klirens ondansetronu

Klirens ondansetronu odnosi się do tempa, w jakim ten lek jest usuwany z organizmu pacjenta. Ondansetron to powszechnie stosowany lek przeciwwymiotny z grupy antagonistów receptora serotoninowego 5-HT3, używany głównie w zapobieganiu i leczeniu nudności i wymiotów związanych z chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym.

Klirens ondansetronu podlega znacznej zmienności międzyosobniczej i jest głównie metabolizowany w wątrobie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2. Średni klirens u zdrowych osób dorosłych wynosi około 20-30 l/h. Wartość ta może być zmniejszona u pacjentów z niewydolnością wątroby, u osób starszych oraz u niektórych pacjentów z polimorfizmami genów kodujących enzymy metabolizujące lek.

W praktyce klinicznej, zrozumienie klirensu ondansetronu ma znaczenie przy dostosowywaniu dawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, u których może być konieczne zmniejszenie dawki. Również interakcje lekowe wpływające na aktywność enzymów CYP450 mogą modyfikować klirens ondansetronu, potencjalnie prowadząc do zmiany skuteczności terapeutycznej lub zwiększenia ryzyka działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Zofran 2 mg/ml

Ondansetron, metabolizowany przez enzymy wątrobowego cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), wykazuje stabilny profil farmakokinetyczny dzięki kompensacyjnemu metabolizmowi przez różne izoenzymy, co minimalizuje klinicznie istotne zmiany klirensu i dawkowania. Istotne interakcje farmakologiczne obejmują ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu z lekami kardiotoksycznymi (antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, beta-adrenolityki), co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania kardiologicznego. Ponadto, stosowanie ondansetronu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może wywołać zespół serotoninowy, manifestujący się zmianami stanu psychicznego, zaburzeniami wegetatywnymi i nerwowo-mięśniowymi. Wzmożony klirens ondansetronu obserwuje się u pacjentów przyjmujących silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), co może wymagać korekty dawki.
alfentanyl, alkohol etylowy, amiodaron, antracyklina, apomorfina, atenolol, barbituran, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chemioterapia, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, diuretyk pętlowy, doksorubicyna, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, klirens ondansetronu, leczenie przeciwwymiotne, lek kardiotoksyczny, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, lignokaina, morfina, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ondansetron, opioid syntetyczny, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, środek znieczulający miejscowy, SSRI, temazepam, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Accord 2 mg/ml 2 mg/ml

Ondansetron Accord 2 mg/ml wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne, niezmienione po wielokrotnym podaniu, co jest korzystne w terapii długoterminowej. Po podaniu doustnym dawki 8 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 30 ng/ml po 1,5 godziny, a biodostępność wynosi 55-60%. Spożycie pokarmu zwiększa biodostępność o 17%, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Lek wiąże się z białkami osocza w 70-76%, a objętość dystrybucji wynosi około 2,5 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, CYP1A2 i CYP2D6, przy czym brak CYP2D6 nie wpływa na farmakokinetykę. Okres półtrwania wynosi około 3 godziny, a farmakokinetyka ma charakter liniowy. U dzieci i niemowląt obserwuje się zmienność parametrów, zwłaszcza wydłużony okres półtrwania (6,7 h) i zmniejszony klirens u niemowląt 1-4 miesięcy, co jest związane z większą objętością dystrybucji i innymi cechami fizjologicznymi.
białko osocza, biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja, hemodializa, izoenzym, klirens ondansetronu, klirens znormalizowany, metabolizm przedukładowy, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, ondansetron, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, podanie dożylne, stan stacjonarny, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zofran Zydis 8 mg

Zofran Zydis, dostępny w formie liofilizatu doustnego, a także w postaciach parenteralnej i doodbytniczej, umożliwia indywidualizację drogi podania i dawkowania w zależności od potrzeb klinicznych pacjenta. W terapii przeciwwymiotnej podczas chemioterapii o średnim potencjale emetogennym lub radioterapii, zalecana dawka doustna wynosi 8 mg podana 1-2 godziny przed zabiegiem, powtarzana po 12 godzinach, a następnie kontynuowana przez 2-5 dni w dawce 8 mg dwa razy na dobę. W przypadku chemioterapii o silnym potencjale emetogennym, np. dużych dawek cisplatyny, ondansetron podaje się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, a następnie doustnie w dawce 8 mg dwa razy na dobę przez 2-5 dni. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² dożylnie, max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg dożylnie, max 8 mg), z całkowitą dawką do 32 mg na dobę, kontynuując leczenie doustne po 12 godzinach od podania dożylnego.
chemioterapia o średnim działaniu wymiotnym, cisplatyna, dawka ondansetronu, działanie wymiotne cytostatyków, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, liofilizat doustny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania, ondansetron doustny, ondansetron dożylny, pole powierzchni ciała, PONV, potencjał emetogenny, promieniowanie jonizujące, radioterapia wywołująca wymioty, roztwór chlorku sodu, terapia przeciwnowotworowa, terapia przeciwwymiotna
Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Interakcje

Ondansetron jest metabolizowany przez wiele izoenzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), co minimalizuje ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych, nawet przy genetycznym niedoborze CYP2D6. Nie wykazuje interakcji farmakokinetycznych z alkoholem, temazepamem, furosemidem, alfentanilem, tramadolem, morfiną, lidokainą, tiopentalem i propofolem. Jednak u pacjentów stosujących silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) obserwuje się zwiększony klirens ondansetronu i obniżone stężenia we krwi, co może wymagać korekty dawki. Produkty zobojętniające sok żołądkowy nie wpływają na wchłanianie ondansetronu podanego doustnie.
antagonista receptora 5-HT3, antracykliny, apomorfina, arytmia, beta-adrenolityk, cytochrom P-450, farmakodynamika, farmakokinetyka, induktor CYP3A4, induktory enzymatyczne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, izoenzymy cytochromu P-450, klirens ondansetronu, lek antyarytmiczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, leki zobojętniające, niedobór CYP2D6, niedociśnienie tętnicze, stężenie leku we krwi, tramadol, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia autonomiczne, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Bluefish 8 mg

Ondansetron jest metabolizowany przez izoenzymy cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), co zapewnia częściową kompensację zmian aktywności pojedynczych enzymów i zwykle skutkuje niewielkimi zmianami klirensu. Jednak u pacjentów stosujących silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) obserwuje się nawet czterokrotne zwiększenie klirensu ondansetronu, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia leku we krwi i może wymagać modyfikacji dawkowania. Jednoczesne stosowanie ondansetronu z apomorfiną jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko głębokiego niedociśnienia tętniczego i utraty przytomności. Ponadto, ostrożność jest wskazana przy łączeniu ondansetronu z lekami wydłużającymi odstęp QT oraz kardiotoksycznymi (np. antracykliny), ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca, co wymaga monitorowania EKG i stanu kardiologicznego pacjenta.
alfentanyl, antracyklina, chemioterapia, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, fenytoina, furosemid, indukcja CYP3A4, induktor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens ondansetronu, lek wydłużający odstęp QT, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, radioterapia, ryfampicyna, sedacja, temazepam, tiopental, tramadol, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Accord 8 mg

Ondansetron Accord jest dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 2 mg/ml, w dawkach 4 mg (2 ml) i 8 mg (4 ml). W leczeniu nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią lub radioterapią u dorosłych dawka dobowa wynosi od 8 mg do 32 mg, podawana w schematach dostosowanych do potencjału emetogennego terapii. Standardowo stosuje się pojedynczą dawkę 8 mg dożylnie lub domięśniowo przed terapią, następnie 8 mg doustnie co 12 godzin. W przypadku silnie emetogennej chemioterapii (np. cisplatyna) dopuszczalne jest podanie do 16 mg jednorazowo (infuzja co najmniej 15 minut) oraz dodatkowo dwie dawki 8 mg w odstępach 4 godzin lub infuzja ciągła 1 mg/godz. Maksymalna pojedyncza dawka nie powinna przekraczać 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia QT. U dzieci od 6 miesięcy dawki oblicza się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² i.v., max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg i.v., max 8 mg), z kontynuacją doustną do 5 dni, nie przekraczając 32 mg/dobę. Podawanie dożylne u dzieci wymaga rozcieńczenia i infuzji trwającej co najmniej 15 minut. Brak jest danych dotyczących zapobiegania opóźnionym nudnościom u dzieci oraz stosowania w radioterapii.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, deksametazon, działanie wymiotne, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania w surowicy, ondansetron, potencjał emetogenny, powierzchnia ciała, radioterapia, roztwór chlorku sodu, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zofran 8 mg

Produkt Zofran (ondansetron) jest dostępny w formie tabletek powlekanych (4 mg i 8 mg), a także w postaciach parenteralnych i doodbytniczych, co pozwala na indywidualne dostosowanie drogi podania i dawkowania. W chemioterapii o średnim działaniu wymiotnym oraz radioterapii zaleca się podanie 8 mg doustnie 1-2 godziny przed terapią, z powtórzeniem dawki po 12 godzinach, a następnie kontynuację 8 mg doustnie lub doodbytniczo dwa razy na dobę przez 2-5 dni. W przypadku chemioterapii o silnym działaniu wymiotnym (np. duże dawki cisplatyny) ondansetron podaje się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, a następnie doustnie lub doodbytniczo 8 mg dwa razy na dobę przez 2-5 dni. U dzieci ≥6 miesięcy dawki ustala się na podstawie pola powierzchni ciała (5 mg/m² dożylnie, max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg mc., max 8 mg), z dawkami doustnymi odpowiednio od 2 do 8 mg co 12 godzin, nie przekraczając 32 mg na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie nie ulega zmianie.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, chemioterapia o średnim działaniu wymiotnym, cisplatyna, cytostatyk, forma doodbytnicza, forma parenteralna, klirens ondansetronu, metabolizm debryzochiny, metabolizm sparteiny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, okres półtrwania, ondansetron, pole powierzchni ciała, promieniowanie jonizujące, radioterapia wywołująca wymioty, tabletka powlekana, wstrzyknięcie dożylne, wymioty indukowane chemioterapią, wymioty indukowane radioterapią, znieczulenie, Zofran
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atossa 8 mg

Ondansetron, substancja czynna leku ATOSSA (8 mg tabletki powlekane), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu około 30 ng/ml osiąganym po 1,5 godziny. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość przy dawkach powyżej 8 mg, co wiąże się z redukcją metabolizmu pierwszego przejścia. Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a wiązanie z białkami osocza to 70-76%. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z okresem półtrwania około 3 godzin i mniej niż 5% dawki wydalanej z moczem w formie niezmienionej. U dzieci i młodzieży parametry farmakokinetyczne są zależne od wieku i masy ciała, z wydłużonym okresem półtrwania u niemowląt 1-4 miesięcy (6,7 h) oraz zmniejszonym klirensem o 30%. Dawkowanie w przeliczeniu na masę ciała kompensuje różnice wiekowe, a ekspozycja (AUC) u dzieci powyżej 5 miesięcy jest porównywalna z dorosłymi.
absorpcja, biodostępność, dostępność biologiczna, dystrybucja, ekspozycja układowa, eliminacja, eliminacja leku, enzym CYP2D6, farmakokinetyka ondansetronu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ondansetronu, metabolizm, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, odstęp QTcF, okres półtrwania, PONV, wiązanie z białkami osocza, zależność ekspozycji i odpowiedzi
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atossa 8 mg

Ondansetron w preparacie ATOSSA 8 mg stosuje się w różnych wskazaniach przeciwwymiotnych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała, powierzchni ciała oraz rodzaju terapii. W chemioterapii o umiarkowanym i silnym działaniu emetogennym zaleca się podanie 8 mg doustnie 1-2 godziny przed terapią, z powtórzeniem dawki po 12 godzinach oraz kontynuacją 8 mg doustnie lub doodbytniczo co 12 godzin do 5 dni. U dzieci powyżej 6 miesięcy dawka dożylna wynosi 5 mg/m² powierzchni ciała (maksymalnie 8 mg na dawkę), z możliwością podania do 3 dawek po 0,15 mg/kg mc. co 4 godziny, a całkowita dobowa dawka nie powinna przekraczać 32 mg. Tabletki 8 mg nie są zalecane dla dzieci o powierzchni ciała ≤ 1,2 m², gdzie preferuje się syrop lub tabletki 4 mg. W zapobieganiu nudnościom pooperacyjnym zalecana dawka doustna to 16 mg na godzinę przed znieczuleniem, natomiast w leczeniu pooperacyjnym preferuje się podanie dożylne lub domięśniowe, szczególnie u dzieci powyżej 1 miesiąca życia.
chemioterapia emetogenna, chemioterapia o działaniu wymiotnym, ekspozycja na lek, faza eliminacji leku, klirens ondansetronu, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, okres półtrwania leku, ondansetron, ondansetron doustny, ondansetron dożylny, pacjent geriatryczny, podanie doodbytnicze, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia metabolizmu leków
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Kabi 0,08 mg/ml

Ondansetron Kabi jest lekiem przeciwwymiotnym podawanym wyłącznie dożylnie w infuzji trwającej minimum 15 minut, z dawkami dostosowanymi do wskazań, wieku pacjenta oraz czynności wątroby i nerek. W terapii przeciwnowotworowej dawki wahają się od 8 do 32 mg/dobę, z pojedynczymi dawkami do 16 mg, przy czym większe dawki wymagają infuzji nie krótszej niż 15 minut ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. U dzieci od 6 miesięcy dawki ustala się na podstawie pola powierzchni ciała (5 mg/m² do max. 8 mg dożylnie) lub masy ciała (0,15 mg/kg do max. 8 mg), z kontynuacją doustną do 5 dni. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby dawka dobowa nie powinna przekraczać 8 mg, natomiast u osób z zaburzeniami nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. U osób starszych (≥75 lat) zaleca się nie przekraczać dawki początkowej 8 mg dożylnie, z możliwością podania dwóch kolejnych dawek co 4 godziny.
chemioterapia i radioterapia, chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, ciągła infuzja dożylna, CINV, fosforan deksametazonu, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, metabolizm sparteiny i debryzochiny, okres półtrwania w surowicy, pole powierzchni ciała, PONV, RINV, terapia przeciwnowotworowa, wolny metabolizer, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron B. Braun 2 mg/ml jest lekiem przeciwwymiotnym stosowanym pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo) w dawkach od 8 do 32 mg/dobę, dostosowanych do nasilenia nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią lub radioterapią. Standardowa dawka wynosi 8 mg podawana powoli dożylnie (minimum 30 sekund) lub w formie wlewu trwającego co najmniej 15 minut, bezpośrednio przed terapią przeciwnowotworową. W przypadku silnych wymiotów dopuszcza się dawki do 16 mg, które muszą być rozcieńczone w 50-100 ml 0,9% NaCl i podawane we wlewie dożylnym. Maksymalna pojedyncza dawka nie powinna przekraczać 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. Możliwe jest podawanie kolejnych dawek 8 mg co minimum 4 godziny. U dzieci od 6 miesięcy dawkę oblicza się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m², max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg, max 8 mg), z kontynuacją doustną do 5 dni, nie przekraczając dawki 32 mg/dobę. U pacjentów powyżej 75 lat dawka początkowa dożylna nie powinna przekraczać 8 mg, z możliwością podania dwóch kolejnych dawek 8 mg co 4 godziny.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, deksametazon sodu fosforan, klirens ondansetronu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania, podanie dożylne i domięśniowe, podanie pozajelitowe, PONV, roztwór chlorku sodu, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wydłużenie odstępu QT, zaburzony metabolizm sparteiny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Bluefish 8 mg

Ondansetron Bluefish 8 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest wskazany do zapobiegania i leczenia nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Dawkowanie powinno być dostosowane do wieku pacjenta, powierzchni ciała lub masy ciała oraz potencjału emetogennego stosowanej terapii przeciwnowotworowej. U dorosłych i młodzieży zaleca się podanie 8 mg doustnie na 1-2 godziny przed chemioterapią, następnie 8 mg po 12 godzinach, a kontynuację leczenia doustnego 8 mg dwa razy na dobę przez 5 dni po zakończeniu terapii. U dzieci dawki są dostosowane do powierzchni ciała (np. 5 mg/m² dożylnie przed chemioterapią, następnie 4 mg doustnie co 12 godzin) lub masy ciała (0,15 mg/kg m.c. dożylnie, max 8 mg na dawkę, z kontynuacją doustną przez 5 dni). W zapobieganiu nudnościom pooperacyjnym stosuje się 16 mg doustnie na godzinę przed znieczuleniem lub 8 mg w trzech dawkach co 8 godzin, natomiast w leczeniu nudności pooperacyjnych preferowane jest podanie dożylne.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, cisplatyna, ekspozycja na produkt leczniczy, klirens ondansetronu, lek cytotoksyczny, metabolizm sparteiny i debryzochiny, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, nudności pooperacyjne, okres półtrwania w surowicy, ondansetron, potencjał emetogenny, powierzchnia ciała, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia przeciwnowotworowa, wstrzyknięcie dożylne, wymioty opóźnione, wymioty pooperacyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Zofran 4 mg

Ondansetron, metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), wykazuje złożony, wieloenzymatyczny metabolizm, który zapewnia kompensację w przypadku zahamowania lub defektu jednego z enzymów, co skutkuje minimalnymi zmianami farmakokinetycznymi i klirensem leku. Istotne klinicznie interakcje dotyczą głównie ryzyka wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków kardiotoksycznych (np. antracykliny, trastuzumab), antybiotyków (erytromycyna, ketokonazol), leków przeciwarytmicznych (amiodaron) oraz beta-adrenolityków (atenolol, tymolol). W takich przypadkach zalecane jest monitorowanie EKG i ostrożność w terapii skojarzonej. Ponadto, jednoczesne stosowanie ondansetronu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może prowadzić do zespołu serotoninowego, wymagając uważnej obserwacji objawów klinicznych.
alfentanyl, amiodaron, antracykliny, atenolol, beta-adrenolityki, chlorowodorek apomorfiny, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie kardiotoksyczne, erytromycyna, farmakokinetyka ondansetronu, fenytoina, furosemid, induktory enzymatyczne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, ketokonazol, klirens ondansetronu, lignokaina, metabolizm wątrobowy, monitorowanie EKG, morfina, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, podrażnienie śluzówki przewodu pokarmowego, propofol, ryfampicyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, Zofran
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml

Ondansetron Kabi, dostępny w stężeniach 0,08 mg/ml i 0,16 mg/ml jako roztwór do infuzji dożylnej, jest stosowany w profilaktyce i leczeniu wymiotów indukowanych chemioterapią, radioterapią oraz w zapobieganiu i leczeniu pooperacyjnych nudności i wymiotów (PONV). Dawkowanie jest zróżnicowane w zależności od wskazania, wieku pacjenta oraz czynników farmakokinetycznych, z zalecanym zakresem od 8 do 32 mg/dobę. W chemioterapii o silnym działaniu wymiotnym, np. przy dużych dawkach cisplatyny, stosuje się dawki do 16 mg w infuzji trwającej minimum 15 minut, z możliwością podania do trzech dawek po 8 mg w odstępach co 4 godziny lub ciągłej infuzji 1 mg/godzinę przez 24 godziny. Pojedyncze dawki nie powinny przekraczać 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. U dzieci dawki ustala się na podstawie pola powierzchni ciała (BSA) lub masy ciała, z maksymalną dawką dożylną 8 mg i całkowitą dobowa nieprzekraczającą 32 mg. Infuzja dożylna powinna trwać co najmniej 15 minut, a po 12 godzinach można rozpocząć podawanie doustne lub doodbytnicze.
chemioterapia i radioterapia, chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, cisplatyna, farmakokinetyka leku, fosforan deksametazonu, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, nudności i wymioty po chemioterapii, okres półtrwania w surowicy, Ondansetron Kabi, pole powierzchni ciała, PONV, pooperacyjne nudności i wymioty, roztwór chlorku sodu, schemat leczenia, terapia przeciwnowotworowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znieczulenie
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron Kabi 2 mg/ml jest wskazany do dożylnego podawania w celu zapobiegania i leczenia nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią przeciwnowotworową oraz pooperacyjnymi wymiotami (PONV). Dawkowanie u dorosłych w chemioterapii wynosi od 8 do 32 mg/dobę, podawane jako pojedyncza dawka 8 mg dożylnie (minimum 30 sekund) przed rozpoczęciem terapii, z możliwością kontynuacji doustnej lub doodbytniczej po 24 godzinach. W przypadku silnie emetogennej chemioterapii stosuje się schematy dawkowania obejmujące dawki do 16 mg w infuzji trwającej co najmniej 15 minut lub wielokrotne dawki 8 mg w odstępach 4 godzin, z maksymalną dawką pojedynczą 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. U dzieci powyżej 6 miesięcy dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m²) lub masy ciała (0,15 mg/kg), z maksymalną dawką dożylna 8 mg i całkowitą dobowa do 32 mg. U pacjentów w wieku ≥75 lat dawki dożylne nie powinny przekraczać 8 mg, a podawanie powinno odbywać się w infuzji trwającej minimum 15 minut. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 8 mg z powodu zmniejszonego klirensu i wydłużonego okresu półtrwania.
chemioterapia emetogenna, chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, ciągła infuzja dożylna, dawka dla dorosłych, dawka dożylna, faza eliminacji leku, fosforan deksametazonu, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, masa ciała, okres półtrwania, podawanie dożylne, pooperacyjne nudności i wymioty, powierzchnia ciała, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, schemat dawkowania, tolerancja leku, wolny metabolizm, wstrzyknięcie dożylne, wydłużenie odstępu QT, wymioty pooperacyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metabolizmu, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml

Ondansetron jest metabolizowany przez enzymy wątrobowe cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), co powoduje niskie ryzyko istotnych interakcji metabolicznych. Jednakże, szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT (antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, beta-blokery), które mogą zwiększać ryzyko arytmii serca. Silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) mogą zwiększać klirens ondansetronu, obniżając jego stężenie w osoczu i skuteczność terapeutyczną. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) niesie ryzyko zespołu serotoninowego, manifestującego się zmienionym stanem psychicznym, niestabilnością autonomiczną i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Równoczesne podawanie ondansetronu z chlorowodorkiem apomorfiny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i utraty przytomności.
analgezja, antracyklina, apomorfina, beta-bloker, cytochrom P450, induktor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, klirens ondansetronu, lek kardiotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, niedociśnienie tętnicze, niestabilność autonomiczna, ondansetron, przeciwciało monoklonalne, repolaryzacja mięśnia sercowego, SNRI, SSRI, tramadol, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron B. Braun dostępny jest jako roztwór do infuzji dożylnej o stężeniach 0,08 mg/ml (100 ml butelka zawiera 8 mg) oraz 0,16 mg/ml (50 ml butelka zawiera 8 mg). Dawkowanie dożylne wynosi od 8 do 32 mg na dobę, dostosowane do stopnia działania wymiotnego chemioterapii lub radioterapii. Standardowa dawka profilaktyczna to 8 mg podawane w infuzji trwającej co najmniej 15 minut bezpośrednio przed terapią. W przypadku silnie wymiotnej chemioterapii dopuszcza się dawki do 16 mg, jednak jednorazowa dawka nie powinna przekraczać 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. Zaleca się kontynuację leczenia postaciami doustnymi lub doodbytniczymi po 24 godzinach. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² do max. 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg do max. 8 mg), z możliwością podania do 3 dawek dożylnych co 4 godziny oraz kontynuacją doustną do 5 dni. W profilaktyce i leczeniu PONV stosuje się dawkę 4 mg (0,1 mg/kg mc.) w krótkotrwałej infuzji dożylnej.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, CINV, dawkowanie ondansetronu, deksametazon sodu fosforan, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, masa ciała, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, nudności i wymioty wywołane radioterapią, odstęp QT, okres półtrwania, podawanie dożylne, PONV, powierzchnia ciała, wydłużenie odstępu QT, zaburzony metabolizm sparteiny, znieczulenie
Leksykon leków
Interakcje leku – Setronon 8 mg

Ondansetron, metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), wykazuje wieloenzymową metabolizację, co minimalizuje kliniczne znaczenie pojedynczych defektów enzymatycznych. Nie stwierdzono indukcji ani hamowania metabolizmu innych leków przez ondansetron. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie leki wydłużające odstęp QT (np. antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol) lub kardiotoksyczne (amiodaron, beta-adrenolityki), ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. U pacjentów przyjmujących silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) obserwuje się zwiększony klirens ondansetronu i obniżone stężenia leku, co może wymagać korekty dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie z tramadolem może osłabiać jego działanie przeciwbólowe, a z apomorfiną jest przeciwwskazane z powodu ryzyka głębokiego niedociśnienia tętniczego i utraty przytomności.
amiodaron, antracykliny, apomorfina, beta-adrenolityki, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cytochrom P-450, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, działania niepożądane OUN, enzymy CYP, induktory CYP3A4, induktory enzymatyczne, klirens ondansetronu, leczenie onkologiczne, leki kardiotoksyczne, leki przeciwarytmiczne, leki serotoninergiczne, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ondansetron, SNRI, SSRI, terapia przeciwwymiotna, trastuzumab, utrata przytomności, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wegetatywne, zespół serotoninowy