przetoka do dializy

Przetoka do dializy, inaczej przetoka tętniczo-żylna, to sztuczne połączenie pomiędzy tętnicą a żyłą, najczęściej wykonywane w obrębie kończyny górnej, które umożliwia skuteczny dostęp naczyniowy do hemodializy u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek.

Wyróżnia się przetoki pierwotne (z wykorzystaniem własnych naczyń pacjenta) oraz przetoki wtórne (z zastosowaniem sztucznego materiału, np. protezy naczyniowej). Przetoka pierwotna, wykonywana najczęściej w okolicy nadgarstka lub przedramienia, jest preferowanym rodzajem dostępu naczyniowego ze względu na dłuższy czas funkcjonowania i mniejsze ryzyko powikłań infekcyjnych.

Po chirurgicznym wytworzeniu przetoki konieczny jest okres dojrzewania (zwykle 4-6 tygodni), podczas którego naczynia ulegają poszerzeniu i pogrubieniu ściany, co umożliwia ich wielokrotne nakłuwanie podczas zabiegów hemodializy. Prawidłowo funkcjonująca przetoka charakteryzuje się wyczuwalnym drżeniem (tzw. thrill) oraz słyszalnym szmerem naczyniowym.

Najczęstsze powikłania związane z przetoką dializacyjną to: zakrzepica, zwężenie, zespół podkradania, tętniaki i pseudotętniaki, infekcje oraz niewydolność serca spowodowana dużym przepływem. Regularna kontrola i wczesne rozpoznanie tych komplikacji mają kluczowe znaczenie dla zachowania długoterminowej funkcjonalności przetoki.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl