zespół po perikardiotomii
Zespół po perikardiotomii (ang. postpericardiotomy syndrome, PPS) to jedno z powikłań zabiegów kardiochirurgicznych, charakteryzujące się zapaleniem osierdzia i opłucnej. Występuje zwykle 1-6 tygodni po operacji kardiochirurgicznej z otwarciem worka osierdziowego, najczęściej po pomostowaniu aortalno-wieńcowym (CABG), operacjach zastawkowych czy transplantacji serca.
Patogeneza zespołu po perikardiotomii ma podłoże autoimmunologiczne i wiąże się z reakcją organizmu na uraz osierdziowy oraz antygeny sercowe. W obrazie klinicznym dominuje gorączka, ból w klatce piersiowej o charakterze opłucnowym, nasilający się przy głębokim oddychaniu, tarcie osierdziowe oraz płyn w osierdziu lub jamie opłucnej. Charakterystyczne jest również podwyższone OB i CRP.
Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, badaniu EKG (mogą występować zmiany ST-T), badaniach obrazowych (echokardiografia, RTG klatki piersiowej) oraz badaniach laboratoryjnych. W leczeniu stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, kolchicynę, a w cięższych przypadkach glikokortykosteroidy. Profilaktyczne podawanie kolchicyny przed zabiegiem kardiochirurgicznym może zmniejszyć ryzyko wystąpienia zespołu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie osierdzia – Epidemiologia
Zapalenie osierdzia jest najczęstszą chorobą osierdzia, z roczną zapadalnością około 27,7 przypadków na 100 000 osób i standaryzowanym współczynnikiem hospitalizacji wynoszącym 3,32 na 100 000 osobolat. Choroba dotyka głównie mężczyzn w wieku 20-50 lat i stanowi około 0,1-0,2% hospitalizacji oraz 5% wizyt na oddziałach ratunkowych z powodu bólu w klatce piersiowej o pochodzeniu niesercowym. Etiologia jest zróżnicowana geograficznie: w krajach rozwiniętych dominują infekcje wirusowe (70-90% przypadków, głównie enterowirusy, Coxsackie i adenowirusy u dzieci) oraz choroby nowotworowe, natomiast w krajach rozwijających się główną przyczyną jest gruźlica (70-80% przypadków, wzrastająca do 90% u pacjentów z HIV). Nawracające zapalenie osierdzia występuje u 15-30% pacjentów po pierwszym epizodzie, z około 50% doświadczających wielokrotnych nawrotów, co stanowi istotne obciążenie kliniczne i zdrowotne. Nowe wyzwania epidemiologiczne to zapalenie osierdzia związane z COVID-19 oraz terapią przeciwnowotworową, a także wzrost gruźliczego zapalenia osierdzia w krajach rozwiniętych z powodu migracji.
adenowirus, choroby tkanki łącznej, enterowirusy, gruźlicze zapalenie osierdzia, infekcja SARS-CoV-2, inhibitory punktów kontrolnych, long COVID, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, Mycobacterium tuberculosis, nawracające zapalenie osierdzia, niepożądane odczyny poszczepienne, radioterapia klatki piersiowej, tamponada serca, wirus Coxsackie, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zakażenie HIV, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół po perikardiotomii - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Etiologia i przyczyny
Zespół Dresslera, będący późnym zespołem pozawałowym, to rzadkie, autoimmunologiczne zapalenie osierdzia rozwijające się zwykle od 2 do 10 tygodni po uszkodzeniu mięśnia sercowego, najczęściej po zawale mięśnia sercowego, operacjach kardiochirurgicznych lub urazach klatki piersiowej. Patogeneza opiera się na uwolnieniu antygenów sercowych, indukującym produkcję autoprzeciwciał i formowanie kompleksów immunologicznych, które wywołują stan zapalny w osierdziu, opłucnej i płucach. Czynniki ryzyka obejmują rozległość zawału, wcześniejsze zapalenie osierdzia, młodszy wiek, grupę krwi B ujemną oraz infekcje wirusowe (Coxsackie B, adenowirus, CMV). Obecnie częstość występowania zespołu wynosi poniżej 1%, co wiąże się z postępem w szybkiej rewaskularyzacji i nowoczesnych technikach leczenia zawału mięśnia sercowego.
