choroba wenookluzyjna
Choroba wenookluzyjna (VOD, ang. veno-occlusive disease), znana również jako zespół niedrożności zatokowej wątroby (SOS, ang. sinusoidal obstruction syndrome), to poważne powikłanie występujące najczęściej po przeszczepie komórek macierzystych szpiku kostnego lub po intensywnej chemioterapii. Charakteryzuje się uszkodzeniem komórek śródbłonka naczyń zatokowych wątroby, co prowadzi do zwłóknienia, zakrzepicy i niedrożności małych naczyń żylnych wątroby.
Klinicznie choroba manifestuje się triadą objawów: żółtaczką, bolesnym powiększeniem wątroby oraz wodobrzuszem i/lub zatrzymaniem płynów z przyrostem masy ciała. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych (Seattle i Baltimore), badaniach obrazowych (USG dopplerowskie wątroby) oraz oznaczeniach biochemicznych parametrów funkcji wątroby. W cięższych przypadkach może być konieczna biopsja wątroby, choć rzadko jest wykonywana ze względu na ryzyko krwawienia.
W leczeniu choroby wenookluzyjnej stosuje się defibrotyd – jedyny lek zatwierdzony w terapii ciężkich postaci VOD. Lek ten wykazuje działanie przeciwzakrzepowe, fibrynolityczne i przeciwzapalne. Leczenie wspomagające obejmuje ścisłą kontrolę bilansu płynów, stosowanie diuretyków, leczenie przeciwbólowe oraz wsparcie funkcji wątroby. Profilaktyka VOD obejmuje stosowanie zredukowanych schematów kondycjonowania przed przeszczepem oraz w wybranych przypadkach profilaktyczne podawanie kwasu ursodeoksycholowego lub defibrotyd.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Cyclophosphamide Accord 1000 mg
Przedawkowanie cyklofosfamidu, dostępnego w dawkach 500 mg i 1000 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, wiąże się z ryzykiem ciężkiej toksyczności narządowej, obejmującej głównie układ krwiotwórczy, moczowy, sercowo-naczyniowy, wątrobę, przewód pokarmowy, skórę oraz układ nerwowy. Klinicznie manifestuje się to m.in. mielosupresją z neutropenią, trombocytopenią i niedokrwistością, urotoksycznością z krwotocznym zapaleniem pęcherza moczowego, kardiomiopatią, chorobą wenookluzyjną wątroby, bolesnym zapaleniem błony śluzowej jamy ustnej, nasilonymi nudnościami i wymiotami, toksyczną nekrolizą naskórka oraz neurotoksycznością. Objawy te mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym zakażeń oportunistycznych, niewydolności narządów, a nawet zgonu.
choroba wenookluzyjna, cyklofosfamid, drgawki, dysuria, encefalopatia, hemodializa, infekcje oportunistyczne, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza, mesna, mielosupresja, morfologia krwi, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, roztwór do wstrzykiwań, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczność leku, toksyczność narządowa, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, urotoksyczność, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapalenie błony śluzowej, zwłóknienie pęcherza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Detimedac 500 mg 500 mg
Dakarbazyna (Detimedac) wykazuje udowodnione działanie mutagenne, teratogenne oraz rakotwórcze, co czyni ją bezwzględnie przeciwwskazaną w okresie ciąży i laktacji. Badania na zwierzętach potwierdzają wysokie ryzyko powstawania wad wrodzonych u płodu, a brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego oraz cytotoksyczny charakter substancji wykluczają stosowanie leku podczas karmienia piersią. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a lekarz powinien przeprowadzić test ciążowy przed rozpoczęciem leczenia oraz szczegółowo omówić z pacjentką konieczność zapobiegania ciąży w trakcie terapii.
Podczas leczenia dakarbazyną należy monitorować parametry hematologiczne, nerkowe i wątrobowe ze względu na ryzyko wystąpienia niedokrwistości, leukopenii, małopłytkowości, a także rzadkich, ale poważnych powikłań takich jak pancytopenia, agranulocytoza, martwica wątroby (choroba wenookluzyjna, zespół Budda-Chiariego) oraz zaburzenia czynności nerek. W przypadku przedawkowania istnieje ryzyko aplazji szpiku kostnego z opóźnionym wystąpieniem nadiru leukocytów i płytek krwi (do 4 tygodni). Przed rozpoczęciem terapii należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący statusu rozrodczego pacjentki oraz rozważyć konsultację z lekarzem medycyny rozrodu u kobiet planujących ciążę w przyszłości.
agranulocytoza, anoreksja, aplazja szpiku, choroba wenookluzyjna, dakarbazyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, leczenie cytotoksyczne, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, medycyna rozrodu, nadir leukocytów, nadir płytek krwi, niedokrwistość, pancytopenia, parametry hematologiczne, powikłania hematologiczne, przenikanie do mleka kobiecego, wady wrodzone płodu, zaburzenia czynności nerek, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepica żył wątrobowych, zespół Budda-Chiariego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Busulfan Accord 6 mg/ml
Busulfan wykazuje przewidywalną farmakokinetykę zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym, z biodostępnością dożylną natychmiastową i całkowitą. U dorosłych pacjentów dawki do 1 mg/kg masy ciała wykazują liniowy wzrost ekspozycji na lek, z końcową objętością dystrybucji w zakresie 0,62-0,85 l/kg oraz okresem półtrwania 2,8-3,9 godziny. Klirens osoczowy wynosi 2,25-2,74 ml/min/kg, a około 30% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 48 godzin, głównie w postaci metabolitów sprzężonych z glutationem. Wiązanie z białkami osocza jest częściowo nieodwracalne (~32%), co może wpływać na niepełne wydalanie leku. Farmakokinetyka busulfanu jest stabilna niezależnie od schematu dawkowania (raz na dobę vs. cztery razy na dobę), a dawki 3,2 mg/kg raz na dobę lub 0,8 mg/kg cztery razy na dobę zapewniają równoważną ekspozycję osoczową (AUC 900-1500 μmol/l·min na jedno podanie, co odpowiada 3600-6000 μmol/l·min dziennie), co potwierdza skuteczność i bezpieczeństwo obu schematów.
biodostępność leku, busulfan, choroba wenookluzyjna, hepatotoksyczność, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okno terapeutyczne AUC, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie autologiczne, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, S-transferaza glutationowa, sprzęganie z glutationem, stężenie bilirubiny, terapeutyczne monitorowanie leku, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, zapalenie jamy ustnej - Leksykon substancji czynnych
Busulfan – Właściwości farmakokinetyczne
Busulfan wykazuje różnice farmakokinetyczne w zależności od drogi podania, populacji pacjentów oraz dawkowania. Po dożylnym podaniu (2-godzinny wlew, dawki do 1 mg/kg mc.) biodostępność jest całkowita i natychmiastowa, a AUC i Cmax rosną proporcjonalnie do dawki. U dorosłych po doustnym podaniu pojedynczej dawki 2 mg AUC wynosiło 125±17 ng•h/mL, a Cmax 28±5 ng/mL, z biodostępnością od 47% do 103% (średnio 80%). Objętość dystrybucji u dorosłych wynosi 0,62-0,85 l/kg, a u dzieci jest znacznie większa (1,15±0,52 l/kg). Busulfan wiąże się z białkami osocza zarówno odwracalnie (~7%), jak i nieodwracalnie (~32%), a także z krwinkami (47%). Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glutationem, a klirens osoczowy u dorosłych wynosi 2,25-2,74 ml/min/kg, z okresem półtrwania 2,8-3,9 h. Wydalanie z moczem obejmuje około 30% dawki, z czego 1% w postaci niezmienionej. W populacji pediatrycznej klirens jest 2-4 razy wyższy, a biodostępność doustna waha się od 22% do 120% (średnio 68%).
biodostępność busulfanu, busulfan, choroba wenookluzyjna, farmakokinetyka busulfanu, glutation, hepatotoksyczność, klirens osoczowy, lek przeciwnowotworowy, należna masa ciała, objętość dystrybucji, okno terapeutyczne AUC, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie autologiczne, S-transferaza glutationowa, terapeutyczne monitorowanie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jamy ustnej