowane przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej (15-60 mg/kg mc.). W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów stwierdzono odwracalne zmiany hepatocytarne, w tym przerost hepatocytów i wzrost enzymów wątrobowych, przy dawkach około trzykrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Badania reprodukcyjne na gryzoniach i królikach nie wykazały działania teratogennego, jednak u szczurów zaobserwowano wzrost liczby martwych urodzeń, zwiększoną śmiertelność okołoporodową oraz zmniejszenie masy ciała potomstwa przy dawkach toksycznych dla samic, z ekspozycją zbliżoną do klinicznej.
badanie toksyczności, bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, elektrokardiogram, enzym wątrobowy, funkcja sercowo-naczyniowa, hepatotoksyczność, lakozamid, małpa cynomolgus, martwe urodzenie, narażenie układowe, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przewodnictwo sercowe, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, śmiertelność potomstwa, stężenie w osoczu, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, zespół QRS, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamilept 25 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lamotryginy nie wykazały istotnego zagrożenia teratogennego u gryzoni i królików, choć zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodu oraz opóźnienie kostnienia szkieletu przy ekspozycji na poziomie mniejszym lub zbliżonym do klinicznego. Zwiększona śmiertelność płodu i pourodzeniowa u szczurów występowała przy ekspozycji niższej niż kliniczna. U młodych szczurów stwierdzono niewielkie opóźnienia rozwojowe oraz zmniejszony przyrost masy ciała F1. Nie wykazano upośledzenia płodności, jednak lamotrygina obniżała stężenie kwasu foliowego, co jest czynnikiem ryzyka wad rozwojowych. W badaniach in vitro lamotrygina hamowała prąd kanału hERG z IC50 około 9-krotnie wyższym niż maksymalne stężenie terapeutyczne, a w dawkach do 2-krotnie większych od maksymalnego stężenia terapeutycznego nie wydłużała odstępu QT u zwierząt i ludzi.
działanie teratogenne, genotoksyczność, kanał hERG, kanał sodowy, kwas foliowy, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, opóźnienie kostnienia szkieletu, poszerzenie zespołu QRS, potencjał rakotwórczy, proarytmia, przewodzenie komorowe, śmiertelność płodu, stężenie terapeutyczne, strukturalna choroba serca, toksyczność dla matki, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wrodzone wady rozwojowe, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Epitrigine 100 mg tabletki 100 mg

Przedkliniczne badania lamotryginy, substancji czynnej Epitrigine, wykazały brak istotnych zagrożeń farmakologicznych i toksykologicznych przy dawkach terapeutycznych. Lamotrygina hamuje kanał hERG z IC50 około 9-krotnie wyższym niż maksymalne stężenie terapeutyczne, nie powodując wydłużenia odstępu QT ani poszerzenia zespołu QRS u zdrowych ochotników. U pacjentów z chorobami serca istnieje jednak ryzyko proarytmii i spowolnienia przewodzenia komorowego. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały zagrożeń, a toksyczność po podaniu wielokrotnym była nieistotna klinicznie. W badaniach rozwojowych nie stwierdzono teratogenności, choć zaobserwowano zmniejszoną masę ciała płodu i opóźnione kostnienie szkieletu przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej.
choroba serca, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kanał hERG, kanał jonowy, kanał sodowy serca, kostnienie szkieletu, kwas foliowy, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy IB, odstęp QT, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, proarytmia, przewodnictwo sercowe, przewodzenie komorowe, rozwój neurologiczny, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, właściwość przeciwarytmiczna, wrodzona wada rozwojowa, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seizpat 50 mg

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lakozamidu wskazują na istotne efekty kardiologiczne, w tym wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz obniżenie ciśnienia tętniczego u znieczulonych psów i małp Cynomolgus przy dawkach dożylnych 15-60 mg/kg, odpowiadających stężeniom klinicznym u ludzi. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów zaobserwowano łagodne, odwracalne zmiany w wątrobie (przerost hepatocytów, wzrost enzymów wątrobowych, cholesterolu i trójglicerydów) przy dawkach trzykrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. W kontekście rozwoju płodowego, brak działania teratogennego, jednak odnotowano zwiększoną śmiertelność okołoporodową i zmniejszenie masy ciała potomstwa u szczurów przy dawkach toksycznych dla samic, z ekspozycją zbliżoną do klinicznej. Lakozamid i jego metabolity przenikają przez łożysko, co podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży.
badanie toksykologiczne, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze, działanie hamujące, działanie teratogenne, elektrokardiogram, enzymy wątrobowe, lakozamid, małpa cynomolgus, martwe urodzenie, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie przez łożysko, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność, trójglicerydy, zespół QRS, zmiany histopatologiczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacosamide Neuraxpharm 50 mg

Badania przedkliniczne lakozamidu wykazały ograniczony margines bezpieczeństwa terapeutycznego, gdyż stężenia leku w osoczu podczas toksyczności były zbliżone lub nieznacznie wyższe niż te obserwowane klinicznie. Podawanie dożylne u znieczulonych psów ujawniło istotne zmiany kardiologiczne, takie jak przejściowe wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz obniżenie ciśnienia tętniczego, pojawiające się przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. Dawkowanie 15-60 mg/kg u psów i małp wykazało zmniejszenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz blokady, co wskazuje na ryzyko zaburzeń przewodzenia przy wyższych dawkach. W toksyczności po wielokrotnym podaniu u szczurów zaobserwowano odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak przerost hepatocytów, wzrost masy wątroby oraz podwyższenie enzymów wątrobowych, cholesterolu i triglicerydów, przy dawkach około trzykrotnie wyższych niż kliniczne.
Badania reprodukcyjne u gryzoni i królików nie wykazały działania teratogennego, jednak u szczurów stwierdzono wzrost liczby martwych urodzeń, zwiększoną śmiertelność okołoporodową, spadek liczebności żywego miotu oraz zmniejszenie masy ciała potomstwa przy dawkach toksycznych dla samic, z ekspozycją układową zbliżoną do klinicznej. Lakozamid i jego metabolity przenikają przez barierę łożyskową, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet w ciąży. U młodych szczurów i psów toksyczność była podobna do dorosłych, jednak u młodych psów zaobserwowano przejściowe objawy ze strony OUN przy ekspozycji niższej niż kliniczna, co sugeruje większą wrażliwość organizmów rozwijających się na działanie leku.
bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, lakozamid, małpa cynomolgus, narażenie układowe, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność dla samic, toksyczność po podaniu wielokrotnym, triglicerydy, zespół QRS, zmiana histopatologiczna
Leksykon substancji czynnych
Lamotrygina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania lamotryginy wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych, genotoksycznych i rakotwórczych przy ekspozycjach odpowiadających dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych na gryzoniach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego, choć odnotowano zmniejszoną masę ciała płodów oraz opóźnione kostnienie szkieletu przy dawkach zbliżonych do klinicznych. W badaniach na szczurach zaobserwowano zwiększoną śmiertelność płodów i noworodków przy dawkach niższych niż kliniczne, a u młodych zwierząt wpływ na zdolności uczenia się, opóźnienia rozwojowe i zmniejszony przyrost masy ciała. Lamotrygina nie upośledzała płodności, jednak powodowała obniżenie stężenia kwasu foliowego, co może mieć znaczenie w kontekście ryzyka wad rozwojowych.
choroba serca, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, farmakologia bezpieczeństwa, kanał hERG, kanał sodowy, kostnienie szkieletu, lamotrygina, niedobór kwasu foliowego, odstęp QT, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proarytmia, przewodzenie komorowe, śmiertelność płodów, toksyczność dla matek, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, właściwości przeciwarytmiczne, wrodzona wada rozwojowa, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacosamide Zentiva 50 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Lacosamide Zentiva, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi, w których stężenia w osoczu podczas toksyczności były zbliżone lub nieznacznie wyższe niż u pacjentów, wskazując na niewielki margines bezpieczeństwa. W badaniach na znieczulonych psach i małpach zaobserwowano przejściowe zmiany kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz obniżenie ciśnienia tętniczego, przy stężeniach odpowiadających maksymalnym dawkom klinicznym. Dodatkowo, dawki 15-60 mg/kg masy ciała indukowały zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. W toksyczności wielokrotnej u szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w wątrobie, w tym przerost hepatocytów i podwyższenie enzymów wątrobowych, cholesterolu i triglicerydów, przy ekspozycji około trzykrotnie wyższej niż kliniczna.
bariera łożyskowa, bezpieczeństwo kardiologiczne, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze, działanie teratogenne, elektrokardiogram, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, lakozamid, małpa cynomolgus, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, stężenie w osoczu, toksyczność lakozamidu, toksyczność wątrobowa, triglicerydy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia przewodzenia, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamilept 50 mg

Ocena bezpieczeństwa lamotryginy, substancji czynnej Lamilept, opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, które nie wykazały działania teratogennego przy ekspozycji mniejszej lub zbliżonej do klinicznej. Zaobserwowano jednak zmniejszoną masę ciała płodu oraz opóźnione kostnienie szkieletu, a także zwiększoną śmiertelność płodu i pourodzeniową u szczurów przy ekspozycji niższej niż kliniczna. Nie stwierdzono upośledzenia płodności, choć odnotowano obniżenie stężenia kwasu foliowego, co klinicznie może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem wad rozwojowych. U młodych szczurów przy stężeniach niższych od dawki terapeutycznej dla dorosłych obserwowano efekty rozwojowe, takie jak zaburzenia uczenia się, opóźnienia w rozwoju narządów płciowych oraz zmniejszony przyrost masy ciała potomstwa F1.
choroba serca, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kanał hERG, kostnienie szkieletu, kwas foliowy, lamotrygina, leki przeciwarytmiczne, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, proarytmia, przewodzenie komorowe, śmiertelność płodowa, toksyczność matczyna, toksyczność wielokrotna, właściwości przeciwarytmiczne, wrodzone wady rozwojowe, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacosamide Fresenius Kabi 10 mg/ml

Przedkliniczne badania lakozamidu wykazały istotne działanie kardiodepresyjne, manifestujące się przejściowym wydłużeniem odstępu PQ, wydłużeniem zespołu QRS oraz obniżeniem ciśnienia tętniczego po dożylnym podaniu u znieczulonych psów, przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. Wyższe dawki (15-60 mg/kg mc.) indukowały poważniejsze zaburzenia przewodzenia, takie jak blok przedsionkowo-komorowy i rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u szczurów zaobserwowano odwracalne zmiany hepatotoksyczne, w tym przerost hepatocytów, wzrost masy wątroby oraz podwyższone enzymy wątrobowe, przy dawkach około trzykrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Nie stwierdzono działania teratogennego, jednak u szczurów odnotowano zaburzenia reprodukcyjne, takie jak wzrost liczby martwych urodzeń i zwiększoną śmiertelność okołoporodową, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, co wiąże się z toksycznością dla samic i ogranicza ocenę pełnej toksyczności zarodkowo-płodowej.
bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze krwi, działanie kardiodepresyjne, działanie teratogenne, efekty neurologiczne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, lakozamid, odstęp PQ, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność leku, trójglicerydy, układ sercowo-naczyniowy, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacosamide Zentiva 150 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Lacosamide Zentiva wykazały, że stężenia lakozamidu w osoczu podczas badań toksyczności były zbliżone lub nieznacznie wyższe od tych obserwowanych u pacjentów, co wskazuje na ograniczony margines bezpieczeństwa ekspozycji u ludzi. W badaniach na znieczulonych psach podawanie dożylne lakozamidu powodowało istotne zmiany kardiologiczne, takie jak przejściowe wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz spadek ciśnienia tętniczego, prawdopodobnie związane z hamowaniem czynności serca, obserwowane przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. Dodatkowo, dawki 15-60 mg/kg m.c. u psów i małp wywoływały zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym blokady i rozkojarzenie przewodzenia. W badaniach toksyczności wielokrotnego podania u szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak powiększenie masy narządu, przerost hepatocytów oraz podwyższenie enzymów wątrobowych i lipidów, przy dawkach około trzykrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną, bez innych istotnych zmian histopatologicznych.
badanie toksyczności, bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, lakozamid, martwe urodzenie, narażenie układowe, objaw kliniczny, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, stężenie lakozamidu w osoczu, triglicerydy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie przewodzenia w sercu, zespół QRS, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamilept 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lamotryginy (Lamilept) nie wykazały istotnych zagrożeń farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych ani rakotwórczych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach rozrodczości na gryzoniach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego, choć obserwowano zmniejszenie masy ciała płodu oraz opóźnienie kostnienia szkieletu przy dawkach zbliżonych do klinicznych. Zwiększona śmiertelność płodów i pourodzeniowa u szczurów występowała już przy ekspozycji poniżej poziomów klinicznych. U młodych szczurów lamotrygina w dawkach niższych niż terapeutyczne dla dorosłych wpływała na rozwój neurologiczny i fizjologiczny, m.in. na zdolność uczenia się, opóźnienie rozwoju narządów płciowych oraz zmniejszony przyrost masy ciała potomstwa F1. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak zaobserwowano zmniejszenie stężenia kwasu foliowego, co może zwiększać ryzyko wad rozwojowych.
blokowanie kanału sodowego, działanie teratogenne, kanał hERG, kanał potasowy, kostnienie szkieletu, kwas foliowy, lamotrygina, odstęp QT, poszerzenie zespołu QRS, proarytmia, przewodzenie komorowe, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozwój neurologiczny, śmiertelność płodów, śmiertelność pourodzeniowa, strukturalna choroba serca, toksyczność rozwojowa, właściwość przeciwarytmiczna, wrodzona wada rozwojowa, wydłużenie odstępu QT