dusznica bolesna niestabilna
Dusznica bolesna niestabilna (angina pectoris instabilis) stanowi ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST (NSTE-ACS), charakteryzujący się nasileniem objawów niedokrwienia mięśnia sercowego. W przeciwieństwie do dusznicy stabilnej, bóle dławicowe pojawiają się z mniejszą przewidywalnością – występują w spoczynku, przy minimalnym wysiłku, budzą pacjenta ze snu lub cechują się znacznym nasileniem i wydłużonym czasem trwania.
Patofizjologicznym podłożem dusznicy niestabilnej jest najczęściej pęknięcie lub erozja blaszki miażdżycowej z następczym tworzeniem skrzepliny, która nie powoduje jednak całkowitej okluzji naczynia. W diagnostyce kluczowa jest ocena markerów martwicy mięśnia sercowego (troponiny), które w przeciwieństwie do zawału serca pozostają w granicach normy lub wykazują jedynie nieznaczną dynamikę wzrostu.
Leczenie dusznicy bolesnej niestabilnej obejmuje podwójną terapię przeciwpłytkową (ASA i inhibitor P2Y12), leki przeciwkrzepliwe, beta-adrenolityki, statyny oraz szybką strategię inwazyjną z koronarografią i ewentualną angioplastyką wieńcową (PCI). Stratyfikacja ryzyka przy pomocy skal (np. GRACE, TIMI) pozwala określić optymalny czas wykonania diagnostyki inwazyjnej – od natychmiastowej do 72 godzin od przyjęcia pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Stada 400 mg
Leczenie Bosutinibem Stada w przewlekłej białaczce szpikowej (CML Ph+) powinno być prowadzone przez doświadczonych hematologów. Dawkowanie zależy od fazy choroby i wcześniejszego leczenia: w nowo rozpoznanej fazie przewlekłej zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, natomiast u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszych terapii dawka początkowa to 500 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 600 mg/dobę w określonych warunkach klinicznych. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. W przypadku umiarkowanych lub ciężkich działań niepożądanych, zwłaszcza niehematologicznych, zaleca się przerwanie terapii i wznowienie z dawką obniżoną o 100 mg. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – przy wzroście aminotransferaz > 5 x GGN leczenie należy przerwać, a po normalizacji wznowić dawką 400 mg/dobę. W przypadku biegunek stopnia 3-4 według NCI CTCAE również wskazane jest czasowe odstawienie leku i ponowne wprowadzenie po ustąpieniu objawów.
aminotransferazy, bezwzględna liczba neutrofili, biegunka stopnia 3-4, biodostępność, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, chromosom Philadelphia, CML Ph+, cytopenia, dusznica bolesna niestabilna, działanie niepożądane, faza akceleracji, faza przewlekła, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, kryza blastyczna, małopłytkowość, neutropenia, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie bilirubiny, toksyczność niehematologiczna, transkrypt BCR-Abl, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Bosutynib, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, mielosupresji oraz zaburzeń elektrolitowych i rytmu serca. W trakcie terapii obserwuje się podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), najczęściej w ciągu pierwszych 3 miesięcy, co wymaga regularnych badań czynności wątroby (przed leczeniem, co miesiąc przez 3 miesiące, następnie wg wskazań). W przypadku istotnego wzrostu enzymów lub jednoczesnego wzrostu bilirubiny należy rozważyć przerwanie lub zmniejszenie dawki bosutynibu. Ponadto, bosutynib może powodować biegunkę, wymioty, zatrzymanie płynów (wysięk osierdziowy, opłucnowy, obrzęki), a także zwiększenie aktywności lipazy, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią zapalenia trzustki. Mielosupresja manifestuje się niedokrwistością, neutropenią i małopłytkowością, co wymaga monitorowania morfologii krwi co tydzień przez pierwszy miesiąc, a następnie co miesiąc. W przypadku ciężkich działań niepożądanych konieczne jest czasowe wstrzymanie lub przerwanie leczenia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antagonista receptora angiotensyny, dusznica bolesna niestabilna, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, inhibitor konwertazy angiotensyny, mielosupresja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk płuc, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsades de pointes, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wydłużenie odstępu QTc, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Zentiva 500 mg
Leczenie przewlekłej białaczki szpikowej (CML) produktem Bosutinib Zentiva powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Dawkowanie zależy od fazy choroby i wcześniejszego leczenia: w nowo rozpoznanej CML Ph+ w fazie przewlekłej (CP) zalecana dawka wynosi 400 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszych terapii dawka początkowa to 500 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 600 mg/dobę w określonych sytuacjach klinicznych. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. W przypadku umiarkowanej lub ciężkiej toksyczności niehematologicznej zaleca się przerwanie terapii i wznowienie z dawką zmniejszoną o 100 mg/dobę. Wystąpienie działań niepożądanych, takich jak wzrost aminotransferaz powyżej 5× GGN, biegunka stopnia 3-4 czy ciężka neutropenia i małopłytkowość wymaga odpowiedniego dostosowania dawkowania lub czasowego odstawienia leku. Dawkowanie poniżej 300 mg/dobę było stosowane, jednak skuteczność takiego schematu nie została potwierdzona.
aminotransferazy wątrobowe, biegunka, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, choroba serca, CML Ph+, dusznica bolesna niestabilna, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens kreatyniny, neutrofil, neutropenia i małopłytkowość, odpowiedź hematologiczna, podanie doustne, progresja choroby, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie bilirubiny, toksyczność niehematologiczna, transkrypt BCR-Abl, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Stada 100 mg
Bosutinib Stada jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z chromosomem Philadelphia (Ph+). Dostępny jest w dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg, a dawkowanie zależy od fazy choroby oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W fazie przewlekłej nowo rozpoznanej CML zalecana dawka wynosi 400 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszych terapii dawka początkowa to 500 mg raz na dobę. W przypadku braku odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 600 mg/dobę, podawanej z posiłkiem. Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku umiarkowanych i ciężkich zaburzeń czynności nerek (CCr 30-50 mL/min: 300-400 mg/dobę, CCr <30 mL/min: 200-300 mg/dobę). Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji terapii.
aminotransferazy wątrobowe, bezwzględna liczba neutrofili, biegunka stopnia 3-4, biodostępność leku, bosutinib, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, CML Ph+, dusznica bolesna niestabilna, działanie niepożądane hematologiczne, działanie niepożądane niehematologiczne, ekspozycja na lek, faza akceleracji, faza przewlekła, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens kreatyniny, kryza blastyczna, neutropenia i małopłytkowość, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła białaczka szpikowa z chromosomem Philadelphia, stężenie kreatyniny w surowicy, toksyczność niehematologiczna, transkrypt BCR-Abl, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Stada 500 mg
Terapia bosutynibem w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) Ph+ powinna być prowadzona przez doświadczonych specjalistów. Dawkowanie zależy od fazy choroby i wcześniejszego leczenia: w nowo rozpoznanej fazie przewlekłej (CP) zalecana dawka wynosi 400 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszych terapii w fazach CP, AP lub BP dawka wynosi 500 mg raz na dobę. W określonych sytuacjach klinicznych dopuszczalne jest zwiększenie dawki do maksymalnie 600 mg/dobę, pod warunkiem braku działań niepożądanych 3. lub wyższego stopnia oraz niespełnienia kryteriów odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej w określonych ramach czasowych. W przypadku umiarkowanej lub ciężkiej toksyczności niehematologicznej zaleca się przerwanie leczenia i wznowienie terapii po ustąpieniu objawów z redukcją dawki o 100 mg. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie parametrów wątrobowych, zwłaszcza aminotransferaz, gdzie przekroczenie 5-krotności górnej granicy normy wymaga przerwania leczenia do czasu ich obniżenia do ≤ 2,5 x GGN, a w przypadku współistniejącego wzrostu bilirubiny i fosfatazy zasadowej – bezwzględnego zaprzestania terapii.
aminotransferaza wątrobowa, bezwzględna liczba neutrofili, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, choroba serca, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dusznica bolesna niestabilna, działanie niepożądane, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens kreatyniny, nasilone wymioty, NCI CTCAE, neutropenia, odpowiedź molekularna, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła białaczka szpikowa z chromosomem Philadelphia, stężenie kreatyniny, transkrypt BCR-Abl, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia żołądka i jelit, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Icatibant Zentiva
Lek Icatibant Zentiva, zawierający 30 mg ikatybantu w roztworze do wstrzykiwań, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z napadami obrzęku naczynioruchowego krtani, którzy powinni pozostawać pod ścisłą obserwacją medyczną ze względu na ryzyko zagrożenia życia. Stosowanie leku jest przeciwwskazane lub wymaga ostrożności u pacjentów z ostrą chorobą niedokrwienną serca, niestabilną dusznicą bolesną oraz w okresie kilku tygodni po udarze mózgu, ze względu na potencjalne negatywne efekty blokady receptora bradykininy typu 2 na funkcję serca i procesy neuroprotekcyjne. Pierwsze podanie ikatybantu powinno odbywać się pod nadzorem lekarza, a kolejne dawki w przypadku dorosłych – wyłącznie w placówce medycznej. Brak jest danych dotyczących wielokrotnego podawania u dzieci i młodzieży, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności w tej grupie.
Pacjenci z napadami obrzęku krtani, nawet po samodzielnym podaniu leku, muszą zgłaszać się do placówki medycznej celem monitorowania i ewentualnej interwencji. Icatibant Zentiva zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co czyni go bezpiecznym dla pacjentów na diecie niskosodowej, np. z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością nerek. W przypadku braku ustąpienia objawów lub ich nawrotu po podaniu leku, konieczny jest niezwłoczny kontakt z lekarzem. Ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania ikatybantu u dzieci i młodzieży podkreślają potrzebę indywidualnej oceny ryzyka i korzyści przed zastosowaniem leku w tej populacji.
bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, dusznica bolesna niestabilna, działanie neuroprotekcyjne, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, ikatybant, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, przepływ wieńcowy, receptor B2, receptor bradykininy, udar mózgu - Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie bosutynibem w przewlekłej białaczce szpikowej (CML Ph+) powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów, z dawkowaniem dostosowanym do fazy choroby, odpowiedzi na leczenie oraz tolerancji leku. W nowo rozpoznanej fazie przewlekłej (CP) zalecana dawka początkowa wynosi 400 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszej terapii dawka startowa to 500 mg raz na dobę. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 600 mg/dobę, pod warunkiem braku działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie toksyczności, zwłaszcza hematologicznej (neutropenia ANC < 1,0 x 10⁹/L, małopłytkowość < 50 x 10⁹/L) oraz niehematologicznej (np. wzrost aminotransferaz > 5 x GGN, biegunka stopnia 3-4 wg NCI CTCAE), które wymagają przerwania terapii i odpowiedniego dostosowania dawki, zwykle redukcji o 100 mg/dobę po ustąpieniu objawów. Dawkowanie poniżej 300 mg/dobę nie zostało potwierdzone jako skuteczne.
aminotransferaza wątrobowa, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, chromosom Philadelphia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dusznica bolesna niestabilna, faza akceleracji, faza przewlekła CML, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, nasilone wymioty, neutrofil, neutropenia, nietolerancja leczenia, nowo rozpoznana CML, oporność na leczenie, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie bilirubiny, toksyczność niehematologiczna, transkrypt BCR-Abl, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Zentiva 100 mg
Bosutinib Zentiva jest dostępny w tabletkach o dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg, stosowany głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) Ph+ w różnych fazach choroby. Dawkowanie inicjujące wynosi 400 mg/dobę u pacjentów z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej (CP) oraz 500 mg/dobę u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszej terapii w fazach CP, akceleracji (AP) lub przełomu blastycznego (BP). W przypadku niedostatecznej odpowiedzi klinicznej dopuszcza się stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 600 mg/dobę, podawanej z posiłkiem, pod warunkiem braku działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia. Dawki powyżej 600 mg/dobę nie były badane i nie są zalecane. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak ciężka neutropenia (ANC < 1,0 × 10^9/L) lub małopłytkowość (< 50 × 10^9/L), zaleca się czasowe przerwanie leczenia i odpowiednią modyfikację dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – przy wzroście aminotransferaz > 5 × GGN konieczne jest przerwanie terapii do czasu obniżenia wartości do ≤ 2,5 × GGN, a następnie wznowienie leczenia dawką 400 mg/dobę.
aminotransferazy wątrobowe, bezwzględna liczba neutrofili, bilirubina, biodostępność leku, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CML Ph+ w fazie przewlekłej, dusznica bolesna niestabilna, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens kreatyniny, neutropenia i małopłytkowość, progresja choroby, przewlekła białaczka szpikowa, toksyczność niehematologiczna, transkrypty BCR-Abl, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego