biodostępność busulfanu
Biodostępność busulfanu odnosi się do stopnia, w jakim ten lek przeciwnowotworowy jest wchłaniany do krwiobiegu i staje się dostępny w miejscu działania. Busulfan to środek alkilujący DNA, stosowany głównie w terapii kondycjonującej przed przeszczepieniem szpiku kostnego oraz w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej.
Doustna biodostępność busulfanu wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą (od 44% do 100%), co stanowi istotne wyzwanie kliniczne. Na biodostępność wpływają takie czynniki jak: wiek pacjenta, stan układu pokarmowego, interakcje z innymi lekami oraz pokarmem. Z tego powodu monitorowanie stężenia leku we krwi (TDM) jest kluczowe dla optymalizacji terapii.
Forma dożylna busulfanu charakteryzuje się wyższą i bardziej przewidywalną biodostępnością (około 100%) w porównaniu z formą doustną, co pozwala na precyzyjniejsze dawkowanie i zmniejszenie ryzyka działań niepożądanych. Podanie dożylne jest szczególnie istotne w populacji pediatrycznej oraz u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania jelitowego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Busulfan Zentiva (6 mg/ml, koncentrat do infuzji) charakteryzuje się całkowitą i natychmiastową biodostępnością po podaniu dożylnym. Farmakokinetyka busulfanu została szczegółowo zbadana u dorosłych i dzieci, wykazując objętość dystrybucji w zakresie 0,62-0,85 l/kg oraz klirens osoczowy 2,25-2,74 ml/min/kg u dorosłych i 2,49-3,92 ml/min/kg u dzieci. Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 2,8-3,9 godziny u dorosłych i 2,26-2,52 godziny u dzieci. Busulfan wiąże się z białkami osocza w około 7% odwracalnie i 32% nieodwracalnie, głównie z albuminami. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glutationem i dalsze utlenianie w wątrobie, a wydalanie z moczem obejmuje około 30% dawki, z czego tylko 1% w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność do dawki do 1 mg/kg, a schemat dawkowania (raz na dobę vs. cztery razy na dobę) wpływa na profil stężeń, przy czym całkowita ekspozycja (AUC) pozostaje stała.
biodostępność busulfanu, busulfan, choroba wenookluzyjna wątroby, działanie przeciwnowotworowe, ekspozycja osoczowa, farmakokinetyka busulfanu, klirens osoczowy, liniowość farmakokinetyki, metabolizm busulfanu, objętość dystrybucji, okno terapeutyczne AUC, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, S-transferaza glutationowa, schemat dawkowania, sprzęganie z glutationem, terapeutyczne monitorowanie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jamy ustnej -
Leksykon leków
Busulfan w postaci tabletek powlekanych 2 mg wykazuje znaczną zmienność farmakokinetyczną, z biodostępnością u dorosłych wahającą się od 47% do 103% (średnio 80%). Po podaniu pojedynczej dawki 2 mg, AUC wynosi 125±17 ng•h/mL, a Cmax 28±5 ng/mL, z liniową zależnością od dawki. U pacjentów dorosłych przy dużych dawkach (1 mg/kg mc. co 6 godzin przez 4 dni) AUC i Cmax osiągają wartości odpowiednio do 8260 ng•h/mL i 1047 ng/mL (HPLC), z dużą zmiennością międzyosobniczą. Objętość dystrybucji wynosi 0,64±0,12 L/kg, a busulfan przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego w stężeniach zbliżonych do osocza (stosunek 1,3:1). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie z glutationem, a okres półtrwania wynosi 2,3-2,8 h. Klirens u dorosłych to 2,4-2,6 mL/min/kg, z możliwą autoindukcją metabolizmu przy długotrwałym stosowaniu. Niewielka ilość (1-2%) leku jest wydalana z moczem w formie niezmienionej.
AUC, autoindukcja, bariera krew-mózg, biodostępność busulfanu, biodostępność doustna, busulfan, Cmax, HPLC, indeks terapeutyczny, klirens busulfanu, metabolizm wątrobowy, należna masa ciała, neurotoksyczność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, S-transferaza glutationowa, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon substancji czynnych
Busulfan wykazuje różnice farmakokinetyczne w zależności od drogi podania, populacji pacjentów oraz dawkowania. Po dożylnym podaniu (2-godzinny wlew, dawki do 1 mg/kg mc.) biodostępność jest całkowita i natychmiastowa, a AUC i Cmax rosną proporcjonalnie do dawki. U dorosłych po doustnym podaniu pojedynczej dawki 2 mg AUC wynosiło 125±17 ng•h/mL, a Cmax 28±5 ng/mL, z biodostępnością od 47% do 103% (średnio 80%). Objętość dystrybucji u dorosłych wynosi 0,62-0,85 l/kg, a u dzieci jest znacznie większa (1,15±0,52 l/kg). Busulfan wiąże się z białkami osocza zarówno odwracalnie (~7%), jak i nieodwracalnie (~32%), a także z krwinkami (47%). Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glutationem, a klirens osoczowy u dorosłych wynosi 2,25-2,74 ml/min/kg, z okresem półtrwania 2,8-3,9 h. Wydalanie z moczem obejmuje około 30% dawki, z czego 1% w postaci niezmienionej. W populacji pediatrycznej klirens jest 2-4 razy wyższy, a biodostępność doustna waha się od 22% do 120% (średnio 68%).
biodostępność busulfanu, busulfan, choroba wenookluzyjna, farmakokinetyka busulfanu, glutation, hepatotoksyczność, klirens osoczowy, lek przeciwnowotworowy, należna masa ciała, objętość dystrybucji, okno terapeutyczne AUC, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie autologiczne, S-transferaza glutationowa, terapeutyczne monitorowanie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jamy ustnej
