izoenzym
Izoenzym to jedna z form strukturalnych enzymu, która może występować w różnych tkankach tego samego organizmu i katalizować tę samą reakcję chemiczną, ale różnić się budową chemiczną, właściwościami fizykochemicznymi i kinetycznymi. Izoenzymy są kodowane przez różne geny lub powstają w wyniku modyfikacji potranslacyjnych.
W praktyce klinicznej oznaczanie izoenzymów ma duże znaczenie diagnostyczne, ponieważ poszczególne izoenzymy mogą być specyficzne dla konkretnych narządów lub tkanek. Przykładowo, izoenzymy kinazy kreatynowej (CK) – CK-MM, CK-MB i CK-BB – występują w różnych proporcjach w mięśniach szkieletowych, mięśniu sercowym i tkance mózgowej, co pozwala na identyfikację źródła uszkodzenia tkanki.
Innym istotnym przykładem jest dehydrogenaza mleczanowa (LDH), której pięć izoenzymów (LDH1-LDH5) ma różną dystrybucję tkankową. Wzrost aktywności LDH1 i LDH2 może wskazywać na zawał mięśnia sercowego, podczas gdy podwyższone poziomy LDH4 i LDH5 sugerują uszkodzenie wątroby. Analiza profilu izoenzymów stanowi ważne narzędzie w diagnostyce różnicowej wielu schorzeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Olmesartan LEK-AM 20 mg
Olmesartan medoksomil wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie olmesartanu z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (inhibitory ACE, inne ARB, aliskiren), co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Suplementy potasu, leki moczopędne oszczędzające potas oraz zamienniki soli zawierające potas mogą nasilać hiperkaliemię, dlatego ich łączna terapia wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym ASA w dawkach >3 g/dobę i inhibitory COX-2, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe olmesartanu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, co wymaga monitorowania czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem. Leki zobojętniające kwas solny mają nieznaczny wpływ na biodostępność olmesartanu, natomiast warfaryna i digoksyna nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z olmesartanem.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, farmakodynamika, farmakokinetyka, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja lekowa, izoenzym, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający kwas solny, lit, monitorowanie ciśnienia tętniczego, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, prawastatyna, produkt leczniczy, przesączanie kłębuszkowe, stężenie potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wazodylatacja, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Ritonavir Aurovitas 100 mg
Rytonawir (Ritonavir Aurovitas) wykazuje silne hamowanie izoenzymów cytochromu P450, głównie CYP3A4 oraz CYP2D6, co prowadzi do istotnych klinicznie zmian stężeń leków metabolizowanych przez te enzymy. Dodatkowo rytonawir hamuje glikoproteinę P oraz indukuje enzymy sprzęgające z kwasem glukuronowym i izoenzymy CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C19, co może skutkować zmniejszeniem stężeń niektórych leków. W praktyce klinicznej obserwuje się m.in. 64% wzrost AUC amprenawiru i 5-krotny wzrost Cmin przy jednoczesnym stosowaniu amprenawiru 600 mg 2x/dobę z rytonawirem 100 mg 2x/dobę. Interakcje z lekami takimi jak alprazolam, digoksyna czy feksofenadyna wymagają monitorowania stężeń i dostosowania dawek, zwłaszcza że efekt hamowania CYP3A4 i glikoproteiny P może ulegać osłabieniu w czasie. Rytonawir jest także podatny na indukcję metabolizmu przez leki takie jak delawirdyna, efawirenz, fenytoina, ryfampicyna oraz preparaty z dziurawca zwyczajnego, co może znacząco obniżać jego stężenie w surowicy i wymagać modyfikacji terapii.
alprazolam, amprenawir, benzodiazepina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, delawirdyna, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, feksofenadyna, fenytoina, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hamowanie CYP3A4, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, izoenzym, kwas glukuronowy, lek przeciwretrowirusowy, ryfampicyna, rytonawir, terapia HIV, toksyczność alkoholu, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Elvanse 70 mg
Lisdeksamfetaminy dimezylan, substancja czynna preparatu Elvanse, nie wykazuje istotnego wpływu na główne izoformy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4) ani na glikoproteinę P, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. W badaniach klinicznych jednoczesne stosowanie lisdeksamfetaminy z guanfacyną o przedłużonym uwalnianiu powodowało niewielkie zwiększenie Cmax (19%) i AUC (7%) guanfacyny, bez znaczenia klinicznego. Podobnie, współpodawanie z wenlafaksyną (225 mg, ER) wykazało drobne zmiany farmakokinetyczne metabolitów, sugerujące słabe hamowanie CYP2D6 przez deksamfetaminę, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję leków. Wpływ pH moczu na farmakokinetykę amfetaminy jest istotny: substancje zakwaszające mocz (np. kwas askorbinowy, tiazydy) zwiększają wydalanie i skracają okres półtrwania amfetaminy, natomiast substancje alkalizujące (np. wodorowęglan sodu) zmniejszają wydalanie i wydłużają jej okres półtrwania, co może wpływać na skuteczność i toksyczność terapii.
chlorpromazyna, cytochrom P450, działanie przeciwbólowe, glikoproteina p, guanfacyna, haloperydol, hepatocyt, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja kliniczna, izoenzym, komórki Caco-2, kortykosteroid, kwas askorbinowy, kwasica oddechowa, lek hipotensyjny, lek serotoninergiczny, lek tiazydowy, lisdeksamfetaminy dimezylan, mikrosom wątrobowy, opioidowy lek przeciwbólowy, przełom nadciśnieniowy, reakcja psychotyczna, SNRI, SSRI, stężenie osoczowe, węglan litu, wenlafaksyna, wodorowęglan sodu, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvardio Plus 40 mg + 10 mg
Farmakokinetyka leku Suvardio Plus, zawierającego rozuwastatynę (40 mg) i ezetymib (10 mg), odzwierciedla profile obu substancji czynnych. Rozuwastatyna charakteryzuje się biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi około 19 godzin. Lek jest w dużej mierze wychwytywany przez wątrobę, gdzie hamuje reduktazę HMG-CoA (>90% aktywności). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (około 10%), głównie przez CYP2C9, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%). Ezetymib jest szybko wchłaniany, wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), a jego okres półtrwania wynosi około 22 godzin. Metabolizowany jest głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalany z żółcią, z około 78% dawki wydalanej z kałem i 11% z moczem. Jednoczesne podanie 10 mg rozuwastatyny z 10 mg ezetymibu powoduje 1,2-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, co może mieć znaczenie kliniczne dla bezpieczeństwa terapii.
BCRP, biodostępność całkowita, cholesterol frakcji LDL, CYP2C9, farmakokinetyka liniowa, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor wchłaniania cholesterolu, izoenzym, krążenie jelitowo-wątrobowe, OATP-C, OATP1B1, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rąbek szczoteczkowy jelita cienkiego, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ridlip 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Ridlip, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą powolne wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po około 5 godzinach oraz ograniczoną biodostępnością na poziomie około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) z wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z powstawaniem metabolitów N-demetylowanych o aktywności farmakologicznej zmniejszonej o około 50% oraz metabolitów laktonowych nieaktywnych klinicznie. Eliminacja odbywa się głównie drogą jelitową (~90% z kałem), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (odchylenie 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez akumulacji po wielokrotnym podaniu, a parametry te nie ulegają istotnym zmianom pod wpływem wieku czy płci dorosłych pacjentów.
akumulacja leku, białko transportowe BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cholesterol LDL, CYP 2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka rozuwastatyny, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh - Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Hasco 10 mg/5 ml
Hydroksyzyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Hydroxyzinum Hasco, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Hydroksyzyna jest inhibitorem CYP2D6 i metabolizowana jest przez dehydrogenazę alkoholową oraz CYP3A4/5, co może prowadzić do zwiększenia jej stężenia w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych enzymów. Wysokie dawki hydroksyzyny mogą wpływać na metabolizm leków będących substratami CYP2D6, natomiast hamowanie izoenzymów 2C9, 2C19 i 3A4 jest mało prawdopodobne ze względu na wymagane stężenia (IC50 od 103 do 140 μM, tj. 46 do 52 μg/ml). Interakcje z lekami działającymi depresyjnie na OUN (benzodiazepiny, opioidy, neuroleptyki) nasilają działanie sedatywne, co wymaga indywidualnej korekty dawkowania. Ponadto, hydroksyzyna może antagonizować działanie betahistyny i inhibitorów cholinoesterazy, a także nasilać działania przeciwcholinergiczne, zwiększając ryzyko działań niepożądanych takich jak suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia czy zatrzymanie moczu.
adrenalina, antybiotyk, betahistyna, bradykardia, cetyryzyna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4/5, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, fenytoina, hipokaliemia, hydroksyzyna chlorowodorek, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor dehydrogenazy alkoholowej, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym, izoenzym cytochromu P450, lek depresyjny OUN, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza, wydłużenie odcinka QT, zapis EKG - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rozalin 20 mg/ml
Dorzolamid w postaci chlorowodorku (20 mg/ml) jest silnym inhibitorem anhydrazy węglanowej II, stosowanym miejscowo w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu w wyrostkach rzęskowych, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania cieczy wodnistej i obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP). W badaniach klinicznych preparat Rozalin wykazał skuteczność w monoterapii (3x dziennie) u pacjentów z IOP ≥ 23 mmHg oraz w terapii wspomagającej beta-adrenolityki (2x dziennie) u pacjentów z IOP ≥ 22 mmHg. Efekt obniżenia IOP utrzymuje się przez cały dzień i jest porównywalny do betaksololu, nieco niższy niż timololu, a w terapii skojarzonej dorzolamid wykazuje efekt synergistyczny, podobny do pilokarpiny 2% stosowanej 4x dziennie. Preparat nie wywołuje działań niepożądanych takich jak nocna ślepota czy skurcz akomodacyjny i nie wpływa istotnie na częstość akcji serca ani ciśnienie tętnicze, co stanowi przewagę nad beta-adrenolitykami.
anhydraza węglanowa, anhydraza węglanowa II, bezsoczewkowość, chlorowodorek dorzolamidu, ciecz wodnista, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstość akcji serca, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoenzym, jaskra wrodzona, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie oczne, nocna ślepota, skurcz akomodacyjny, terapia skojarzona, uszkodzenie nerwu wzrokowego, utrata pola widzenia, wyrostek rzęskowy oka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin MSN 20 mg
Rozuwastatyna jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA o farmakokinetyce charakteryzującej się niską biodostępnością bezwzględną (~20%) i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 5 godzinach. Lek wykazuje wysoką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 L) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych N-demetylowanych metabolitów (ok. 50% aktywności leku) oraz nieaktywnych laktonowych pochodnych. Eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobową (90% z kałem), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, niezależnie od dawki. Farmakokinetyka leku jest liniowa, a parametry nie ulegają zmianie przy wielokrotnym podawaniu. U dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic związanych z wiekiem czy płcią, a u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną profil jest zbliżony do dorosłych.
ABCG2, BCRP, białko transportujące, biodostępność, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja tkankowa, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym, klirens osoczowy, łagodna niewydolność nerek, laktonowa pochodna, ludzki hepatocyt, N-demetylowana pochodna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm genetyczny, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, wychwyt wątrobowy, wydalanie nerkowe, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Doloxib 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib, jest selektywnym inhibitorem COX-2, wykazującym działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe bez wpływu na COX-1, co minimalizuje ryzyko uszkodzeń żołądka i zaburzeń funkcji płytek krwi. W dawkach klinicznych do 150 mg/dobę hamuje aktywność COX-2, co przekłada się na skuteczność w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów (60 mg/dobę), reumatoidalnego zapalenia stawów (60-90 mg/dobę), ostrych napadów dny moczanowej (120 mg/dobę) oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (90 mg/dobę). Efekty terapeutyczne pojawiają się szybko, często już w 2. dniu leczenia, a w badaniach długoterminowych utrzymują się do 52 tygodni. W leczeniu bólu pooperacyjnego po zabiegach stomatologicznych etorykoksyb 90 mg/dobę wykazuje skuteczność porównywalną z ibuprofenem 600 mg, z szybkim początkiem działania (mediana 28 minut) i mniejszym zapotrzebowaniem na leki doraźne.
choroba zwyrodnieniowa stawów, cyklooksygenaza, dna moczanowa, działanie przeciwagregacyjne, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor cyklooksygenazy-2, izoenzym, koksyby, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas arachidonowy, leki przeciwzapalne, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenia przewodu pokarmowego, owulacja, płytki krwi, prostacyklina, prostanoidy, przewód tętniczy, reumatoidalne zapalenie stawów, stan zapalny, synteza prostaglandyn, tromboksan, zastoinowa niewydolność serca, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Coxitex 90 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2 z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (ATC: M01AH05), wykazuje dawkozależne hamowanie enzymu COX-2 przy dawkach do 150 mg/dobę, bez istotnego wpływu na COX-1, co przekłada się na brak hamowania syntezy prostaglandyn w żołądku i brak wpływu na funkcje płytek krwi. W terapii choroby zwyrodnieniowej stawów (ChZS) skuteczność potwierdzono dla dawki 60 mg/dobę, z poprawą już po 2 dniach i utrzymaniem efektu do 52 tygodni. W reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS) dawki 60 mg i 90 mg/dobę redukują ból i stan zapalny, przy czym dawka 90 mg wykazuje większą skuteczność w ocenie bólu (różnica -2,71 mm na VAS 0-100 mm). W ostrych napadach dny moczanowej dawka 120 mg/dobę przez 8 dni jest porównywalna do indometacyny 50 mg TID w łagodzeniu bólu i stanu zapalnego. U pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa dawka 90 mg/dobę poprawia objawy już od 2. dnia terapii, a zwiększenie dawki z 60 mg do 90 mg u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią przynosi dodatkową redukcję bólu (-2,70 mm na VAS). W leczeniu bólu pooperacyjnego po zabiegach stomatologicznych etorykoksyb 90 mg/dobę wykazuje działanie przeciwbólowe porównywalne z ibuprofenem 600 mg i przewyższa paracetamol/kodeinę 600 mg/60 mg oraz placebo, z szybkim początkiem działania (mediana 28 minut).
ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, cyklooksygenaza-2, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, dna moczanowa, działania niepożądane, działanie przeciwbólowe, inhibitor COX-2, izoenzym, mediatory bólu, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, percepcja bólu, płytki krwi, prostaglandyny w żołądku, przezskórna interwencja wieńcowa, reumatoidalne zapalenie stawów, stan zapalny, synteza prostaglandyn, wizualna skala analogowa, wrzody trawienne, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenia naczyniowo-mózgowe, zdarzenia sercowo-naczyniowe, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rozacom (20 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Rozacom, zawierający dorzolamid chlorowodorek (20 mg/ml) oraz tymolol maleinian (5 mg/ml), wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny po miejscowym podaniu do oka. Dorzolamid działa bezpośrednio w obrębie oka, co pozwala na stosowanie znacznie mniejszych dawek niż w przypadku doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej, minimalizując ekspozycję układową i ryzyko zaburzeń kwasowo-zasadowych oraz elektrolitowych. Substancja ta gromadzi się selektywnie w erytrocytach, wiążąc się z anhydrazą węglanową II, a jej metabolit N-deetylo-dorzolamid, o słabszym działaniu, również kumuluje się w erytrocytach. Dorzolamid i jego metabolit są wydalane głównie przez nerki, a eliminacja z erytrocytów przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania około 4 miesięcy. U pacjentów z upośledzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) obserwowano wyższe stężenia metabolitu, jednak bez istotnych klinicznie skutków ubocznych.
anhydraza węglanowa II, białko osocza, dorzolamidu chlorowodorek, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja układowa, erytrocyt, gospodarka kwasowo-zasadowa, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoenzym, klirens kreatyniny, N-deetylo-dorzolamid, okres półtrwania, podanie miejscowe do oka, roztwór do oczu, stan stacjonarny, tymololu maleinian, wiązanie z białkami, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosufy 40 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco zwiększać jej ekspozycję (AUC) i ryzyko miopatii. Najistotniejsze klinicznie interakcje dotyczą cyklosporyny (↑7,1-krotne AUC, przeciwwskazane łączne stosowanie), inhibitorów proteaz takich jak atazanawir/rytonawir (↑3,1-krotne AUC, maksymalna dawka rozuwastatyny 10 mg) oraz fibratów, zwłaszcza gemfibrozylu (↑1,9-krotne AUC, dawka 40 mg przeciwwskazana). Inhibitory enzymów CYP450 mają minimalny wpływ na metabolizm rozuwastatyny, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z tego mechanizmu. Leki zobojętniające obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%, prawdopodobnie przez zwiększenie motoryki przewodu pokarmowego. W przypadku konieczności łącznego stosowania leków zwiększających ekspozycję na rozuwastatynę, zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg i nie przekraczanie dawki odpowiadającej ekspozycji przy standardowej dawce 40 mg.
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie niepożądane, ekspozycja na rozuwastatynę, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, HTZ, inhibitor proteazy, INR, izoenzym, kwas fusydowy, lopinawir, miopatia, norgestrel, ombitaswir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, symeprewir, terapia hipolipemizująca, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ivohart 7,5 mg
Iwabradyna, występująca jako enancjomer S, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 1 godzinie. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70%, a objętość dystrybucji w stanie równowagi u pacjentów wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi wynosi 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm iwabradyny odbywa się głównie przez CYP3A4, z głównym aktywnym metabolitem N-demetylową pochodną (S 18982), której ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na związek macierzysty. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,5-24 mg, a efektywny okres półtrwania wynosi 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
biokonwersja, biotransformacja, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, inhibitor CYP3A4, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby