guz okrężnicy
Guz okrężnicy to patologiczna zmiana nowotworowa rozwijająca się w obrębie jelita grubego, z wyłączeniem odbytnicy. Guzy okrężnicy mogą mieć charakter łagodny (np. polipy gruczolakowe) lub złośliwy (rak okrężnicy). Nowotwór złośliwy okrężnicy stanowi jeden z najczęstszych nowotworów układu pokarmowego, a jego częstość występowania stale wzrasta w krajach rozwiniętych.
Klinicznie guz okrężnicy może manifestować się poprzez niespecyficzne objawy, takie jak: bóle brzucha, zmiana rytmu wypróżnień, krwawienie z przewodu pokarmowego, niedokrwistość z niedoboru żelaza, utrata masy ciała oraz osłabienie. Objawy zależą od lokalizacji guza – zmiany w prawej połowie okrężnicy często powodują anemię i bóle brzucha, natomiast guzy lewej połowy częściej prowadzą do zaburzeń pasażu jelitowego i jawnego krwawienia.
Diagnostyka guzów okrężnicy opiera się na badaniach endoskopowych (kolonoskopia), obrazowych (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz badaniach laboratoryjnych (m.in. markery nowotworowe, takie jak CEA). Kolonoskopia pozostaje złotym standardem, umożliwiając bezpośrednią wizualizację zmiany, pobranie materiału do badania histopatologicznego oraz potencjalną interwencję terapeutyczną w przypadku zmian łagodnych.
Leczenie guzów okrężnicy zależy od ich charakteru, zaawansowania i lokalizacji. W przypadku nowotworów złośliwych podstawową metodą jest resekcja chirurgiczna z odpowiednim marginesem oraz okolicznymi węzłami chłonnymi. Leczenie uzupełniające może obejmować chemioterapię i/lub radioterapię. Dla polipów i zmian łagodnych zazwyczaj wystarczające jest usunięcie endoskopowe. Rokowanie w raku okrężnicy ściśle koreluje ze stopniem zaawansowania w momencie rozpoznania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Epirubicin Accord 2 mg/ml
Epirubicin Accord to roztwór do wstrzykiwań/infuzji zawierający epirubicynę chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, należący do antracyklin (kod ATC: L01DB03). Mechanizm działania opiera się na wiązaniu z DNA, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasu nukleinowego i mitozy, skutkując działaniem przeciwnowotworowym. Epirubicyna szybko penetruje komórki i lokalizuje się w jądrze komórkowym. W badaniach przedklinicznych wykazano jej skuteczność w modelach zwierzęcych białaczek (L1210, P388), mięsaka SA180, czerniaka B16, raka piersi, raka płuc Lewisa oraz guzów okrężnicy. Ponadto, potwierdzono aktywność w modelach ksenograftowych ludzkich nowotworów, w tym czerniaka, raka piersi, płuc, prostaty i jajnika przeszczepionych myszom bezwłosym z niedoborem grasicy.