pooperacyjne nudności i wymioty
Pooperacyjne nudności i wymioty (PONV – Postoperative Nausea and Vomiting) to częste powikłania występujące po zabiegach chirurgicznych, dotykające około 30% pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu. PONV mogą się pojawić w ciągu pierwszych 24-48 godzin po operacji, istotnie wpływając na komfort pacjenta, wydłużając czas hospitalizacji i zwiększając koszty leczenia.
Do czynników ryzyka PONV należą: płeć żeńska, niepalenie tytoniu, dodatni wywiad w kierunku choroby lokomocyjnej lub PONV w przeszłości, młodszy wiek oraz długi czas trwania operacji. Rodzaj zabiegu również ma znaczenie – operacje okulistyczne, ginekologiczne, otolaryngologiczne i laparoskopowe wiążą się z wyższym ryzykiem wystąpienia PONV.
W profilaktyce i leczeniu PONV stosuje się podejście multimodalne. Obejmuje ono farmakoterapię (antagoniści receptora 5-HT3 jak ondansetron, antagoniści receptora NK1, deksametazon, droperidol), techniki znieczulenia (preferowanie znieczulenia regionalnego, unikanie anestetyków wziewnych i stosowanie propofolu), odpowiednie nawodnienie oraz minimalizację użycia opioidów. U pacjentów wysokiego ryzyka zaleca się profilaktyczne podawanie leków przeciwwymiotnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Sandoz 80 mg; 125 mg
Aprepitant Sandoz, dostępny w kapsułkach 80 mg i 125 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany na podstawie danych od około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. U dorosłych poddawanych chemioterapii o wysokim ryzyku wymiotów (HEC) najczęstsze działania niepożądane to czkawka (4,6% vs. 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs. 1,1%), niestrawność (2,6% vs. 2,0%), zaparcie (2,4% vs. 2,0%), ból głowy (2,0% vs. 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs. 0,5%). W chemioterapii o umiarkowanym ryzyku (MEC) najczęściej zgłaszano zmęczenie (1,4% vs. 0,9%). U dzieci i młodzieży najczęstsze działania to czkawka (3,3% vs. 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs. 0,0%). Profil działań niepożądanych obejmuje także rzadkie, ale istotne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz zaburzenia laboratoryjne, zwłaszcza podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT).
AlAT, aminotransferaza alaninowa, aprepitant, AspAT, ból głowy, ból jamy ustnej, bradykardia, chemioterapia o umiarkowanym ryzyku wymiotów, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, czkawka, działania niepożądane produktów leczniczych, fosfataza zasadowa, glukozuria, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, kołatanie serca, krwinkomocz, letarg, nadmierne pragnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedrożność przepuszczająca, niestrawność, osłabienie mięśni, perforacja wrzodu dwunastnicy, pokrzywka, pooperacyjne nudności i wymioty, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości na światło, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skurcze mięśni, świąd, szum w uszach, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trudności w oddawaniu moczu, uderzenia gorąca, wielomocz, zaburzenia poznawcze, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia smaku, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zakażenie gronkowcowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie spojówek, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zmniejszenie łaknienia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atossa 8 mg
Lek Atossa zawierający 8 mg ondansetronu w postaci dwuwodnego chlorowodorku ondansetronu w tabletkach powlekanych jest wskazany do zapobiegania i leczenia nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią i radioterapią nowotworów oraz w okresie pooperacyjnym u dorosłych pacjentów. W populacji pediatrycznej doustna forma leku jest zalecana wyłącznie u dzieci o powierzchni ciała >1,2 m² w leczeniu nudności i wymiotów po chemioterapii, natomiast w przypadku pooperacyjnych nudności i wymiotów u dzieci i młodzieży rekomendowane jest stosowanie ondansetronu w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego ze względu na brak odpowiednich badań klinicznych dotyczących doustnej formy w tym wskazaniu.
chemioterapia nowotworowa, chlorowodorek ondansetronu, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, nudności indukowane chemioterapią, nudności pooperacyjne, nudności wywołane radioterapią, ondansetron, pooperacyjne nudności i wymioty, potencjał emetogenny, powierzchnia ciała, radioterapia nowotworów, terapia przeciwnowotworowa, wstrzyknięcie dożylne, wymioty indukowane chemioterapią, wymioty pooperacyjne, zaburzenia wchłaniania cukrów - Leksykon leków
Interakcje leku – Sugammadex Orion 100 mg/ml
Sugammadeks działa poprzez bezpośrednie wiązanie cząsteczek rokuronium i wekuronium, co może prowadzić do interakcji farmakologicznych, głównie typu wyparcia lub wychwytu. Interakcje typu wyparcia, np. z toremifenem o wysokim powinowactwie do sugammadeksu, mogą skutkować nawrotem blokady nerwowo-mięśniowej, wymagającym wentylacji mechanicznej i monitorowania pacjenta przez co najmniej 15 minut po podaniu innego leku w ciągu 7,5 godziny od zastosowania sugammadeksu. Do leków wywołujących takie interakcje należą także dożylny kwas fusydowy (umiarkowane wydłużenie czasu powrotu stosunku T4/T1 do 0,9). Sugammadeks może również zmniejszać ekspozycję na progestageny o około 34% AUC, co jest klinicznie istotne i wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez 7 dni po podaniu sugammadeksu w dawce 4 mg/kg mc.
antagoniści witaminy K, antagonista witaminy K, badanie niekliniczne, blokada nerwowo-mięśniowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dabigatran, depresja oddechowa, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, hormonalny lek antykoncepcyjny, interakcja farmakologiczna, interakcje farmakologiczne, kwas fusydowy, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, nawrót blokady, nudności i wymioty pooperacyjne, pooperacyjne nudności i wymioty, progestagen, progesteron, rokuronium, rywaroksaban, stosunek T4/T1, sugammadeks, toremifen, wekuronium, wentylacja mechaniczna, zespół anestezjologiczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Torecan 6,5 mg
Torecan, zawierający 6,5 mg tietyloperazyny w postaci dimaleinianu, jest wskazany do leczenia nudności i wymiotów o różnej etiologii, w tym po chemioterapii cytotoksycznej, radioterapii (zwłaszcza w obrębie jamy brzusznej lub przy napromienianiu całego ciała), stosowaniu leków toksycznych oraz po zabiegach chirurgicznych, szczególnie w obrębie jamy brzusznej. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych, które zawierają również substancje pomocnicze: laktozę jednowodną (68,70 mg) oraz sacharozę (38,045 mg) na tabletkę. Lek wykazuje działanie przeciwwymiotne i jest stosowany, gdy standardowe metody kontroli nudności i wymiotów są niewystarczające.
chemioterapia cytotoksyczna, dimaleinian tietyloperazyny, działanie przeciwwymiotne, laktoza jednowodna, leczenie przeciwnowotworowe, leki emetogenne, napromienianie, napromienianie całego ciała, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nudności i wymioty, objawy dyspeptyczne, pooperacyjne nudności i wymioty, radioterapia, terapia onkologiczna, tietyloperazyna, zabieg chirurgiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy