autoindukcja
Autoindukcja to zjawisko farmakokinetyczne, w którym substancja aktywna przyspiesza swój własny metabolizm poprzez indukcję enzymów wątrobowych. Najczęściej dotyczy leków będących induktorami cytochromu P450, które po długotrwałym stosowaniu zwiększają ekspresję enzymów metabolizujących je same.
W praktyce klinicznej autoindukcja prowadzi do spadku stężenia leku we krwi po kilku dniach lub tygodniach terapii mimo stosowania stałej dawki. Do leków wykazujących to zjawisko należą m.in. karbamazepina, ryfampicyna, fenobarbital i niektóre leki przeciwpadaczkowe. U pacjentów może wystąpić stopniowa utrata skuteczności terapeutycznej przy niezmienionej dawce.
Podczas planowania terapii lekami ulegającymi autoindukcji należy uwzględnić konieczność dostosowania dawkowania w czasie. Często stosuje się stopniowe zwiększanie dawki lub monitorowanie stężenia leku we krwi, szczególnie w początkowym okresie leczenia. Zjawisko to jest istotnym elementem w prognozowaniu efektów leczenia i minimalizacji ryzyka niepowodzenia terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tegretol CR 400 400 mg
Karbamazepina, podawana w postaci tabletek (w tym o zmodyfikowanym uwalnianiu CR), charakteryzuje się niemal całkowitym, choć wolnym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach dla zawiesiny i do 24 godzin dla tabletek CR. Po jednorazowej dawce 400 mg stężenie maksymalne wynosi około 4,5 µg/mL, przy czym tabletki CR wykazują o 25% niższe Cmax, ale zapewniają mniejsze wahania stężeń i nie obniżają istotnie Cmin w stanie stacjonarnym. Dostępność biologiczna z tabletek CR jest około 15% niższa niż z innych form doustnych. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 1-2 tygodni, z dużą zmiennością indywidualną, a terapeutyczny zakres stężeń karbamazepiny w osoczu wynosi 4-12 µg/mL (17-50 µmol/L). Karbamazepina wiąże się z białkami osocza w 70-80%, ma względną objętość dystrybucji 0,8-1,9 l/kg, przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego (25-60% stężeń osoczowych). Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku.
10, 11-epoksyd karbamazepiny, autoindukcja, bariera łożyskowa, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, fenobarbital, fenytoina, heteroindukcja, hydrolaza epoksydowa, karbamazepina, monooksygenaza wątrobowa, N-glukuronid, płyn mózgowo-rdzeniowy, pochodna 10, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, Tegretol CR, UGT2B7, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakres terapeutyczny, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Luminalum Unia 100 mg
Fenobarbital, substancja czynna preparatu Luminalum UNIA, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym oraz różnicami w farmakokinetyce między populacją pediatryczną a dorosłą – maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 8 godzinach u dorosłych i po 4 godzinach u dzieci. Lek wykazuje szeroką dystrybucję, przenikając do wszystkich płynów tkankowych, bariery krew-mózg, łożyska oraz mleka matki, co wymaga ostrożności u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Fenobarbital wiąże się z białkami osocza w około 50%, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi częściowo w wątrobie, głównie przez enzymy cytochromu P450, a lek jest induktorem tych enzymów, co prowadzi do autoindukcji i wpływa na metabolizm innych leków.
autoindukcja, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja leku, efekt przeciwdrgawkowy, enzymy mikrosomalne wątroby, fenobarbital, induktor enzymów, interakcja lekowa, mleko matki, monitorowanie stężenia leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Myleran 2 mg
Busulfan w postaci tabletek powlekanych 2 mg wykazuje znaczną zmienność farmakokinetyczną, z biodostępnością u dorosłych wahającą się od 47% do 103% (średnio 80%). Po podaniu pojedynczej dawki 2 mg, AUC wynosi 125±17 ng•h/mL, a Cmax 28±5 ng/mL, z liniową zależnością od dawki. U pacjentów dorosłych przy dużych dawkach (1 mg/kg mc. co 6 godzin przez 4 dni) AUC i Cmax osiągają wartości odpowiednio do 8260 ng•h/mL i 1047 ng/mL (HPLC), z dużą zmiennością międzyosobniczą. Objętość dystrybucji wynosi 0,64±0,12 L/kg, a busulfan przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego w stężeniach zbliżonych do osocza (stosunek 1,3:1). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie z glutationem, a okres półtrwania wynosi 2,3-2,8 h. Klirens u dorosłych to 2,4-2,6 mL/min/kg, z możliwą autoindukcją metabolizmu przy długotrwałym stosowaniu. Niewielka ilość (1-2%) leku jest wydalana z moczem w formie niezmienionej.
AUC, autoindukcja, bariera krew-mózg, biodostępność busulfanu, biodostępność doustna, busulfan, Cmax, HPLC, indeks terapeutyczny, klirens busulfanu, metabolizm wątrobowy, należna masa ciała, neurotoksyczność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, S-transferaza glutationowa, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amizepin 200 mg
Karbamazepina, podawana doustnie w postaci leku Amizepin 200 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 85-100%, z niemal całkowitą absorpcją substancji czynnej. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) w osoczu zależy od formy farmaceutycznej: tabletki tradycyjne około 12 godzin, tabletki do żucia około 6 godzin, a syrop około 2 godzin. Pomimo różnic w Tmax, ilość wchłoniętej karbamazepiny jest klinicznie porównywalna między formami. Wchłanianie nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, co umożliwia podawanie Amizepinu niezależnie od posiłków. Po podaniu pojedynczej dawki 400 mg (dwie tabletki Amizepin 200 mg) średnie maksymalne stężenie (Cmax) wynosi około 4,5 μg/ml.
absorpcja substancji czynnej, Amizepin, autoindukcja, biodostępność karbamazepiny, Cmax, heteroindukcja, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, metabolizm leku, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie stacjonarne, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, tabletka do żucia, Tmax, wchłanianie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lamitrin 100 mg
Lamotrygina, substancja czynna leku Lamitrin, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2,5 godzinach. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 55%, a objętość dystrybucji mieści się w zakresie 0,92-1,22 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm lamotryginy odbywa się głównie przez glukuronidację z udziałem enzymów UDP-glukuronylotransferazy, a eliminacja następuje głównie przez wydalanie metabolitów z moczem. Średni klirens u osób zdrowych wynosi około 30 ml/min, a okres półtrwania około 33 godziny, z dużą zmiennością międzyosobniczą (14-103 h). Farmakokinetyka lamotryginy jest liniowa do dawki 450 mg. Interakcje z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 są mało prawdopodobne, natomiast okres półtrwania ulega skróceniu do około 14 godzin pod wpływem leków indukujących glukuronidację (karbamazepina, fenytoina) i wydłuża się do około 70 godzin przy jednoczesnym stosowaniu walproinianu.
autoindukcja, białka osocza, biodostępność, cytochrom P450, działanie toksyczne, farmakokinetyka, glukuronidacja, hemodializa, indukcja enzymatyczna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, przewlekła niewydolność nerek, stężenie w osoczu, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian, zespół Gilberta - Leksykon substancji czynnych
Karbamazepina – Właściwości farmakokinetyczne
Karbamazepina charakteryzuje się niemal całkowitym, ale powolnym wchłanianiem z biodostępnością doustną 85-100%, zależną od postaci farmaceutycznej. Tmax wynosi od 2 godzin (syrop) do 24 godzin (tabletki o przedłużonym uwalnianiu, np. Tegretol CR), przy czym maksymalne stężenie po Tegretol CR jest o 25% niższe niż po tabletkach konwencjonalnych. Po podaniu 400 mg doustnie, średnie Cmax wynosi około 4,5 μg/ml. Pokarm nie wpływa na wchłanianie, natomiast sok grejpfrutowy zwiększa biodostępność poprzez hamowanie CYP3A4. Objętość dystrybucji wynosi 0,8-1,9 l/kg, a wiązanie z białkami osocza 70-80%. Karbamazepina przenika przez łożysko i do mleka matki (25-60% stężenia osoczowego), a jej stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym to 33% stężenia w osoczu. Metabolizowana jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 do aktywnego 10,11-epoksydu (30% stężenia karbamazepiny), który ma okres półtrwania około 6 godzin.
autoindukcja, biodostępność, biodostępność doustna, biorównoważność, cytochrom P450, dawkowanie, działania niepożądane, epoksyd karbamazepiny, heteroindukcja, hydrolaza epoksydowa, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, monitorowanie terapii, monohydroksylacja, monoterapia, N-glukuronid, napad drgawkowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, objętość dystrybucji, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, wiązanie z białkami osocza, zakres terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Karbagen 600 mg
Karbagen (okskarbazepina) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez indukcję enzymów CYP3A4/5 oraz UDP-glukuronylotransferaz, co prowadzi do obniżenia stężeń leków takich jak immunosupresyjne, doustne środki antykoncepcyjne (redukcja AUC etynyloestradiolu o 48-52% i lewonorgestrelu o 32-52%) oraz niektórych przeciwpadaczkowych. Okskarbazepina i jej aktywny metabolit MHD są również inhibitorami CYP2C19, co może zwiększać stężenia fenytoiny nawet o 40%, wymagając monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Indukcja enzymatyczna rozwija się w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia terapii i zanika w podobnym czasie po jej zakończeniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi, gdzie np. karbamazepina zmniejsza stężenie MHD o 40%, a fenobarbital o 30-31%, co wymaga dostosowania dawkowania. W populacji pediatrycznej obserwuje się zwiększony klirens MHD o około 35% przy stosowaniu induktorów enzymów.
autoindukcja, CYP2C19, działanie depresyjne na OUN, działanie hamujące, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, efekt sedatywny, epoksyd karbamazepiny, etynyloestradiol, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, indukcja enzymu, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor monoaminooksydazy, klirens MHD, lek antykoncepcyjny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, monitorowanie stężenia leku, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, stężenie leku w osoczu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, UDP-glukuronylotransferaza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nironovo SR 4 mg
Ropinirol, substancja czynna Nironovo SR, charakteryzuje się biodostępnością około 50% (zakres 36-57%) po podaniu doustnym oraz mediana Tmax wynoszącą 6-10 godzin dla tabletek o przedłużonym uwalnianiu, co zapewnia stabilne i równomierne stężenie leku w osoczu. Wysokotłuszczowy posiłek zwiększa AUC o 20%, Cmax o 44% oraz opóźnia Tmax o 3 godziny, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Ropinirol wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (10-40%) oraz dużą objętość dystrybucji (~7 l/kg), co umożliwia efektywne przenikanie przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP1A2, co wymaga uwagi w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę w formie o przedłużonym uwalnianiu.
AUC, autoindukcja, bariera krew-mózg, biodostępność ropinirolu, choroba Parkinsona, Cmax, cytochrom P450, działanie dopaminergiczne, farmakokinetyka, hemodializa, izoenzym CYP1A2, klirens ropinirolu, krańcowa niewydolność nerek, liniowa farmakokinetyka, lipofilność, Nironovo SR, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atimos 12 mcg/dawkę odmierzoną
Formoterol fumaranu dwuwodny, substancja czynna preparatu Atimos (12 µg/dawkę), wykazuje szybkie i liniowe wchłanianie po podaniu wziewnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym około 15 minut po inhalacji, co jest szybsze niż w przypadku formoterolu w postaci proszku do inhalacji. Wchłanianie po podaniu doustnym jest również szybkie, z maksymalnym stężeniem osiąganym w ciągu 30 minut do 1 godziny, a farmakokinetyka pozostaje liniowa dla dawek od 20 do 300 µg. Formoterol wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (61-64%, w tym 34% z albuminami) i nie wykazuje nasycenia miejsc wiązania w dawkach terapeutycznych. Metabolizm leku odbywa się głównie przez glukuronizację i O-demetylację, z udziałem izoenzymów CYP450 (CYP2D6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2A6), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Nie obserwuje się autoindukcji ani zahamowania metabolizmu przy wielokrotnym podawaniu.
aerozol inhalacyjny, albuminy, autoindukcja, biotransformacja, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, formoterol fumaranu dwuwodnego, glukuronizacja, interakcja lek-lek, izoenzymy cytochromu P450, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, O-demetylacja, okres półtrwania, proszek do inhalacji, stężenie leku we krwi, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zahamowanie metabolizmu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Erdomed 300 mg
Erdosteina, substancja czynna preparatu Erdomed 300 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu doustnym. Obecność pokarmu nie wpływa istotnie na Cmax ani na pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC), jedynie nieznacznie wydłuża czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax). Erdosteina ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie powstają trzy główne metabolity zawierające wolne grupy sulfhydrylowe (SH), z których najważniejszy farmakologicznie jest metabolit M1 (N-tiodiglikolohomocysteina), osiągający Cmax po około 3 godzinach. Substancja wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (około 64,5%), a eliminacja zachodzi głównie przez nerki w postaci siarczanów, z minimalnym wydalaniem z kałem. Farmakokinetyka erdosteiny jest liniowa, bez zjawiska kumulacji ani autoindukcji metabolizmu przy stosowaniu dawek wielokrotnych.
autoindukcja, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, biotransformacja, czas osiągnięcia stężenia, dystrybucja leku, erdosteina, farmakokinetyka liniowa, grupa sulfhydrylowa, klirens kreatyniny, metabolit, N-tiodiglikolohomocysteina, niewydolność nerek, okres półtrwania biologiczny, pole pod krzywą stężenia, proces farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Requip 0,25 mg
Ropinirol, substancja czynna leku Requip, charakteryzuje się biodostępnością około 50% (zakres 36-57%) po podaniu doustnym oraz szybkim wchłanianiem z Tmax około 1,5 godziny na czczo. Spożycie posiłku wysokotłuszczowego wydłuża Tmax o 2,6 godziny i zmniejsza Cmax o około 25%, co należy uwzględnić w planowaniu terapii. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (10-40%) oraz dużą objętość dystrybucji (~7 L/kg), co umożliwia przenikanie przez barierę krew-mózg. Metabolizm ropinirolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzym CYP1A2, a metabolity są wydalane przez nerki. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa, co ułatwia dostosowanie dawkowania. Nie obserwuje się autoindukcji ani autoinhibicji metabolizmu, jednak występuje szeroka zmienność międzyosobnicza parametrów farmakokinetycznych.
aktywność dopaminergiczna, autoindukcja, bariera krew-mózg, biodostępność, choroba Parkinsona, cytochrom P450, farmakokinetyka, hemodializa, interakcja lek-lek, izoenzym CYP1A2, krańcowa niewydolność nerek, lipofilność, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, ropinirol, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aparxon PR 4 mg
Ropinirol, podawany w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Aparxon PR 4 mg), charakteryzuje się biodostępnością około 50% (zakres 36-57%) oraz mediana Tmax wynoszącą 6-10 godzin. Po doustnym podaniu dawki 12 mg u pacjentów z chorobą Parkinsona, wysokotłuszczowy posiłek zwiększa AUC o 20%, Cmax o 44% oraz opóźnia Tmax o 3 godziny, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Ropinirol wykazuje liniową kinetykę, z okresem półtrwania około 6 godzin i niskim wiązaniem z białkami osocza (10-40%). Objętość dystrybucji wynosi około 7 l/kg, co odzwierciedla jego wysoką lipofilność i zdolność do penetracji tkanek. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP1A2, a metabolity są wydalane głównie z moczem. W stanie stacjonarnym obserwuje się znaczną zmienność międzyosobniczą parametrów farmakokinetycznych: Cmax 30-55%, AUC 40-70%.
autoindukcja, autoinhibicja metabolizmu, biodostępność, choroba Parkinsona, cytochrom P450, działanie dopaminergiczne, ekspozycja na lek, hemodializa, izoenzym CYP1A2, kinetyka leku, klirens, krańcowa niewydolność nerek, lipofilność, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie niepożądane, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Erythromycinum TZF 200 mg
Erytromycyna, będąca substancją czynną preparatu Erythromycinum TZF w postaci tabletek powlekanych 200 mg, charakteryzuje się niestabilnością w środowisku kwaśnym, co wymaga zastosowania ochronnej powłoki tabletki zapobiegającej dezaktywacji przez sok żołądkowy. Farmakokinetyka erytromycyny cechuje się zmiennością osobniczą i niepełną absorpcją z przewodu pokarmowego, z negatywnym wpływem obecności pokarmu na wchłanianie. Po podaniu doustnym dawki 250 mg osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) 0,3-0,4 mg/l, a po dawce 500 mg – 0,3-1,9 mg/l, z Tmax wynoszącym 2-4 godziny. U kobiet obserwuje się wyższe stężenia leku w surowicy niż u mężczyzn. Erytromycyna wykazuje lipofilowość, wiąże się w około 70% z białkami osocza i dobrze penetruje tkanki, osiągając stężenia terapeutyczne w uchu środkowym, migdałkach podniebiennych, płynie opłucnowym i otrzewnowym. Lek przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, ale nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego ani płynu stawowego, co ogranicza jego zastosowanie w zakażeniach OUN i stawów.
antybiotyk makrolidowy, autoindukcja, bariera łożyskowa, biodostępność leku, demetylacja, dializa otrzewnowa, dystrybucja tkankowa, enzymy mikrosomalne, erytromycyna, hemodializa, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, patogen wewnątrzkomórkowy, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, różnice międzypłciowe, sok żołądkowy, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, tabletka powlekana, wchłanianie erytromycyny, wiązanie z białkami osocza, właściwości lipofilne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atenza 36 mg
Metylofenidat chlorowodorek w preparacie Atenza o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się farmakokinetyką umożliwiającą podawanie raz na dobę. Po doustnym podaniu u dorosłych maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 3,7 ± 1,0 ng/ml i osiągane jest po 6,8 ± 1,8 godzinach (Tmax). Obszar pod krzywą stężenia leku w czasie (AUCinf) wynosi 41,8 ± 13,9 ng·h/ml, a okres półtrwania (t1/2) to około 3,5 ± 0,4 godziny. Profil uwalniania leku minimalizuje wahania stężenia w osoczu w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu, podawanych trzy razy na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 18-72 mg, a podanie leku z posiłkiem bogatym w tłuszcze nie wpływa istotnie na wchłanianie. Metylofenidat wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~15%) i dużą objętość dystrybucji (~13 l/kg). Metabolizowany jest głównie do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów, przede wszystkim kwasu alfa-fenylopiperydynooctowego (PPA), który stanowi 60-90% wydalanych metabolitów z moczem.
AUCINF, autoindukcja, Cmax, deestryfikacja, farmakodynamika metylofenidatu, farmakokinetyka metylofenidatu, faza eliminacji, kwas alfa-fenylopiperydynooctowy, metabolizm metylofenidatu, metylofenidat, metylofenidat chlorowodorek, metylofenidat o natychmiastowym uwalnianiu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, PPA, stężenie leku w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelid Aurovitas 0,5 mg
Anagrelid Aurovitas, zawierający chlorowodorek jednowodny anagrelidu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając całkowite narażenie (AUC) o 20%, natomiast Cmax aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu zmniejsza się o 29% bez istotnej zmiany AUC. Metabolizm leku odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, przekształcający anagrelid do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, który następnie ulega dalszemu metabolizmowi do nieaktywnego 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z induktorami CYP1A2, np. omeprazolem (40 mg/dobę), powodują istotne obniżenie parametrów farmakokinetycznych anagrelidu (AUC o 26-27%, Cmax o 36%) oraz metabolitu (AUC o 13-14%, Cmax o 18%). Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji przy standardowym dawkowaniu. Wydalanie leku w formie niezmienionej z moczem jest minimalne (<1%), natomiast metabolit 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazolina jest wydalany w 18-35% dawki.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, AUC, autoindukcja, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, chlorowodorek anagrelidu, Cmax, CYP1A2, droga eliminacji, eliminacja leku, farmakokinetyka anagrelidu, induktor CYP1A2, kumulacja substancji czynnej, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm anagrelidu, metabolizm wątrobowy, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania, omeprazol, podanie doustne, wydalanie nerkowe