adenowirus, antygen sercowy, choroba autoimmunologiczna, cytomegalowirus, implantacja rozrusznika serca, infekcja wirusowa, izolacja żył płucnych, kolchicyna, kompleks immunologiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, operacja kardiochirurgiczna, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, reakcja immunologiczna, tamponada serca, uraz klatki piersiowej, uszkodzenie mięśnia sercowego, wirus Coxsackie B, wymiana zastawki aortalnej, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zamknięcie uszka lewego przedsionka, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół Dresslera, zespół po perikardiotomii - Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wada kanału przedsionkowo-komorowego (AVCD) to wrodzona wada serca charakteryzująca się defektem przegrody oraz nieprawidłowościami zastawek przedsionkowo-komorowych, występująca częściej u niemowląt z zespołem Downa. Wyróżnia się postać całkowitą i częściową, z objawami pojawiającymi się odpowiednio w pierwszych miesiącach życia lub później. Podstawowym leczeniem jest chirurgiczna korekcja wady, polegająca na zamknięciu ubytku za pomocą łat, wykonywana zwykle w wieku 3-6 miesięcy (postać całkowita) lub 6-18 miesięcy (postać częściowa). Wczesna interwencja ma na celu zapobieganie nadciśnieniu płucnemu i trwałym zmianom w tętnicach płucnych. W okresie pooperacyjnym stosuje się monitorowanie bólu, kontrolę zakażeń, leczenie przeciwbólowe (acetaminofen, ibuprofen) oraz obserwację powikłań takich jak niedodma czy zakrzepica. Pobyt w szpitalu trwa zwykle 5-7 dni, a przed i po operacji stosuje się farmakoterapię obejmującą digoksynę, diuretyki i inhibitory ACE.
antybiotyk, arytmia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego, ciśnienie tętnicze, ciśnienie w tętnicy płucnej, częściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, digoksyna, diuretyk, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, kardiochirurg, kardiolog dorosłych, miejsce operacyjne, niedodma, niedomykalność zastawki, niedomykalność zastawki mitralnej, nieprawidłowość strukturalna serca, oddział intensywnej opieki kardiologicznej, operacja kardiochirurgiczna, pielęgniarka kardiologiczna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, saturacja, sztuczna zastawka serca, wada kanału przedsionkowo-komorowego, wrodzona wada serca, zabieg chirurgiczny, zakrzepica żył głębokich, zespół Downa, zespół po perikardiotomii, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zwężenie zastawki - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Dresslera, będący formą post-cardiac injury syndrome (PCIS), manifestuje się zapaleniem osierdzia z lub bez wysięku opłucnowego, pojawiającym się od kilku dni do kilku tygodni po zawale mięśnia sercowego, operacji kardiochirurgicznej lub inwazyjnej procedurze sercowej. Patofizjologia ma charakter autoimmunologiczny, związany z odpowiedzią immunologiczną na antygeny sercowe uwolnione podczas uszkodzenia mięśnia sercowego. W erze terapii reperfuzyjnej częstość występowania zespołu Dresslera znacząco spadła, jednak przypadki po wczesnej reperfuzji nadal się zdarzają. Najsilniejsze dowody profilaktyczne dotyczą kolchicyny, której okołooperacyjne stosowanie zmniejsza ryzyko zespołu Dresslera (OR 0,38, 95% CI 0,22-0,65). W badaniu COPPS kolchicyna podawana od trzeciego dnia po operacji zmniejszyła częstość występowania zespołu z NNT=8, a w COPPS-2 preoperacyjna terapia kolchicyną wykazała NNT=10. Dawka nasycająca wynosiła 1,0 mg dwa razy dziennie pierwszego dnia, następnie 0,5 mg dwa razy dziennie, z redukcją o 50% u pacjentów <70 kg. Działania niepożądane, głównie nietolerancja żołądkowo-jelitowa, występowały z NNH=12. Metyloprednizolon i aspiryna nie wykazały skuteczności w profilaktyce, natomiast diklofenak może mieć działanie ochronne (OR 0,34). W leczeniu zespołu Dresslera po zawale zalecane są wysokie dawki aspiryny, jednak u pacjentów po PCI rozważa się terapię skojarzoną niskimi dawkami kolchicyny i acetaminofenu.
ablacja migotania przedsionków, adaptacyjna odpowiedź immunologiczna, cholesterol LDL, diklofenak, glikokortykosteroidy, kołatanie serca, kolchicyna, kurkumina, kwasy tłuszczowe omega-3, lek przeciwzapalny, metyloprednizolon, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olej rybi, operacja kardiochirurgiczna, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia reperfuzyjna, witamina D, wysięk opłucnowy, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół Dresslera, zespół po perikardiotomii, zmieniony stan psychiczny