limfocyt T gamma-delta
Limfocyty T gamma-delta (γδ) to podtyp limfocytów T, charakteryzujący się obecnością receptora TCR zbudowanego z łańcuchów gamma i delta, w przeciwieństwie do dominujących limfocytów T alfa-beta, posiadających receptor złożony z łańcuchów alfa i beta. Stanowią one mniejszość populacji limfocytów T (1-5% w krwi obwodowej), jednak odgrywają istotną rolę w odpowiedzi immunologicznej na styku odporności wrodzonej i nabytej.
Limfocyty T γδ wykazują specyficzne cechy biologiczne – nie wymagają prezentacji antygenu w kontekście cząsteczek MHC oraz mogą rozpoznawać niebiałkowe antygeny (fosfolipidy, alkiloaminy). Lokalizują się głównie w tkankach nabłonkowych, w tym w skórze, błonach śluzowych układu pokarmowego i oddechowego, stanowiąc pierwszą linię obrony przeciwko patogenom.
W kontekście klinicznym, limfocyty T γδ odgrywają rolę w obronie przeciwbakteryjnej, przeciwwirusowej i przeciwnowotworowej. Ich dysfunkcja wiązana jest z rozwojem chorób autoimmunologicznych, zapalnych oraz niektórych nowotworów. Szczególne znaczenie mają w obronie przed zakażeniami Mycobacterium tuberculosis, a także w immunologicznym nadzorze przeciwnowotworowym poprzez zdolność do bezpośredniego rozpoznawania komórek zmienionych nowotworowo.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody jamy ustnej – Patofizjologia i mechanizm
Wrzody jamy ustnej (afty) to powszechne zmiany zapalne błony śluzowej, charakteryzujące się utratą nabłonka i tkanki łącznej, z naciekiem limfocytarno-monocytarnym oraz udziałem limfocytów T, zwłaszcza CD8+ i gamma-delta, oraz cytokin prozapalnych takich jak TNF-α, IL-1, IL-6, IL-2, IL-10 i IFN-γ. Patogeneza obejmuje mechanizmy immunologiczne, genetyczne (związane m.in. z antygenami HLA A2, A11, B12, DR2 oraz polimorfizmami genu IL-10) oraz czynniki środowiskowe i wyzwalające, takie jak urazy mechaniczne, niedobory hematyniczne (żelazo, kwas foliowy, witamina B12, cynk), stres, zmiany hormonalne, alergie pokarmowe, składniki past do zębów (np. SLS) oraz zaprzestanie palenia. W patogenezie bierze udział także zaburzona odpowiedź immunologiczna i miejscowa dysfunkcja bariery śluzówkowej, w tym atrofia nabłonka i kserostomia. W badaniach histopatologicznych obserwuje się obrzęk międzykomórkowy, degenerację nabłonka, nacieki zapalne oraz zwiększoną liczbę komórek tucznych w nawracających zmianach.
antygen HLA, badanie asocjacyjne całego genomu, błona podstawna, błona śluzowa jamy ustnej, choroba Behçeta, choroba trzewna, choroba zapalna jelit, cytokina prozapalna, cytomegalowirus, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, deprywacja snu, główny kompleks zgodności tkankowej, hiperplazja nabłonka, interferon gamma, interleukina, keratynocyt, komórka tuczna, kserostomia, laurylosiarczan sodu, limfocyt T, limfocyt T CD8, limfocyt T gamma-delta, liszaj płaski, ludzki herpeswirus, polimorfizm genetyczny, talidomid, TNF-alfa, toczeń rumieniowaty układowy, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wrzód aftowy, wrzód jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Patofizjologia i mechanizm
Takayasu arteritis to przewlekłe, ziarniniakowe zapalenie naczyń dużego kalibru, obejmujące głównie aortę i jej główne odgałęzienia, charakteryzujące się zwężeniem, niedrożnością, rozszerzeniem lub tętniakami. Patogeneza opiera się na złożonej odpowiedzi immunologicznej, z dominującą rolą limfocytów T (CD4+, CD8+, gamma-delta), komórek NK, makrofagów i limfocytów B. Kluczową rolę odgrywają cytokiny prozapalne, zwłaszcza IL-6, której podwyższone stężenia korelują z aktywnością choroby, oraz TNF-alfa, IL-1, IL-2, IL-12 i IL-17A. Aktywacja limfocytów Th1 i Th17, wraz z mechanizmami mTORC1 i Notch-1, napędza proces zapalny i włóknienie ściany naczynia. Autoprzeciwciała przeciwko receptorom EPCR i SR-BI na śródbłonku nasilają stan zapalny, a białka szoku cieplnego (HSP-65) oraz kompleks MICA inicjują odpowiedź cytotoksyczną komórek T gamma-delta i NK. Genetycznie, allel HLA-B*52 jest silnie powiązany z cięższym przebiegiem choroby, a czynniki środowiskowe, takie jak infekcje (m.in. Mycobacterium tuberculosis) i dysbioza jelitowa, mogą wyzwalać proces chorobowy poprzez mimikrę molekularną.
białko szoku cieplnego, błona wewnętrzna, choroba bez tętna, czynnik martwicy nowotworów alfa, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, glikokortykosteroid, interleukina-6, komórka dendrytyczna, komórka mięśni gładkich naczyń, komórka NK, limfocyt cytotoksyczny, limfocyt T gamma-delta, ludzki antygen leukocytarny, Mycobacterium tuberculosis, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, perforyna, płytkopochodny czynnik wzrostu, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, Takayasu arteritis, tętniak, TNF-alfa, vasa vasorum, zwężenie tętnicy nerkowej