oporność na leczenie przeciwgrzybicze

Oporność na leczenie przeciwgrzybicze to zjawisko, w którym drobnoustroje grzybicze rozwijają mechanizmy umożliwiające im przetrwanie w obecności leków przeciwgrzybiczych. Jest to rosnący problem kliniczny, szczególnie w przypadku pacjentów z obniżoną odpornością, u których infekcje grzybicze mogą mieć przebieg zagrażający życiu.

Mechanizmy oporności obejmują modyfikacje w strukturze docelowego miejsca działania leku, nadekspresję pomp błonowych usuwających lek z komórki grzyba, a także zmiany w szlakach metabolicznych. Najczęściej obserwuje się oporność w przypadku gatunków z rodzaju Candida, Aspergillus oraz Cryptococcus, a także dermatofitów odpowiedzialnych za grzybice powierzchowne.

Diagnostyka oporności na leki przeciwgrzybicze obejmuje zarówno metody fenotypowe (określanie minimalnego stężenia hamującego – MIC), jak i molekularne, wykrywające specyficzne mutacje odpowiedzialne za oporność. Leczenie zakażeń wywołanych przez szczepy oporne wymaga często terapii skojarzonej, zastosowania wyższych dawek leków lub wprowadzenia nowych substancji przeciwgrzybiczych.

Zapobieganie rozwojowi oporności polega na racjonalnym stosowaniu leków przeciwgrzybiczych, unikaniu niepotrzebnej profilaktyki przeciwgrzybiczej oraz dokładnej identyfikacji patogenu i określeniu jego wrażliwości na leki przed rozpoczęciem terapii. W przypadku trudnych zakażeń zaleca się konsultację ze specjalistą w dziedzinie chorób zakaźnych lub mikologii medycznej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl