średnia geometryczna stężeń

Średnia geometryczna stężeń (GMC – Geometric Mean Concentration) to wartość statystyczna używana w farmakologii i toksykologii do oceny zmienności stężeń substancji w organizmie. Jest obliczana jako n-ty pierwiastek z iloczynu n wartości stężeń, co pozwala na lepsze odzwierciedlenie zmienności parametrów farmakokinetycznych niż średnia arytmetyczna.

W badaniach klinicznych średnia geometryczna stężeń jest szczególnie przydatna do analizy parametrów farmakokinetycznych leków, gdy rozkład danych jest logarytmiczno-normalny. Wykorzystuje się ją m.in. przy ocenie biodostępności, biorównoważności oraz do monitorowania stężeń terapeutycznych leków o wąskim indeksie terapeutycznym.

Średnia geometryczna stężeń jest mniej wrażliwa na wartości skrajne niż średnia arytmetyczna, co czyni ją wartościowym narzędziem w analizie danych biologicznych, które często charakteryzują się asymetrycznym rozkładem. W praktyce klinicznej stosuje się ją do określania typowych wartości stężeń leków w populacji pacjentów oraz do projektowania schematów dawkowania.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl