funkcja hepatyczna
Funkcja hepatyczna odnosi się do całokształtu procesów biochemicznych i metabolicznych zachodzących w wątrobie. Wątroba, jako największy gruczoł organizmu, pełni kluczową rolę w metabolizmie, detoksykacji, syntezie białek i magazynowaniu substancji odżywczych.
Główne aspekty funkcji hepatycznej obejmują: metabolizm węglowodanów (glikogenolizę, glukoneogenezę), metabolizm lipidów (syntezę cholesterolu, lipoprotein), metabolizm białek (syntezę albumin, czynników krzepnięcia), biotransformację leków i toksyn, produkcję żółci oraz magazynowanie witamin (A, D, E, K, B12) i minerałów (żelazo, miedź).
Ocena funkcji hepatycznej jest istotnym elementem diagnostyki chorób wątroby. Obejmuje badania laboratoryjne, takie jak oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP), stężenia bilirubiny, albumin, fibrynogenu, cholesterolu oraz parametrów krzepnięcia (PT, INR). Zaburzenia funkcji hepatycznej mogą prowadzić do niewydolności wątroby, manifestującej się żółtaczką, encefalopatią wątrobową, koagulopatią i wodobrzuszem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oleomint 182 mg
Przedkliniczne dane bezpieczeństwa produktu leczniczego Oleomint, zawierającego 182 mg olejku miętowego w kapsułkach dojelitowych, wskazują na brak potencjału genotoksycznego olejku miętowego. Test Amesa oraz test z wykorzystaniem chłoniaka myszy wykazały wyniki ujemne, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne preparatu. Warto podkreślić, że choć mentol, główny składnik olejku, wykazuje pewien potencjał genotoksyczny w literaturze, to cały olejek miętowy charakteryzuje się bardzo słabym lub brakiem takiego działania. W Unii Europejskiej zalecana dawka olejku miętowego wynosi maksymalnie 1,2 ml (1080 mg), co odpowiada około 2,3 mg/kg masy ciała dla osoby ważącej 60 kg, a przy tym dawkowaniu nie odnotowano hepatotoksyczności, co świadczy o korzystnym profilu bezpieczeństwa w zakresie funkcji wątroby.
badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, fosfataza alkaliczna, funkcja hepatyczna, kapsułka dojelitowa, mentofuran, mentol, menton, NOEL, olejek miętowy, olejek mięty pieprzowej, parametr biochemiczny, poziom bez obserwowanego działania, profil bezpieczeństwa, pulegon, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, test Amesa, test chłoniaka myszy, uszkodzenie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Medroksyprogesteron – Przeciwwskazania stosowania
Medroksyprogesteron, pochodna progesteronu dostępna w formie domięśniowej (zawiesina) oraz doustnej (tabletki), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze, takie jak metylu parahydroksybenzoesan (E 218), propylu parahydroksybenzoesan (E 216) w Depo-Provera oraz laktoza jednowodna w preparatach Divina i Provera. Medroksyprogesteron jest przeciwwskazany w ciąży, przy podejrzeniu ciąży, w diagnostyce ciąży oraz w przypadku poronienia zatrzymanego. Niezdiagnozowane krwawienia z dróg rodnych i moczowych wymagają wykluczenia nowotworu złośliwego przed rozpoczęciem terapii. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentek z podejrzeniem lub rozpoznaniem nowotworów hormonozależnych, w tym raka piersi, nowotworów narządu rodnego oraz złośliwych nowotworów estrogenozależnych, np. raka trzonu macicy.
choroba naczyń mózgowych, choroba zakrzepowo-zatorowa, dusznica bolesna, funkcja hepatyczna, krwawienie z dróg rodnych, laktoza jednowodna, medroksyprogesteron, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, niewydolność wątroby, nowotwór estrogenozależny, nowotwór złośliwy narządu rodnego, nowotwór złośliwy piersi, ostra choroba wątroby, pochodna progesteronu, porfiria, poronienie zatrzymane, propylu parahydroksybenzoesan, rak trzonu macicy, rozrost błony śluzowej macicy, trombofilia, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa