N-tlenek
N-tlenek to związek chemiczny zawierający wiązanie między atomem azotu a tlenem, w którym tlen posiada ładunek ujemny, a azot ładunek dodatni. W terminologii medycznej i farmakologicznej N-tlenki odgrywają istotną rolę jako metabolity wielu leków oraz jako potencjalne struktury w projektowaniu nowych substancji czynnych.
W procesach biotransformacji leków N-oksydacja stanowi jedną z ważnych reakcji I fazy metabolizmu, katalizowaną głównie przez enzymy z rodziny cytochromu P450 oraz oksydazy flawinowe. N-tlenki często charakteryzują się odmiennymi właściwościami farmakodynamicznymi i farmakokinetycznymi w porównaniu do związków macierzystych, co może wpływać na ich aktywność biologiczną, dystrybucję w organizmie oraz profil bezpieczeństwa.
W praktyce klinicznej N-tlenki mogą występować jako aktywne metabolity leków (np. N-tlenek tramadolu) lub jako proaktywne formy leków (np. niektóre leki przeciwnowotworowe aktywowane w warunkach hipoksji). Znajomość przemian leków do N-tlenków jest istotna w kontekście interakcji lekowych, dostosowywania dawek u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz projektowania nowych, bardziej selektywnych terapeutyków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vesicare 10 mg 10 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna Vesicare 10 mg (odpowiadająca 7,5 mg solifenacyny), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki, a okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną) oraz dużą pozorną objętość dystrybucji (~600 l), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem kilku metabolitów, z których jedynie 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% wydalane z moczem) oraz w mniejszym stopniu z kałem.
biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, hydroksy-N-tlenek solifenacyny, hydroksysolifenacyna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens układowy, krzywa stężenie-czas, liniowa zależność od dawki, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, solifenacyna znakowana radioizotopem, solifenacyny bursztynian, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beloflow 10 mg
Bursztynian solifenacyny charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącym 3-8 godzin, niezależnym od dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem układowym około 9,5 l/h i długim okresem półtrwania 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. W osoczu identyfikowano cztery metabolity, w tym jeden aktywny farmakologicznie (4R-hydroksysolifenacyna). Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (około 70% dawki w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez kał (23%).
AUC, biodostępność bezwzględna, bursztynian solifenacyny, ciężkie zaburzenia wątroby, cytochrom P450, ekspozycja na lek, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, hydroksy-N-tlenek solifenacyny, hydroksysolifenacyna, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa farmakokinetyka, N-glukuronid, N-tlenek, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, szybkość wchłaniania leku, Tmax, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia połykania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zevesin 5 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Zevesin, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-8 godzinach (tmax niezależny od dawki). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ok. 600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem jednego aktywnego i trzech nieaktywnych metabolitów. Klirens układowy wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania t1/2 jest długi (45-68 h), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (23% w kale). Posiłki nie wpływają na farmakokinetykę solifenacyny, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od przyjmowania pokarmu.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa farmakokinetyka, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, radioizotop, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, Zevesin - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Afenix 10 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu Afenix, charakteryzuje się stabilną i przewidywalną farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z liniową zależnością Cmax i AUC od dawki. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 3-8 godzin (tmax niezależny od dawki), a biodostępność wynosi około 90%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i dużą objętość dystrybucji (~600 l). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z okresem półtrwania 45-68 godzin. Po podaniu 10 mg solifenacyny znakowanej izotopem C, 70% dawki wydalane jest z moczem (w tym 11% w formie niezmienionej), a 23% z kałem. Profil farmakokinetyczny nie ulega istotnym zmianom pod wpływem posiłku, płci ani rasy.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfunkcja, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka solifenacyny, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, solifenacyny bursztynian, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Virumed 1000 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Virumed 1000 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (≥90%) po podaniu doustnym. Składnik ten jest kompleksowo metabolizowany, gdzie inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego, DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) metabolizowany jest do N-tlenku, a kwas p-acetamidobenzoesowy (PAcBA) do o-acyloglukuronidu. Maksymalne stężenia w osoczu dla DIP i PAcBA wynoszą odpowiednio 3,7 µg/mL (po 2 godzinach) oraz 9,4 µg/mL (po 1 godzinie). W warunkach stanu równowagi, przy dawkowaniu 4 g/dobę, wydalanie PAcBA i jego metabolitów z moczem sięga około 85%, a DIP i jego metabolity są odzyskiwane w 95% w postaci niezmienionej lub jako N-tlenek DIP.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, AUC osoczowe, biodostępność leku, degradacja puryn, dystrybucja tkankowo-narządowa, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, proszek do sporządzania roztworu doustnego, przewód pokarmowy, składowa inozynowa, stan równowagi farmakokinetycznej, substancja znakowana radioaktywnie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vesisol 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Vesisol, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącym 3-8 godzin, niezależnym od dawki. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (~600 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm solifenacyny odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem alternatywnych szlaków metabolicznych, a okres półtrwania (t1/2) wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie leku odbywa się głównie przez nerki (~70% w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (~23% w kale), z identyfikacją jednego aktywnego metabolitu (4R-hydroksysolifenacyna) i trzech nieaktywnych. Posiłek nie wpływa na parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC).
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie maksymalne w osoczu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamsunorm Combi 6 mg + 0,4 mg
Lek Tamsunorm Combi zawiera 6 mg bursztynianu solifenacyny oraz 0,4 mg chlorowodorku tamsulosyny w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Farmakokinetyka obu substancji jest porównywalna do jednoczesnego podania ich oddzielnie w postaci OCAS. Tmax solifenacyny wynosi od 4,27 do 4,76 h, a tamsulosyny od 3,47 do 5,65 h. Cmax solifenacyny mieści się w zakresie 26,5-32,0 ng/ml, a tamsulosyny 6,56-13,3 ng/ml. AUC dla solifenacyny wynosi 528-601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny 97,1-222 ng·h/ml. Biodostępność solifenacyny to około 90%, natomiast tamsulosyny 57% (70-79% dawki ulega wchłonięciu). Okres półtrwania solifenacyny wynosi 49,5-53 h, a tamsulosyny 12,8-14 h. Wpływ posiłków jest istotny jedynie dla tamsulosyny – wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne śniadanie zwiększa Cmax o 54% i AUC o 33%, natomiast solifenacyna nie wykazuje zmian farmakokinetycznych po posiłku. Interakcje z werapamilem zwiększają ekspozycję obu leków, jednak bez znaczenia klinicznego.
4R-hydroksy solifenacyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka populacyjna, gamma-glutamylotranspeptydaza, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenie czynności, maksymalne stężenie leku, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, siarczan tamsulosyny, skala Child-Pugh, system OCAS, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine forte 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna syropu Neosine forte (500 mg/5 ml), to kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzujący się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po podaniu doustnym wykazuje szybkie i niemal całkowite (≥90%) wchłanianie z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem metabolitów w osoczu: DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) 3,7 µg/ml po 2 godzinach oraz PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) 9,4 µg/ml po 1 godzinie. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi odpowiednio 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Metabolity są szeroko dystrybuowane w organizmie, z wysoką koncentracją w nerkach, płucach, wątrobie i innych narządach. Inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego, którego maksymalne stężenie w surowicy waha się ±10% w pierwszych 3 godzinach po podaniu.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność leku, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, maksymalne stężenie w osoczu, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, odzyskiwanie z moczem, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą zależności stężenia od czasu, stan równowagi, substancja znakowana radioaktywnie, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifenacin Vivanta 5 mg
Solifenacyna bursztynian, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych (5-40 mg), z wysoką biodostępnością około 90%. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 3-8 godzin (tmax niezależny od dawki), a okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie α1-glikoproteiną). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem alternatywnych szlaków metabolicznych. W osoczu wykryto cztery metabolity, z których 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywnym farmakologicznie metabolitem. Eliminacja jest powolna, z wydalaniem około 70% dawki w moczu i 23% w kale, głównie w postaci metabolitów.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, bursztynian solifenacyny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dostosowanie dawki, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, maksymalne stężenie substancji, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr Cmax, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inuprin Forte 1000 mg
Kompleks inozyny pranobeks, będący substancją czynną leku Inuprin Forte w dawce 1000 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥90%) oraz specyficzną farmakokinetyką poszczególnych składników: N,N-dimetyloamino-2-propanolu (DIP) i kwasu p-acetamidobenzoesowego (PAcBA) w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym u ludzi maksymalne stężenia w osoczu wynoszą odpowiednio 3,7 μg/ml dla DIP (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (osiągane po 1 godzinie). Okres półtrwania eliminacji DIP wynosi 3,5 godziny, a PAcBA 50 minut. Metabolizm obejmuje powstawanie N-tlenku DIP oraz o-acyloglukuronidu PAcBA, a wydalanie głównie drogą nerkową obejmuje około 85% dawki przy 4 g/dobę, z odzyskiem ≥76% dla DIP i ≥90% dla PAcBA wraz z metabolitami.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, droga nerkowa, faza eliminacji, hipoksantyna, inozyna pranobeks, kompleks inozyny pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, stężenie składników, stężenie w osoczu, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beloflow 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu Beloflow, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 3-8 godzin (tmax), niezależnie od dawki, a pole pod krzywą (AUC) rośnie proporcjonalnie do dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z okresem półtrwania 45-68 godzin i klirensem około 9,5 l/godz. Po podaniu pojedynczej dawki 10 mg, około 70% leku jest wydalane z moczem (11% w formie niezmienionej), a 23% z kałem. Aktywny metabolit 4R-hydroksysolifenacyna stanowi istotny składnik farmakologiczny.
4R-hydroksysolifenacyna, aktywność farmakologiczna, białka osocza, biodostępność, burstynian solifenacyny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom P450 3A4, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, łagodne zaburzenie czynności nerek, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, szlak eliminacji, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa, znakowanie radioizotopowe