transkrypty BCR-Abl
Transkrypty BCR-ABL są genetycznymi markerami charakterystycznymi dla przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz niektórych przypadków ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL). Powstają w wyniku translokacji chromosomowej t(9;22)(q34;q11), która prowadzi do utworzenia chromosomu Philadelphia (Ph) i fuzji genów BCR i ABL1.
W zależności od miejsca złamania w genie BCR można wyróżnić kilka głównych typów transkryptów: p210 (e13a2/b2a2 lub e14a2/b3a2) najczęściej występujący w CML, p190 (e1a2) charakterystyczny dla Ph-dodatniej ALL oraz rzadziej spotykany p230 (e19a2). Identyfikacja konkretnego typu transkryptu ma znaczenie diagnostyczne, prognostyczne oraz wpływa na monitorowanie odpowiedzi na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej.
Monitorowanie poziomu transkryptów BCR-ABL metodą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą (RT-qPCR) jest obecnie standardem w ocenie głębokości odpowiedzi molekularnej na leczenie. Spadek poziomu transkryptów o 3 logarytmy (MMR, major molecular response) lub więcej jest jednym z kluczowych celów terapeutycznych i wskaźników skuteczności leczenia pacjentów z CML.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Zentiva 100 mg
Bosutinib Zentiva jest dostępny w tabletkach o dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg, stosowany głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) Ph+ w różnych fazach choroby. Dawkowanie inicjujące wynosi 400 mg/dobę u pacjentów z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej (CP) oraz 500 mg/dobę u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszej terapii w fazach CP, akceleracji (AP) lub przełomu blastycznego (BP). W przypadku niedostatecznej odpowiedzi klinicznej dopuszcza się stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 600 mg/dobę, podawanej z posiłkiem, pod warunkiem braku działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia. Dawki powyżej 600 mg/dobę nie były badane i nie są zalecane. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak ciężka neutropenia (ANC < 1,0 × 10^9/L) lub małopłytkowość (< 50 × 10^9/L), zaleca się czasowe przerwanie leczenia i odpowiednią modyfikację dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – przy wzroście aminotransferaz > 5 × GGN konieczne jest przerwanie terapii do czasu obniżenia wartości do ≤ 2,5 × GGN, a następnie wznowienie leczenia dawką 400 mg/dobę.
aminotransferazy wątrobowe, bezwzględna liczba neutrofili, bilirubina, biodostępność leku, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CML Ph+ w fazie przewlekłej, dusznica bolesna niestabilna, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens kreatyniny, neutropenia i małopłytkowość, progresja choroby, przewlekła białaczka szpikowa, toksyczność niehematologiczna, transkrypty BCR-Abl, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego