farmakokinetyka anagrelidu
Farmakokinetyka anagrelidu obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego leku stosowanego głównie w leczeniu nadpłytkowości samoistnej. Po podaniu doustnym anagrelid wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny. Biodostępność leku jest zmniejszana przez jednoczesne spożycie pokarmu, co może opóźniać wchłanianie, nie wpływając jednak istotnie na całkowitą ekspozycję.
Anagrelid w znacznym stopniu (ponad 97%) wiąże się z białkami osocza, co wpływa na jego dystrybucję w organizmie. Głównym narządem odpowiedzialnym za metabolizm anagrelidu jest wątroba, gdzie lek ulega intensywnym przemianom za pośrednictwem enzymu CYP1A2. Głównym aktywnym metabolitem jest 3-hydroksyanagrelid, który wykazuje działanie farmakologiczne zbliżone do związku macierzystego, jednak o mniejszej sile działania.
Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, natomiast jego aktywny metabolit charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania – około 3 godzin. Wydalanie leku zachodzi głównie przez nerki, przy czym mniej niż 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się znaczące zmiany w farmakokinetyce anagrelidu, co może wymagać dostosowania dawkowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anagrelide Stada 0,5 mg
Anagrelide Stada w dawce początkowej 1 mg/dobę (0,5 mg dwa razy dziennie) jest wskazany w leczeniu nadpłytkowości samoistnej (NS) i powinien być stosowany pod ścisłą kontrolą doświadczonego klinicysty. Dawkę można stopniowo zwiększać o maksymalnie 0,5 mg na dobę co tydzień, nie przekraczając jednorazowo 2,5 mg, a typowa dawka podtrzymująca mieści się w zakresie 1-3 mg/dobę. Celem terapii jest redukcja liczby płytek krwi poniżej 600 x 10⁹/l, optymalnie do 150-400 x 10⁹/l, z monitorowaniem liczby płytek co 2 dni w pierwszym tygodniu (przy dawce >1 mg/dobę), a następnie co najmniej raz w tygodniu. Efekt terapeutyczny zwykle pojawia się w ciągu 14-21 dni od rozpoczęcia leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku (>60 lat) nie wymaga się modyfikacji dawki, jednak obserwuje się dwukrotnie wyższe ryzyko ciężkich zdarzeń sercowych.
anagrelid chlorowodorek, badanie genetyczne, badanie kliniczne, biopsja szpiku kostnego, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka anagrelidu, kapsułki twarde, kryteria WHO, leczenie cytoredukujne, metabolizm wątrobowy, nadpłytkowość dziedziczna, nadpłytkowość samoistna, nadpłytkowość wtórna, parametry hematologiczne, płytki krwi, podanie doustne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Vipharm 0,5 mg
Anagrelid, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (≥70%) po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po dawce. Spożycie posiłku przed podaniem leku powoduje zmniejszenie Cmax anagrelidu o 14%, ale zwiększa całkowitą ekspozycję (AUC) o 20%. Metabolizm anagrelidu odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, prowadząc do aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu, którego Cmax zmniejsza się o 29% po posiłku, bez istotnej zmiany AUC. Indukcja CYP1A2 przez omeprazol (40 mg/dobę) powoduje istotne obniżenie AUC i Cmax anagrelidu odpowiednio o 26-27% i 36%, a także zmniejszenie parametrów farmakokinetycznych metabolitu o 13-18%. Anagrelid ma krótki okres półtrwania około 1,3 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanym z moczem w formie niezmienionej. Liniowa farmakokinetyka w zakresie dawek 0,5-2 mg umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, absorpcja leku, CYP1A2, dawkowanie leku, droga wydalania leku, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka anagrelidu, induktor enzymu, interakcja z omeprazolem, metabolit anagrelidu, metabolizm pierwszego przejścia, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, proces metaboliczny, stężenie leku, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie leku, wpływ pokarmu na wchłanianie, zależność liniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Accord 0,5 mg
Anagrelid, podawany doustnie w dawkach 0,5 mg i 1 mg jako chlorowodorek jednowodny, charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Pokarm zmniejsza Cmax anagrelidu o 14%, ale zwiększa całkowitą ekspozycję (AUC) o 20%, natomiast dla aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu pokarm obniża Cmax o 29% bez wpływu na AUC. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, zależnie od enzymu CYP1A2, przekształcając anagrelid do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, a następnie do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z induktorem CYP1A2, omeprazolem (40 mg/dobę), powodują istotne zmniejszenie AUC i Cmax zarówno anagrelidu (AUC(0-∞) o 27%, Cmax o 36%), jak i 3-hydroksyanagrelidu (AUC(0-∞) o 13%, Cmax o 18%). Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanego niezmienionego z moczem. Farmakokinetyka anagrelidu jest liniowa w zakresie dawek 0,5–2 mg, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, anagrelid, AUC, autoindukcja eliminacji, biotransformacja, chlorowodorek jednowodny, Cmax, CYP1A2, długotrwałe stosowanie, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, farmakokinetyka anagrelidu, induktor enzymu, interakcja enzymatyczna, kapsułka twarda, kumulacja leku, liniowość farmakokinetyki, metabolit anagrelidu, nadpłytkowość samoistna, nieaktywny metabolit, okres półtrwania w osoczu, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, stężenie leku w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Grenalvon 1 mg
Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne anagrelidu wskazują na istotne interakcje kliniczne, szczególnie z lekami modulującymi aktywność enzymu CYP1A2, który jest głównym szlakiem metabolizmu anagrelidu. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP1A2, np. omeprazol, mogą obniżać stężenie leku, co może wymagać dostosowania dawki. Anagrelid wykazuje także hamujący wpływ na CYP1A2, co może prowadzić do interakcji z teofiliną, wymagając monitorowania jej stężenia. Ponadto, anagrelid jako inhibitor PDE III może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol), co wymaga ostrożności w terapii skojarzonej.
agregacja płytek krwi, anagrelid, biodostępność leku, cylostazol, cyprofloksacyna, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, enzym CYP1A2, farmakokinetyka anagrelidu, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor CYP1A2, inhibitor PDE III, karbamazepina, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, metabolizm wątrobowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, omeprazol, powikłanie krwotoczne, tachykardia, teofilina, warfaryna, zaburzenie jelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anagrelid Aurovitas 0,5 mg
Anagrelid Aurovitas w dawce początkowej 1 mg/dobę (0,5 mg dwa razy dziennie) jest stosowany w leczeniu nadpłytkowości samoistnej (NS) z celem redukcji liczby płytek krwi poniżej 600 x 10^9/l, optymalnie w zakresie 150-400 x 10^9/l. Dawkę można stopniowo zwiększać o maksymalnie 0,5 mg/dobę co tydzień, nie przekraczając pojedynczej dawki 2,5 mg, a w badaniach klinicznych stosowano nawet do 10 mg/dobę. Monitorowanie liczby płytek jest kluczowe, zwłaszcza przy dawkach powyżej 1 mg/dobę, z częstotliwością co 2 dni w pierwszym tygodniu, a następnie co najmniej raz w tygodniu do ustabilizowania dawki podtrzymującej (zwykle 1-3 mg/dobę). Odpowiedź terapeutyczna pojawia się zwykle w ciągu 14-21 dni od rozpoczęcia terapii. U pacjentów powyżej 60. roku życia nie wymaga się modyfikacji dawkowania, jednak obserwuje się dwukrotnie wyższe ryzyko ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych.
anagrelid, biopsja szpiku kostnego, ciężkie zdarzenie niepożądane, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, farmakokinetyka anagrelidu, leczenie cytoredukcyjne, liczba płytek krwi, metabolizm wątrobowy, nadpłytkowość dziedziczna, nadpłytkowość samoistna, nadpłytkowość wtórna, odpowiedź terapeutyczna, podanie doustne, progresja choroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzep, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Thromboreductin 0,5 mg
Anagrelid, substancja czynna leku Thromboreductin, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (70%) oraz szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1-2 godziny. Lek może być podawany niezależnie od posiłków, co ułatwia stosowanie kliniczne. Anagrelid wykazuje dużą objętość dystrybucji (120 l/kg) oraz intensywny metabolizm prowadzący do powstania co najmniej czterech metabolitów, z których aktywny farmakologicznie jest 3-hydroksyanagrelid. Okres półtrwania anagrelidu wynosi 1-2 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (75% wydalane z moczem) oraz w mniejszym stopniu z kałem (10%). Brak jest danych dotyczących stopnia wiązania z białkami osocza oraz dystrybucji w różnych kompartmentach organizmu.
3-hydroksyanagrelid, anagrelid, białka osocza, biodostępność anagrelidu, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawkowanie leku, działanie terapeutyczne leku, ekspozycja na lek, enzym CYP1A2, farmakokinetyka anagrelidu, interakcje lekowe, kumulacja leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, omeprazol, płytki krwi, wydalanie przez nerki, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelid Aurovitas 0,5 mg
Anagrelid Aurovitas, zawierający chlorowodorek jednowodny anagrelidu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając całkowite narażenie (AUC) o 20%, natomiast Cmax aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu zmniejsza się o 29% bez istotnej zmiany AUC. Metabolizm leku odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, przekształcający anagrelid do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, który następnie ulega dalszemu metabolizmowi do nieaktywnego 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z induktorami CYP1A2, np. omeprazolem (40 mg/dobę), powodują istotne obniżenie parametrów farmakokinetycznych anagrelidu (AUC o 26-27%, Cmax o 36%) oraz metabolitu (AUC o 13-14%, Cmax o 18%). Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji przy standardowym dawkowaniu. Wydalanie leku w formie niezmienionej z moczem jest minimalne (<1%), natomiast metabolit 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazolina jest wydalany w 18-35% dawki.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, AUC, autoindukcja, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, chlorowodorek anagrelidu, Cmax, CYP1A2, droga eliminacji, eliminacja leku, farmakokinetyka anagrelidu, induktor CYP1A2, kumulacja substancji czynnej, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm anagrelidu, metabolizm wątrobowy, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania, omeprazol, podanie doustne, wydalanie nerkowe