słabo metabolizujący
Termin „słabo metabolizujący” odnosi się do osób, które posiadają genetycznie uwarunkowaną obniżoną zdolność do metabolizowania określonych substancji, najczęściej leków. Jest to wynik polimorfizmu genetycznego enzymów wątrobowych, głównie z rodziny cytochromów P450, odpowiedzialnych za biotransformację ksenobiotyków.
Słabi metabolizerzy (PM – poor metabolizers) charakteryzują się zmniejszoną aktywnością lub całkowitym brakiem funkcjonalnych enzymów, co prowadzi do wolniejszej eliminacji leków z organizmu. W konsekwencji substancje lecznicze mogą osiągać wyższe stężenia we krwi przy standardowych dawkach, zwiększając ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i toksyczności.
Identyfikacja statusu metabolicznego pacjenta ma istotne znaczenie w farmakoterapii spersonalizowanej. U słabo metabolizujących często konieczna jest redukcja dawek leków lub wybór alternatywnych substancji, które są metabolizowane innymi szlakami. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach farmakogenetycznych, określających warianty genów kodujących enzymy metabolizujące.
Najczęściej badane polimorfizmy dotyczą enzymów CYP2D6, CYP2C19, CYP2C9 i CYP3A4/5, które odpowiadają za metabolizm wielu powszechnie stosowanych leków, w tym przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwpadaczkowych czy leków kardiologicznych. Fenotyp słabo metabolizującego może dotyczyć jednego specyficznego enzymu, podczas gdy metabolizm przez inne szlaki enzymatyczne pozostaje prawidłowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Omeprazol – Właściwości farmakokinetyczne
Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, a po dawkach wielokrotnych wzrasta do około 60%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, co implikuje potencjalne interakcje lekowe związane z hamowaniem tego enzymu. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) obserwuje się 5-10-krotnie wyższe AUC i 3-5-krotnie wyższe Cmax, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 h), a eliminacja następuje głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem (~20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, eliminacja leku, forma parenteralna, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, stężenie maksymalne, sulfon omeprazolu, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asteloc 20 mg
Produkt leczniczy ASTELOC zawiera pantoprazol w dawce 20 mg (22,58 mg pantoprazolu sodowego półtorawodnego) w formie tabletek dojelitowych. Pantoprazol charakteryzuje się szybkim i liniowym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 1-1,5 μg/ml po 2,0-2,5 godzinach. Biodostępność doustna wynosi około 77%, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (~98%). Objętość dystrybucji to około 0,15 l/kg, co wskazuje na ograniczone przenikanie do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz alternatywnie przez CYP3A4. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Mimo krótkiego t1/2, efekt farmakologiczny jest dłuższy ze względu na trwałe wiązanie z pompą protonową. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (~80%) i częściowo z kałem (~20%).
badania farmakokinetyczne, biodostępność, demetylopantoprazol, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, intensywnie metabolizujący, klasyfikacja Childa, klirens, komórki okładzinowe żołądka, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pantoprazol, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, pompa protonowa, populacja pediatryczna, słabo metabolizujący, sprzęganie z siarczanem, stężenie w surowicy krwi, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole APTEO MED 20 mg
Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje szybkie wchłanianie głównie w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność wynosi około 40% po pojedynczej dawce doustnej i wzrasta do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę, z możliwym wpływem pokarmu na absorpcję. Lek charakteryzuje się umiarkowaną objętością dystrybucji (~0,3 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~97%). Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, którego polimorfizm genetyczny wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i stężenia maksymalnego 3-5-krotnie, bez konieczności modyfikacji dawki. Okres półtrwania w osoczu jest krótki (<1 godzina), a lek nie kumuluje się przy standardowym dawkowaniu raz na dobę.
autoinhibicja metabolizmu, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie omeprazolu, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, interakcja metaboliczna, izoenzym, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie metabolitów, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Pantoprazol – Właściwości farmakokinetyczne
Pantoprazol wykazuje szybkie i liniowe wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym około 1-1,5 µg/ml dla dawki 20 mg oraz 2-3 µg/ml dla dawki 40 mg, osiąganym w czasie 2,0-2,5 godziny (tmax). Biodostępność leku wynosi około 77%, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (~98%). Objętość dystrybucji jest niewielka (0,15 l/kg), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Pantoprazol jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP2C19 i częściowo przez CYP3A4, a jego metabolity, głównie demetylopantoprazol, są wydalane przede wszystkim przez nerki (80%) oraz w mniejszym stopniu z kałem (20%). Okres półtrwania leku wynosi około 1 godziny, a metabolitu około 1,5 godziny. Pomimo krótkiego t1/2, pantoprazol wykazuje długotrwałe działanie farmakodynamiczne dzięki specyficznemu wiązaniu z pompą protonową komórek okładzinowych żołądka.
biodostępność, biodostępność pantoprazolu, CYP3A4, demetylopantoprazol, dializa, działanie farmakodynamiczne, enzym CYP2C19, farmakokinetyka pantoprazolu, kinetyka osoczowa, klasyfikacja Childa, klirens, komórki okładzinowe, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą, pompa protonowa, przyjmowanie pokarmu, słabo metabolizujący, sprzęganie z siarczanem, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie wydzielania kwasu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pantopraz 40 mg 40 mg
Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) 1,0-1,5 μg/ml w czasie 2,0-2,5 godziny. Dostępność biologiczna wynosi około 77% i nie jest istotnie modyfikowana przez obecność pokarmu, choć spożycie posiłku może opóźnić efekt terapeutyczny. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) oraz objętość dystrybucji około 0,15 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Pantoprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez izoenzym CYP2C19, z alternatywną drogą przez CYP3A4, co ma znaczenie u pacjentów z defektem CYP2C19. Okres półtrwania wynosi około 1 godziny u osób zdrowych, jednak efekt terapeutyczny utrzymuje się dłużej ze względu na trwałe wiązanie z pompą protonową. Metabolity, głównie demetylopantoprazol sprzężony z siarczanem, są eliminowane głównie przez nerki (80%) oraz w mniejszym stopniu z kałem (20%).
białko osocza, CYP2C19, CYP3A4, demetylopantoprazol, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka, inhibitor pompy protonowej, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, marskość wątroby, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pantoprazol sodowy półtorawodny, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, tabletka dojelitowa, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ozzion 40 mg
Pantoprazol, substancja czynna produktu Ozzion w dawce 40 mg, wykazuje szybkie i przewidywalne wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 2-3 µg/ml po około 2,5 godzinie. Biodostępność wynosi około 77% i nie ulega zmianie przy jednoczesnym przyjmowaniu pokarmu, który jedynie wpływa na zmienność czasu pojawienia się leku we krwi. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~98%) oraz objętością dystrybucji około 0,15 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni płynu pozakomórkowego. Pantoprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzymy CYP2C19 i CYP3A4, z klirensem około 0,1 l/godz./kg i okresem półtrwania około 1 godziny. Metabolity są eliminowane głównie przez nerki (80%) oraz częściowo z kałem (20%).
biodostępność pantoprazolu, demetylacja, dezmetylopantoprazol, enzym CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens pantoprazolu, komórki okładzinowe, liniowa kinetyka, maksymalne stężenie, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pantoprazol, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Progastim 20 mg
Omeprazol, substancja czynna Progastim (20 mg, kapsułki dojelitowe), wykazuje szybkie wchłanianie w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach, a jego biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, wzrastając do 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wiąże się z białkami osocza w 97%, a jego metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza u pacjentów z polimorfizmem genetycznym CYP2C19. U osób słabo metabolizujących CYP2C19 AUC omeprazolu jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, co jest korzystne dla bezpieczeństwa terapii.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, dystrybucja leku, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowość farmakokinetyczna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, powinowactwo do białek osocza, Progastim, przyjmowanie pokarmu, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sagalix 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Sagalix dostępnego w kapsułkach dojelitowych (10 mg, 20 mg, 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce wynosi około 40%, a po wielokrotnym podawaniu wzrasta do około 60%. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19 (tworzący hydroksyomeprazol) oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u słabo metabolizujących (3% populacji białej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia 3-5-krotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja z osocza, hydroksyomeprazol, interakcje lek-lek, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, otoczka dojelitowa, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, szybkość eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gerdin 20 mg 20 mg
Pantoprazol, substancja czynna leku Gerdin 20 mg, charakteryzuje się szybkim i liniowym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 1-1,5 μg/ml po 2-2,5 godzinach. Biodostępność doustna wynosi około 77%, a obecność pokarmu nie wpływa istotnie na AUC ani Cmax, jedynie nieznacznie opóźniając efekt terapeutyczny. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i dystrybuuje głównie w przestrzeni pozakomórkowej (objętość dystrybucji ~0,15 l/kg). Pantoprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP2C19 i częściowo przez CYP3A4, z okresem półtrwania eliminacji około 1 godziny oraz klirensem około 0,1 l/h/kg. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (80%), a głównym metabolitem jest demetylopantoprazol sprzężony z siarczanem (t1/2 ~1,5 godziny). Specyficzne wiązanie z pompą protonową w komórkach okładzinowych powoduje przedłużone działanie terapeutyczne mimo krótkiego okresu półtrwania leku.
biodostępność, dawkowanie, demetylacja, demetylopantoprazol, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kinetyka osoczowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, komórki okładzinowe żołądka, kwas solny, maksymalne stężenie w surowicy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, przewód pokarmowy, słabo metabolizujący, szlak metaboliczny, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Grindeks 2 mg
Rysperydon charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością 70% (CV=25%) i osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Jego aktywny metabolit, 9-hydroksyrysperydon, powstaje głównie w wyniku metabolizmu wątrobowego przez CYP2D6 i wykazuje podobną aktywność farmakologiczną, tworząc z rysperydonem czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 1 dniu (rysperydon) i 4-5 dniach (9-hydroksyrysperydon). Objętość dystrybucji wynosi 1-2 L/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast dla 9-hydroksyrysperydonu i całej czynnej frakcji około 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a obecność pokarmu nie wpływa na biodostępność leku.
9-hydroksyrysperydon, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dawkowanie rysperydonu, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, hydroksylacja, intensywnie metabolizujący, klirens frakcji, klirens frakcji przeciwpsychotycznej, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rysperydon, słabo metabolizujący, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Grindeks 6 mg
Rysperydon charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 1-2 godzin oraz bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%). Formulacja tabletki powlekanej wykazuje wysoką względną dostępność biologiczną (94%, CV=10%) w porównaniu z roztworem doustnym, a proces wchłaniania nie jest istotnie modyfikowany przez obecność pokarmu. Rysperydon ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z lekiem macierzystym tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast 9-hydroksyrysperydon i czynna frakcja wykazują dłuższy okres półtrwania około 24 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla metabolitu.
9-hydroksyrysperydon, alfa-1-glikoproteina kwaśna, analiza farmakokinetyczna, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dawka terapeutyczna, dostępność biologiczna, eliminacja leku, enzym CYP2D6, farmakokinetyka kliniczna, farmakokinetyka leku, frakcja leku, intensywnie metabolizujący, interakcja farmakologiczna, klirens leku, lek przeciwpsychotyczny, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, polimorfizm genetyczny, roztwór doustny, rysperydon, słabo metabolizujący, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Panzol 40 mg
Pantoprazol, substancja czynna Panzolu 40 mg w formie tabletek dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) 2-3 µg/ml po około 2,5 godzinach (Tmax). Całkowita dostępność biologiczna wynosi około 77%, a lek wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 10 do 80 mg. Pantoprazol wiąże się silnie z białkami osocza (~98%) i ma ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 0,15 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz alternatywnie CYP3A4. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (~80%) i w mniejszym stopniu z kałem (~20%).
CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, demetylopantoprazol, dostępność biologiczna, kinetyka osoczowa, klasyfikacja Child-Pugh, komórki okładzinowe, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pantoprazol, pompa protonowa, słabo metabolizujący, stężenie w surowicy, tabletka dojelitowa, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lacosamide Neuraxpharm 100 mg
Lakozamid, substancja czynna preparatu Lacosamide Neuraxpharm, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym, z osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 0,5–4 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm leku nie jest w pełni poznany, jednak około 95% dawki jest wydalane z moczem, w tym ~40% w postaci niezmienionego lakozamidu oraz <30% jako metabolit O-desmetylowy. Udział izoenzymów CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4 w metabolizmie jest sugerowany in vitro, lecz nie potwierdzony klinicznie, a interakcje z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem) nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Okres półtrwania wynosi około 13 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa i stabilna, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 3 dniach przy dawkowaniu 2 razy na dobę. Stężenia leku nie wymagają modyfikacji ze względu na płeć pacjenta.
Farmakokinetyka lakozamidu ulega istotnym zmianom u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. AUC leku wzrasta o około 30% przy łagodnych i umiarkowanych, a o 60% przy ciężkich zaburzeniach nerek, przy czym Cmax pozostaje niezmienione. Hemodializa obniża AUC o około 50%, co uzasadnia podanie dawki uzupełniającej po zabiegu. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh B) AUC zwiększa się o około 50%, częściowo z powodu współistniejących zaburzeń nerek. U osób starszych (>65 lat) obserwuje się wzrost AUC o 30–50%, związany częściowo z masą ciała, jednak nie wymaga to rutynowej korekty dawki. U dzieci klirens osoczowy lakozamidu zależy od masy ciała i wynosi od 0,46 l/h (10 kg) do 1,34 l/h (50 kg), podczas gdy u dorosłych (70 kg) wynosi 1,74 l/h. Ekspozycja na lek jest podobna u pacjentów z pierwotnie uogólnionymi i częściowymi napadami padaczkowymi.
AUC, biodostępność leku, biorównoważność, biotransformacja, Cmax, dawka nasycająca, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, hemodializa, inhibitor CYP2C19, intensywnie metabolizujący, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, napad częściowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, PGTCS, schyłkowa niewydolność nerek, słabo metabolizujący, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voriconazole Fosun Pharma 200 mg
Worykonazol charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym (biodostępność 96%, Cmax osiągane po 1-2 godzinach). Po podaniu dawki 200 mg lub 300 mg dwa razy na dobę u pacjentów z ryzykiem aspergilozy, ekspozycja (AUCτ) wzrasta nieproporcjonalnie, przy czym zwiększenie dawki z 200 mg do 300 mg powoduje 2,5-krotny wzrost AUCτ. Lek wykazuje dobrą penetrację do tkanek (objętość dystrybucji 4,6 l/kg) oraz przenikanie przez barierę krew-mózg. Metabolizm worykonazolu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP2C19, CYP2C9 i CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu CYP2C19, co skutkuje 2-4-krotną zmiennością ekspozycji u różnych fenotypów metabolizmu. Eliminacja leku jest w dużej mierze metaboliczna, z mniej niż 2% wydalanym niezmienionym z moczem, a okres półtrwania wynosi około 6 godzin po podaniu 200 mg doustnie, choć jest zależny od dawki i nieprzydatny do przewidywania kumulacji.
aktywność przeciwgrzybicza, aspergiloza, AUCτ, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, CYP2C19, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, faza eliminacji, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, marskość wątroby, N-tlenek, niedobór odporności, nieliniowa farmakokinetyka, nowotwór złośliwy układu chłonnego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, sulfobutylobetadeks, szybko metabolizujący, układ krwiotwórczy, worykonazol, zaburzenie wchłaniania, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polpanto 40 mg
Pantoprazol wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 10-80 mg, niezależnie od drogi podania (doustnej lub dożylnej). Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%) oraz niewielką objętością dystrybucji (~0,15 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz CYP3A4 (utlenianie). Okres półtrwania pantoprazolu wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (~80%), z głównym metabolitem demetylopantoprazolem o półtrwaniu około 1,5 godziny. U osób słabo metabolizujących CYP2C19 (ok. 3% populacji europejskiej) AUC pantoprazolu jest 6-krotnie wyższe, a Cmax wzrasta o 60%, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania.
cytochrom P450, demetylopantoprazol, dializoterapia, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa, klirens leku, komórki okładzinowe, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm pantoprazolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pantoprazol, podeszły wiek, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, słabo metabolizujący, sprzęganie z siarczanem, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nolpaza 40 mg tabletki dojelitowe 40 mg
Pantoprazol, podawany doustnie w dawce 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) wynoszącym 2-3 µg/ml osiąganym po około 2,5 godziny. Biodostępność bezwzględna wynosi około 77%, a jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie wpływa istotnie na AUC ani Cmax, jedynie opóźnia wchłanianie. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) i objętość dystrybucji około 0,15 l/kg. Pantoprazol jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP2C19 i CYP3A4, z okresem półtrwania około 1 godziny u osób z prawidłową czynnością wątroby. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (80%) oraz w mniejszym stopniu z kałem (20%). U pacjentów z marskością wątroby (klasa A i B wg Child-Pugh) okres półtrwania wydłuża się do 7-9 godzin, a AUC wzrasta 5-7-krotnie, co wskazuje na konieczność ostrożności w tej grupie.
białka osocza, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP3A4, demetylopantoprazol, dializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, komórki okładzinowe żołądka, kumulacja leku, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pantoprazol, podeszły wiek, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, słabo metabolizujący, zaburzenia czynności nerek