droga wątrobowa
Droga wątrobowa to element układu żółciowego, który obejmuje przewody odpowiedzialne za transport żółci z wątroby do dwunastnicy. Składa się z wewnątrzwątrobowych i zewnątrzwątrobowych przewodów żółciowych, w tym prawego i lewego przewodu wątrobowego, które łączą się tworząc przewód wątrobowy wspólny.
Prawidłowe funkcjonowanie dróg wątrobowych jest kluczowe dla procesów trawienia tłuszczów i usuwania metabolitów z organizmu. Zaburzenia drożności dróg wątrobowych mogą prowadzić do cholestazy, czyli zastoju żółci, co objawia się świądem skóry, żółtaczką, odbarwionymi stolcami i ciemnym moczem.
W diagnostyce schorzeń dróg wątrobowych wykorzystuje się badania obrazowe takie jak ultrasonografia, tomografia komputerowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego (MRCP) oraz endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ERCP). Do najczęstszych patologii dróg wątrobowych należą kamica przewodowa, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych oraz nowotwory dróg żółciowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Akis 25 mg/ml
Diklofenak sodowy w postaci roztworu do wstrzykiwań AKIS dostępny jest w stężeniach 25, 50 i 75 mg/ml, a jego farmakokinetyka różni się w zależności od drogi podania. Po podaniu domięśniowym 75 mg/ml, Cmax wynosi 2,603 ± 0,959 µg/ml, osiągany po 34 minutach, z AUC 250,07 ± 46,89 µg/ml·min, co jest ponad dwukrotnie wyższą ekspozycją niż po podaniu doustnym lub doodbytniczym. Podanie podskórne 75 mg/ml daje Cmax 2,138 ± 0,646 µg/ml po 40 minutach i AUC 261,94 ± 53,29 µg/ml·min, wykazując biorównoważność z podaniem domięśniowym Voltarolu 75 mg/3 ml, jednak bez liniowości dawki względem Cmax. Dożylne podanie bolusowe 75 mg/ml powoduje natychmiastowe osiągnięcie Cmax 16,505 ± 2,829 µg/ml w ciągu 3 minut, z AUC 5193,46 ± 1285 ng/ml·h, również biorównoważne z 30-minutową infuzją Voltarolu 75 mg/3 ml, ale z szybszym wchłanianiem. Diklofenak wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%), co wpływa na jego dystrybucję, zwłaszcza do płynu maziowego, gdzie stężenie utrzymuje się powyżej osocza do 12 godzin, zapewniając długotrwały efekt przeciwzapalny.
biodostępność leku, biorównoważność, bolus dożylny, diklofenak sodowy, droga nerkowa, droga wątrobowa, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, hydroksylacja i metoksylacja, klirens kreatyniny, klirens układowy, koniugat glukuronidowy, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, płyn maziowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie parenteralne, podanie podskórne, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie w osoczu, wchłanianie diklofenaku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – CromoHexal 2,8 mg/dawkę donosową
Preparat CromoHEXAL zawiera sodu kromoglikan w dawce 2,8 mg na dawkę donosową (0,14 ml) i charakteryzuje się niskim wchłanianiem ogólnoustrojowym, wynoszącym mniej niż 7% podanej dawki. Substancja ta wykazuje niską rozpuszczalność w tłuszczach, co uniemożliwia jej przenikanie przez barierę krew-mózg, minimalizując ryzyko działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Sodu kromoglikan nie ulega metabolizmowi, co eliminuje ryzyko interakcji metabolicznych i powstawania toksycznych metabolitów. Lek jest wydalany w równych proporcjach z żółcią i moczem, co zapewnia alternatywne drogi eliminacji i może być korzystne u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek.
aplikacja donosowa, bariera krew-mózg, biodostępność systemowa, biotransformacja, błona śluzowa nosa, CromoHEXAL, droga nerkowa, droga wątrobowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, ekspozycja ogólnoustrojowa, interakcja metaboliczna, mechanizm działania leku, niewydolność narządowa, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa leku, sodu kromoglikan, stężenie terapeutyczne, wchłanianie ogólnoustrojowe, żółć - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram LEK-AM 20 mg
Escytalopram LEK-AM, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od przyjmowania pokarmu, z Tmax około 4 godzin po dawce wielokrotnej oraz biodostępnością około 80%. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (<80%), co umożliwia znaczną dostępność wolnej frakcji leku. Escytalopram ulega metabolizmowi w wątrobie głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, tworząc farmakologicznie czynne metabolity demetylowany (28-31% stężenia leku) i didemetylowany (<5%). Okres półtrwania po dawce wielokrotnej wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l), z dużą zmiennością międzyosobniczą.
AUC, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biotransformacja wątrobowa, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, droga nerkowa, droga wątrobowa, ekspozycja na lek, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, szybki metabolizer, tabletka powlekana, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Bromokryptyna – Właściwości farmakokinetyczne
Bromokryptyna, stosowana głównie w terapii hiperprolaktynemii, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z okresem półtrwania w fazie wchłaniania wynoszącym 0,2-0,5 godziny oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) 0,465 ng/ml po dawce 5 mg w czasie 1-3 godzin. Spożycie pokarmu może obniżyć Cmax o 10-40%, jednak nie wpływa na całkowitą biodostępność (AUC). Bromokryptyna wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (90-96%) oraz podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP3A4, co skutkuje brakiem obecności leku w formie niezmienionej w moczu i kale. Wartość IC50 dla inhibicji CYP3A4 wynosi 1,69 μM, jednak niskie stężenia terapeutyczne wolnej bromokryptyny minimalizują ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych, choć inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać jej stężenie w surowicy.
biodostępność, bromokryptyna, cytochrom P450, droga wątrobowa, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, izoforma CYP3A4, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, okres półtrwania w fazie eliminacji, okres półtrwania w fazie wchłaniania, prolaktyna, stężenie prolaktyny, stężenie w osoczu, upośledzenie funkcji wątroby, wiązanie z białkami osocza, wydalanie drogą nerkową - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arilin Rapid 1000 mg
Metronidazol, substancja czynna preparatu Arilin rapid, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Po podaniu doustnym absorpcja jest niemal całkowita (>90%), z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym w ciągu 1-2 godzin. Podanie doodbytnicze skutkuje około 80% absorpcją i Tmax około 4 godzin, natomiast podanie dopochwowe charakteryzuje się najniższym stopniem absorpcji systemowej (~20%) i opóźnionym Tmax wynoszącym 8-24 godziny. Metronidazol wykazuje objętość dystrybucji około 36 litrów oraz niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek i obecność aktywnej farmakologicznie frakcji wolnej leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania metabolitów hydroksylowego i kwasowego, a okres półtrwania wynosi średnio 8 godzin (zakres 6-10 godzin) u pacjentów z prawidłową funkcją narządów.
Arilin Rapid, białko osocza, biotransformacja, droga nerkowa, droga wątrobowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, globulka dopochwowa, metabolit hydroksylowy, metabolit kwasowy, metronidazol, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doodbytnicze, podanie dopochwowe, podanie doustne, proces farmakokinetyczny, stężenie w surowicy, zakażenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mozarin Swift 10 mg
Escytalopram, substancja czynna preparatu Mozarin Swift, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od posiłków. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiąga po około 4 godzinach od podania wielokrotnego, a objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2C19, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l). Farmakokinetyka leku jest liniowa, a eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z przewagą wydalania metabolitów w moczu.
AUC, biodostępność, biotransformacja, citalopram racemiczny, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, droga nerkowa, droga wątrobowa, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, półokres eliminacji, stan stacjonarny, Tmax, wolni metabolizerzy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mozarin Swift 15 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin Swift, charakteryzuje się wysoką biodostępnością bezwzględną około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnym od spożycia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po około 4 godzinach od podania wielokrotnego dawki. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza nie przekracza 80%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku macierzystego) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu po podaniu wielokrotnym wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się głównie drogą metaboliczną i nerkową, z wydalaniem metabolitów w moczu.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, cytochrom P450, demetylacja, didemetylacja, droga nerkowa, droga wątrobowa, escytalopram, farmakokinetyka, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, szybki metabolizm, utlenianie azotu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pramatis 5 mg
Escytalopram wykazuje niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, niezależne od spożycia pokarmu, z Tmax około 4 godzin i biodostępnością około 80%. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (12-26 l/kg) oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (<80%). Metabolizm wątrobowy obejmuje głównie enzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania farmakologicznie czynnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z wydalaniem głównie metabolitów w moczu. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu tygodnia; przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, droga nerkowa, droga wątrobowa, dysfagia, ekspozycja układowa, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronid, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny cytochromu P450, spowolnienie eliminacji, stan stacjonarny, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydłużony okres półtrwania, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depralin ODT 5 mg
Depralin ODT, zawierający escytalopram w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg (odpowiadających 6,3875 mg, 12,775 mg i 25,55 mg escytalopramu szczawianu), charakteryzuje się prawie całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz biodostępnością około 80%, niezależną od przyjmowania pokarmów. Maksymalne stężenie leku (Tmax) osiągane jest po około 4 godzinach, a okres półtrwania (T½ β) wynosi około 30 godzin. Escytalopram wykazuje liniową farmakokinetykę, co ułatwia dobór dawki, a stan stacjonarny stężenia w osoczu osiągany jest w ciągu tygodnia. Po dawce dobowej 10 mg średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l). Lek jest metabolizowany w wątrobie głównie przez enzymy CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, z powstawaniem aktywnych metabolitów, które są wydalane głównie z moczem, co ma znaczenie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
biodostępność leku, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, Depralin ODT, didemetylacja, droga nerkowa, droga wątrobowa, dysfagia, działania niepożądane, escytalopram szczawianu, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, interakcje lekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, maksymalne stężenie leku, metabolity leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pochodne demetylowane, polimorfizm genetyczny, racemiczna mieszanina cytalopramu, stan stacjonarny, utlenianie azotu, wchłanianie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram Aurovitas 15 mg
Escytalopram, dostępny w dawkach 10 mg, 15 mg i 20 mg, charakteryzuje się wysoką, około 80% biodostępnością po podaniu doustnym oraz Tmax około 4 godzin po podaniu wielokrotnym. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę z objętością dystrybucji w zakresie 12-26 l/kg masy ciała i wiązaniem z białkami osocza do 80%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C19 (dominujący), CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) oraz didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z dominującym wydalaniem metabolitów przez nerki. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg średnie stężenia w osoczu wynoszą 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność, biotransformacja wątrobowa, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, droga nerkowa, droga wątrobowa, Escitalopram Aurovitas, escytalopram, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, koniugat glukuronidowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, proces farmakokinetyczny, racemiczny cytalopram, stan stacjonarny, szybki metabolizer, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neo-angin szałwia 1,2 mg + 0,6 mg + 5,9 mg
Produkt leczniczy Neo-angin szałwia zawiera trzy substancje czynne: alkohol 2,4-dichlorobenzylowy (1,2 mg), amylometakrezol (0,6 mg) oraz lewomentol (5,9 mg), które charakteryzują się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, co umożliwia szybkie osiągnięcie efektu terapeutycznego. Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy jest metabolizowany do kwasu 2,4-dichlorobenzoesowego, który jest wydalany przez nerki zarówno w formie wolnej, jak i sprzężonej z glicyną. Amylometakrezol ulega częściowemu utlenianiu do kwasu karboksylowego, a następnie jest wydalany głównie jako glukuronian przez nerki. Lewomentol podlega glukuronidacji i jest eliminowany zarówno drogą nerkową, jak i wątrobową (z żółcią) w postaci glukuronianu.
4-dichlorobenzoesowy, 4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, biotransformacja fazy II, droga nerkowa, droga wątrobowa, eliminacja z organizmu, glicyna, glukuronian, glukuronian lewomentolu, glukuronidacja, kwas 2, kwas glukuronowy, kwas karboksylowy, lewomentol, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, substancja czynna, wchłanianie doustne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Escitalopram Aurovitas 20 mg
Escytalopram, dostępny w dawkach 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od posiłku. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach, a farmakokinetyka leku ma charakter liniowy, co umożliwia proporcjonalny wzrost stężenia wraz ze zwiększaniem dawki. Po podaniu doustnym pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest mniejsze niż 80%. Escytalopram ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania eliminacji wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja zachodzi zarówno drogą metaboliczną, jak i nerkową, z wydalaniem głównie metabolitów w moczu. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, a przy dawce 10 mg średnie stężenia w osoczu wynoszą 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, biotransformacja wątrobowa, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, droga nerkowa, droga wątrobowa, dystrybucja, ekspozycja na lek, eliminacja, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronid, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie, wchłanianie całkowite, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pralex 15 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Pralex, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością około 80% i Tmax wynoszącym 4 godziny. Jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg, a wiązanie z białkami osocza nie przekracza 80%. Metabolizm wątrobowy prowadzi do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanego (poniżej 5%), głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6. Okres półtrwania escytalopramu po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z wydalaniem metabolitów w moczu. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę osiągając stężenia 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, CYP2D6, cytalopram racemiczny, droga nerkowa, droga wątrobowa, eliminacja escytalopramu, escytalopram, farmakokinetyka escytalopramu, glukuronid, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, metabolizm escytalopramu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolni metabolizerzy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lexapro 10 mg
Escytalopram charakteryzuje się liniowym profilem farmakokinetycznym z wysoką biodostępnością doustną około 80%, niezależną od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach od podania dawki wielokrotnej, a stan stacjonarny stężenia osiąga się po około tygodniu, przy średnim stężeniu 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l) dla dawki 10 mg/dobę. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%). Okres półtrwania eliminacyjnego (t½β) wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Escytalopram jest metabolizowany głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, do farmakologicznie czynnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego, które są częściowo wydalane w postaci glukuronidów.
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, biotransformacja leku, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, droga nerkowa, droga wątrobowa, escytalopram, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm CYP2C19, polimorfizm CYP2D6, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby