zatrucie tlenem

Zatrucie tlenem (toksyczność tlenowa) to zespół objawów patologicznych wywołanych ekspozycją organizmu na wysokie stężenia tlenu. Wyróżnia się dwa główne typy toksyczności tlenowej: płucną (efekt Smitha) oraz neurologiczną (efekt Paula Berta).

Toksyczność płucna występuje przy oddychaniu tlenem o stężeniu powyżej 60% przez dłuższy czas (powyżej 24 godzin). Objawia się początkowo suchym kaszlem, bólem za mostkiem i dusznością, a następnie może prowadzić do uszkodzenia pęcherzyków płucnych, obrzęku płuc i włóknienia. Toksyczność neurologiczna pojawia się przy oddychaniu 100% tlenem pod zwiększonym ciśnieniem (powyżej 1,6 ATA) i manifestuje się drgawkami, zawrotami głowy, nudnościami, zaburzeniami widzenia i świadomości.

Patofizjologia zatrucia tlenem wiąże się z nasilonym powstawaniem reaktywnych form tlenu (ROS), które uszkadzają komórki poprzez peroksydację lipidów błon komórkowych, inaktywację enzymów i uszkodzenie DNA. Grupy szczególnie narażone na toksyczność tlenową to wcześniaki (retinopatia wcześniacza), pacjenci poddawani tlenoterapii hiperbarycznej oraz nurkowie korzystający z mieszanek oddechowych o wysokiej zawartości tlenu.

Leczenie zatrucia tlenem polega przede wszystkim na zmniejszeniu stężenia tlenu w mieszance oddechowej do bezpiecznego poziomu, stosowaniu przerw w ekspozycji na wysokie stężenia tlenu (w przypadku tlenoterapii hiperbarycznej) oraz leczeniu objawowym. W profilaktyce kluczowe znaczenie ma monitorowanie stężenia tlenu w mieszankach oddechowych oraz czasu ekspozycji zgodnie z ustalonymi protokołami bezpieczeństwa.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl