zatrucie substancją leczniczą

Zatrucie substancją leczniczą to stan kliniczny wywołany przyjęciem leku w dawce przekraczającej wartości terapeutyczne, co prowadzi do wystąpienia objawów toksycznych. Może być skutkiem przypadkowego przedawkowania, celowego zażycia w celach samobójczych lub rekreacyjnych, a także interakcji lekowych.

Objawy zatrucia zależą od rodzaju substancji i mogą obejmować zaburzenia świadomości, zaburzenia oddychania, zmiany ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, drgawki oraz uszkodzenia narządów wewnętrznych. Szczególnie niebezpieczne są zatrucia paracetamolem (potencjalne uszkodzenie wątroby), benzodiazepinami, opioidami, lekami przeciwdepresyjnymi i przeciwpsychotycznymi.

Postępowanie w zatruciu substancją leczniczą obejmuje ocenę stanu pacjenta według schematu ABCDE, zabezpieczenie podstawowych funkcji życiowych oraz specyficzne procedury dekontaminacji i eliminacji trucizny. W zależności od rodzaju substancji stosuje się płukanie żołądka, podawanie węgla aktywowanego, swoiste antidota (np. nalokson w zatruciu opioidami, flumazenil w zatruciu benzodiazepinami, N-acetylocysteinę w zatruciu paracetamolem) oraz metody pozaustrojowego oczyszczania krwi.

Diagnostyka zatruć obejmuje oznaczenia toksykologiczne w płynach ustrojowych, badania biochemiczne oraz obrazowe w celu oceny uszkodzeń narządowych. Kluczowe znaczenie ma szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia, które może zapobiec poważnym powikłaniom lub zgonowi pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Salicyna – Przedawkowanie

Salicyna, główny glikozyd fenolowy obecny w korze wierzby (Salicis cortex), jest składnikiem aktywnym preparatu Salicortex, zawierającego 330 mg kory w jednej tabletce, co odpowiada co najmniej 20 mg glikozydów fenolowych przeliczonych na salicynę. Dotychczas nie odnotowano przypadków przedawkowania preparatów zawierających salicynę, co wskazuje na niski potencjał toksyczności ostrej przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami. Jednakże, ze względu na metabolizm salicyny do pochodnych kwasu salicylowego, istnieje teoretyczne ryzyko objawów zatrucia podobnych do salicylanów, takich jak nudności, wymioty, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, objawy neurologiczne, zaburzenia elektrolitowe, hematologiczne, nerkowe oraz sercowo-naczyniowe, choć o mniejszym nasileniu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby, przewodu pokarmowego oraz u dzieci i młodzieży ze względu na ryzyko zespołu Reye’a.
bezpieczeństwo farmakoterapii, choroba przewodu pokarmowego, glikozyd fenolowy, hiperglikemia, hipertermia, hipoglikemia, hipotensja, kora wierzby, kwas salicylowy, kwasica metaboliczna, leczenie objawowe, monitoring funkcji życiowych, niewydolność nerek, parametr krzepnięcia, równowaga kwasowo-zasadowa, Salicis cortex, salicyna, tachykardia, toksyczność ostra, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zasadowica oddechowa, zatrucie salicylanami, zatrucie substancją leczniczą, zespół Reye’a
Leksykon substancji czynnych
Asparaginian – Przedawkowanie

L-ornityny L-asparaginian, stosowany w terapii chorób wątroby, dostępny jest w formie koncentratu do infuzji (Hepa-Merz 5 g/10 ml) oraz granulatu do roztworu doustnego (OptiHepan 3 g/5 g, Ornispar 3 g/5 g i 6 g/10 g). Analiza danych klinicznych i monitoringu bezpieczeństwa nie wykazała dotychczas specyficznych objawów toksyczności ani przypadków zatrucia po przekroczeniu zalecanych dawek terapeutycznych. Brak jest określonej dawki toksycznej, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa zarówno postaci dożylnej, jak i doustnych preparatów zawierających L-ornitynę L-asparaginian.
Pomimo braku zgłoszonych objawów przedawkowania, zaleca się stosowanie standardowego postępowania objawowego w przypadku podejrzenia nadmiernego podania substancji. Należy monitorować funkcje życiowe, wątrobę i nerki oraz zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta. Leczenie powinno być dostosowane do ewentualnych symptomów klinicznych i obejmować typowe procedury stosowane przy zatruciach lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z istniejącymi zaburzeniami narządowymi, mimo że obecne dane potwierdzają względne bezpieczeństwo L-ornityny L-asparaginianu w dawkach przekraczających zalecenia terapeutyczne.
bezpieczeństwo farmakoterapii, choroba wątroby, dawka toksyczna, funkcja nerek, funkcja wątroby, funkcje życiowe, L-ornityna L-asparaginian, leczenie objawowe, objawy zatrucia, profil toksykologiczny, przedawkowanie L-ornityny L-asparaginianu, roztwór do infuzji, roztwór doustny, toksyczność, zaburzenie metaboliczne, zatrucie substancją leczniczą

zatrucie substancją leczniczą

Powiązane wpisy

Salicyna – Przedawkowanie

Asparaginian – Przedawkowanie