ucho wysiękowe

Ucho wysiękowe (otitis media with effusion, OME) to schorzenie charakteryzujące się nagromadzeniem płynu w uchu środkowym bez objawów ostrego zapalenia. Stan ten różni się od ostrego zapalenia ucha środkowego brakiem typowych oznak infekcji takich jak ból, gorączka czy zaczerwienienie błony bębenkowej.

Patofizjologia ucha wysiękowego wiąże się z dysfunkcją trąbki słuchowej, która prowadzi do podciśnienia w jamie bębenkowej i wysiękania płynu z naczyń błony śluzowej. Najczęściej występuje u dzieci, szczególnie między 2. a 7. rokiem życia, często jako następstwo ostrego zapalenia ucha środkowego lub infekcji górnych dróg oddechowych.

Głównym objawem ucha wysiękowego jest niedosłuch przewodzeniowy, który może wpływać na rozwój mowy u dzieci. Diagnostyka opiera się na otoskopii, gdzie widoczna jest matowa, wciągnięta błona bębenkowa, często z poziomem płynu. Potwierdzeniem rozpoznania jest tympanometria wykazująca nieprawidłową podatność błony bębenkowej.

Leczenie ucha wysiękowego początkowo jest zachowawcze – obserwacja przez 3 miesiące, gdyż w wielu przypadkach dochodzi do samoistnego ustąpienia. W przypadku utrzymywania się wysiękowego zapalenia ucha, szczególnie gdy powoduje znaczny niedosłuch, stosuje się leczenie chirurgiczne polegające na drenażu jamy bębenkowej (tympanostomia) i założeniu dreników wentylacyjnych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl