ciecz wodnista oka
Ciecz wodnista oka to przezroczysty płyn wypełniający przednią i tylną komorę oka, produkowany przez nabłonek ciała rzęskowego. Pełni kluczową rolę w utrzymaniu odpowiedniego ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz w dostarczaniu składników odżywczych do struktur nieunaczynionej części oka, takich jak rogówka i soczewka.
Produkcja cieczy wodnistej odbywa się w sposób ciągły, z równoczesnym jej odpływem przez siateczkę beleczkowania do kanału Schlemma. Zaburzenia w produkcji lub odpływie cieczy wodnistej mogą prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwoju jaskry. Ciecz wodnista składa się w 99% z wody, zawiera również elektrolity, glukozę, kwas moczowy, białka, a także witaminę C i kwas hialuronowy.
W diagnostyce okulistycznej ocena parametrów cieczy wodnistej oraz badanie jej przepływu mają kluczowe znaczenie w monitorowaniu i leczeniu chorób oczu, szczególnie jaskry. Nowoczesne metody obrazowania, takie jak OCT komory przedniej, pozwalają na dokładną ocenę struktury kąta przesączania i dynamiki przepływu cieczy wodnistej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oftaquix sine 5 mg/ml
Lewofloksacyna w postaci kropli do oczu Oftaquix sine 5 mg/ml wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny przy podaniu miejscowym. Po aplikacji do oka, lek utrzymuje się w filmie łzowym na poziomie terapeutycznym, z wartościami stężeń wynoszącymi 17,0 μg/ml po 4 godzinach oraz 6,6 μg/ml po 6 godzinach. U większości badanych stężenia w filmie łzowym pozostawały ≥2 μg/ml nawet po 4-6 godzinach, co potwierdza skuteczność przeciwbakteryjną. Ponadto, lewofloksacyna wykazuje znacznie lepszą penetrację do cieczy wodnistej oka niż ofloksacyna, osiągając średnie stężenie 1139,9 ± 717,1 ng/ml po czterech dawkach przed operacją zaćmy, co jest istotne dla leczenia infekcji wewnątrzgałkowych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bimatoprost + Timolol Genetic 0,3 mg/ml + 5 mg/ml
Produkt leczniczy Bimatoprost + Timolol Pharmabide, zawierający 0,3 mg/ml bimatoprostu oraz 5 mg/ml tymololu (w postaci 6,8 mg tymololu maleinianu), jest stosowany w terapii podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego. Bimatoprost, syntetyczny prostamid, działa poprzez zwiększenie odpływu cieczy wodnistej zarówno przez siatkę włókien kolagenowych kąta przesączania, jak i drogą naczyniówkowo-twardówkową, natomiast tymolol, nieselektywny beta-adrenolityk, zmniejsza produkcję cieczy wodnistej poprzez hamowanie syntezy cyklicznego AMP. Kombinacja tych mechanizmów prowadzi do synergistycznego i szybkiego obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego, przewyższającego efektywność monoterapii każdym ze składników.
adenozynomonofosforan cykliczny, aktywność sympatykomimetyczna, beta-adrenolityk, bimatoprost, bloker receptorów adrenergicznych, ciecz wodnista oka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cykliczny AMP, droga naczyniówkowo-twardówkowa, kąt przesączania oka, krople do oczu, prostaglandyna F2α, prostamid, receptor beta1, receptor beta2, receptor prostaglandyny, siatka włókien kolagenowych, stymulacja beta-adrenergiczna, tymolol, tymololu maleinian - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vizimaco (0,3 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Vizimaco, zawierający 0,3 mg bimatoprostu oraz 5 mg tymololu na ml roztworu, jest wskazany do obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego u dorosłych pacjentów z jaskrą otwartego kąta lub nadciśnieniem wewnątrzgałkowym, u których monoterapia beta-adrenolitykami lub analogami prostaglandyn nie przyniosła zadowalających efektów. Preparat ten łączy dwa mechanizmy działania: bimatoprost zwiększa odpływ cieczy wodnistej, natomiast tymolol zmniejsza jej produkcję, co pozwala na synergistyczne i skuteczniejsze obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Roztwór ma pH 6,8-7,8 oraz osmolalność 290 mOsm/Kg ± 10%, co zapewnia dobrą tolerancję okulistyczną.
analog prostaglandyny, beta-adrenolityk, bimatoprost, ciecz wodnista oka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie synergistyczne, jaskra otwartego kąta, lek przeciwjaskrowy, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, odpływ cieczy wodnistej, schorzenie rogówki, tymolol, tymolol maleinian, uszkodzenie nerwu wzrokowego, utrata pola widzenia, zaburzenie pola widzenia, zwapnienie rogówki - Leksykon substancji czynnych
Cyklopentolat – Właściwości farmakodynamiczne
Cyklopentolat, substancja czynna preparatu Cykloftyal (10 mg/ml), jest przeciwcholinergicznym lekiem rozszerzającym źrenicę (kod ATC: S01FA04), działającym jako antagonista receptorów muskarynowych acetylocholiny. Jego farmakologiczne efekty obejmują porażenie mięśnia okrężnego tęczówki, prowadzące do mydriazy bez odruchu na światło i konwergencję, cykloplegię z utratą akomodacji do bliży, oraz zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego poprzez zmniejszenie odpływu cieczy wodnistej, bez wpływu na jej produkcję. Preparat stosowany jest w leczeniu stanów zapalnych wnętrza gałki ocznej, takich jak zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, gdzie mydriaza zapobiega zrostom, a cykloplegia zmniejsza ból wynikający ze skurczu mięśnia rzęskowego. W diagnostyce okulistycznej cyklopentolat umożliwia lepszą wizualizację dna oka oraz precyzyjne określenie refrakcji, zwłaszcza u dzieci.
antagonista receptorów muskarynowych, chlorek benzalkoniowy, ciało rzęskowe, ciecz wodnista oka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklopentolat chlorowodorek, cykloplegia, diagnostyka okulistyczna, dno oka, jaskra, krople do oczu, mięsień rzęskowy, mydriaza, porażenie mięśnia okrężnego tęczówki, receptor muskarynowy acetylocholiny, refrakcja oka, środek cholinolityczny, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie gałki ocznej, zapalenie tęczówki, zrosty tęczówki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Floxal 3 mg/ml (0,3%)
Floxal to krople do oczu zawierające ofloksacynę w stężeniu 3 mg/ml (0,3%), gdzie jedna kropla dostarcza 100 μg (0,1 mg) substancji czynnej. Po miejscowym podaniu ofloksacyna penetruje do wielu struktur oka, w tym rogówki, spojówek, mięśni ocznych, twardówki, tęczówki, ciała rzęskowego oraz przedniej komory. Przy schemacie dawkowania 5 aplikacji w 5-minutowych odstępach, maksymalne stężenie w cieczy wodnistej osiąga 1,2-1,7 μg/ml po 60-120 minutach, a po 3 godzinach spada do około 0,8 μg/ml. Całkowita eliminacja z cieczy wodnistej następuje po 5-6 godzinach, zależnie od częstości podawania. W tkankach zawierających melaninę, takich jak tęczówka i ciało rzęskowe, obserwuje się wydłużoną retencję i wolniejszą eliminację ofloksacyny, co ma znaczenie terapeutyczne w leczeniu zakażeń wewnątrzgałkowych.
chlorek benzalkoniowy, ciało rzęskowe, ciało szkliste, ciecz wodnista oka, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, krople do oczu, mięsień oczny, ofloksacyna, okres półtrwania, penetracja do tkanek oka, podanie ogólnoustrojowe, przednia komora oka, rogówka, spojówka, tęczówka, twardówka, zakażenie wewnątrzgałkowe - Leksykon substancji czynnych
Bimatoprost – Właściwości farmakokinetyczne
Bimatoprost, stosowany w okulistyce w stężeniach 0,1 mg/ml i 0,3 mg/ml, wykazuje dobrą przenikalność przez struktury oka oraz niską ekspozycję ogólnoustrojową po miejscowym podaniu. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiąga około 0,08 ng/ml w ciągu 10 minut, a stężenie spada poniżej progu wykrywalności 0,025 ng/ml w ciągu 1,5 godziny. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC0-24h (~0,09 ng•h/ml), pozostają stabilne między 7. a 14. dniem stosowania, co wskazuje na osiągnięcie stanu stacjonarnego w pierwszym tygodniu terapii. Objętość dystrybucji wynosi 0,67 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (88%). Bimatoprost jest metabolizowany głównie przez oksydację, N-deetylację i glukuronizację, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (67% dawki) oraz częściowo przez kał (25%). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 45 minut, a całkowity klirens krwi to 1,5 l/h/kg po podaniu dożylnym.
AUC0-24h, białko osocza, bimatoprost, biotransformacja, ciecz wodnista oka, Cmax, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji, glukuronizacja, klirens krwi, kwas glukuronowy, N-deetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, okulistyka, rogówka i twardówka, stan stacjonarny, Tmax, tymolol, wydalanie nerkowe, zaćma - Leksykon chorób i schorzeń
Retinoblastoma – Diagnostyka i diagnoza
Retinoblastoma jest najczęstszym pierwotnym złośliwym nowotworem wewnątrzgałkowym u dzieci, stanowiącym 10-15% nowotworów rozpoznawanych w pierwszym roku życia. Średni wiek rozpoznania wynosi 12 miesięcy dla guzów obustronnych i 24 miesiące dla jednostronnych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu okulistycznym (w tym badaniu dna oka w znieczuleniu ogólnym – EUA) oraz badaniach obrazowych, takich jak ultrasonografia (wykrywająca zwapnienia w 95% przypadków) i MRI, które jest preferowane ze względu na brak promieniowania jonizującego i możliwość oceny naciekania nerwu wzrokowego. Dodatkowo stosuje się OCT, angiografię fluoresceinową oraz fotografię dna oka. Biopsja guza jest rzadko wykonywana ze względu na ryzyko rozprzestrzenienia nowotworu. Kluczową rolę odgrywają badania genetyczne genu RB1, które pozwalają rozróżnić postać dziedziczną (heterozygotyczna mutacja germinalna i mutacja somatyczna) od sporadycznej (mutacje somatyczne). Nowoczesną metodą diagnostyczną jest biopsja płynowa cieczy wodnistej oka, umożliwiająca molekularną charakterystykę guza bez ryzyka uszkodzenia oka.
angiografia fluoresceinowa, badanie dna oka, badanie genetyczne, badanie obrazowe, biopsja szpiku kostnego, ciecz wodnista oka, diagnostyka prenatalna, enukleacja, gałka oczna, gen RB1, lampa szczelinowa, leukokoria, mutacja germinalna, mutacja somatyczna, nakłucie lędźwiowe, nerw wzrokowy, odruch czerwony, odwarstwienie siatkówki, okulista dziecięcy, onkolog okulistyczny, optyczna koherentna tomografia, płyn mózgowo-rdzeniowy, poradnictwo genetyczne, przerzut odległy, punkcja lędźwiowa, retinoblastoma, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie DNA, siatkówka oka, staging, strabismus, system TNM, szpik kostny, tomografia komputerowa, ultrasonografia oka, wewnątrzgałkowy nowotwór złośliwy, węzeł chłonny, zez, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cykloftyal 10 mg/ml
Cykloftyal to roztwór do oczu zawierający 10 mg/ml cyklopentolatu chlorowodorku, będącego antagonistą receptorów muskarynowych (kod ATC: S01FA04). Substancja ta działa cholinolitycznie, blokując receptory muskarynowe acetylocholiny, co prowadzi do porażenia mięśnia okrężnego tęczówki i rozszerzenia źrenicy (mydriaza) bez odruchu na światło i konwergencję. Dodatkowo wywołuje cykloplegię, czyli porażenie akomodacji, skutkujące utratą ostrości widzenia do bliży, oraz zwiększa ciśnienie wewnątrzgałkowe poprzez zmniejszenie odpływu cieczy wodnistej, bez wpływu na jej produkcję. Pojedyncza kropla o objętości około 0,03 ml zawiera 0,3 mg substancji czynnej.
antagonista receptora muskarynowego, badanie refrakcji, ciecz wodnista oka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklopentolatu chlorowodorek, cykloplegia, dno oka, iridocyclitis, iritis, lek rozszerzający źrenice, mięsień rzęskowy, mydriaza, porażenie akomodacji, porażenie mięśnia okrężnego tęczówki, preparat przeciwcholinergiczny, receptor muskarynowy, rozszerzenie źrenicy, siatkówka, środek cholinolityczny, zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Etiologia i przyczyny
Choroba wirusowa Ebola (EVD) jest ciężką, często śmiertelną infekcją wywoływaną przez wirusy z rodzaju Orthoebolavirus (rodzina Filoviridae), z których cztery gatunki zakażają ludzi, a śmiertelność waha się od 25% do 90%, w zależności od gatunku (np. Orthoebolavirus zairense – 65-90%, Orthoebolavirus sudanense – około 50%). Naturalnym rezerwuarem są nietoperze owocożerne (Pteropodidae), a transmisja pierwotna do człowieka następuje przez kontakt z zakażonymi zwierzętami lub ich produktami (np. mięso bushmeat). Transmisja międzyludzka odbywa się przez kontakt z krwią, płynami ustrojowymi (krew, ślina, pot, wymiociny, kał, mocz, nasienie, mleko matki, płyn owodniowy) zakażonych osób lub ich zwłok, przy czym zakaźność pojawia się dopiero po wystąpieniu objawów. Wirus może przetrwać u ozdrowieńców w miejscach immunologicznie uprzywilejowanych, m.in. w nasieniu (do ponad 12 miesięcy), mleku matki, płynie mózgowo-rdzeniowym i cieczy wodnistej oka, co stanowi ryzyko ponownej transmisji.
burza cytokinowa, ciecz wodnista oka, Filoviridae, gorączka krwotoczna Ebola, nietoperz owocożerny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, odpowiedź humoralna, ognisko choroby, opieka wspomagająca, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn owodniowy, przeciwciało monoklonalne, przeciwciało neutralizujące, rezerwuar wirusa, transmisja międzyludzka, uszkodzenie śródbłonka, wstrząs, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olanzapine +pharma 5 mg
Olanzapine +pharma, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek, zawiera olanzapinę jako substancję czynną. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na olanzapinę lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (75,4 mg w tabletce 5 mg oraz 150,79 mg w tabletce 10 mg). Ponadto, stosowanie olanzapiny jest przeciwwskazane u osób z ryzykiem jaskry z wąskim kątem przesączania, ze względu na potencjalne działanie midriatyczne i ryzyko ostrego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, co może prowadzić do utraty wzroku. Przed przepisaniem leku konieczna jest dokładna ocena wywiadu alergologicznego oraz ocena ryzyka okulistycznego.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gentamycin KRKA 40 mg/ml
Gentamycyna, dostępna w roztworze do wstrzykiwań i infuzji (40 mg/ml), wykazuje pełne i szybkie wchłanianie po podaniu domięśniowym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym w 30-90 minut, przy średnim Cmax około 7 μg/ml po dawce 80 mg. Droga podania wpływa na farmakokinetykę – podanie dootrzewnowe i doopłucnowe charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, natomiast dokanałowe i dokomorowe minimalnym. U noworodków, po dawce 2,5 mg/kg, Cmax wynosi około 4 μg/ml. Lek wiąże się z białkami osocza w 25%, choć w warunkach hipokalcemii i hipomagnezemii może wzrosnąć do 70%. Objętość dystrybucji (Vd) jest zbliżona do wody pozakomórkowej i zmniejsza się z wiekiem – od 0,5-0,7 l/kg u wcześniaków do 0,25 l/kg u młodzieży, co wymaga dostosowania dawki w pediatrii. Gentamycyna penetruje do wielu tkanek, z wyjątkowo wysoką koncentracją w kanalikach proksymalnych nerek (2500-10000% stężenia w surowicy), co ma znaczenie dla skuteczności i nefrotoksyczności. Okres półtrwania (t1/2) w fazie eliminacji wynosi 1,5-5,5 h u dorosłych, około 1 h u starszych dzieci i 2,3-3,3 h u noworodków.
biologiczny okres półtrwania, ciecz wodnista oka, dializa otrzewnowa, gentamycyna, gruczoł krokowy, hemodializa, infuzja dożylna, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, podanie dokomorowe, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, roztwór do wstrzykiwań, terapia, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zolaxa 5 mg
Lek Zolaxa, zawierający olanzapinę, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (168,33 mg w tabletce 5 mg oraz 336,66 mg w tabletce 10 mg), co może wywołać reakcje alergiczne o różnym nasileniu, od łagodnych do anafilaktycznych. Drugim kluczowym przeciwwskazaniem jest obecność jaskry z wąskim kątem przesączania, ze względu na ryzyko rozszerzenia źrenicy i blokady odpływu cieczy wodnistej, prowadzące do ostrego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. U pacjentów z tym schorzeniem stosowanie olanzapiny jest niewskazane ze względu na możliwość zaostrzenia objawów choroby.
charakterystyka produktu leczniczego, choroba siatkówki, ciecz wodnista oka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dolegliwości przewodu pokarmowego, etiologia, jaskra z wąskim kątem przesączania, laktoza jednowodna, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, olanzapina, ostry napad jaskry, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenicy, schorzenie okulistyczne, zaćma, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Timo-COMOD 0,5 % 5 mg/ml
Timo-COMOD 0,5% to okulistyczny roztwór kropli do oczu zawierający 5 mg/ml tymololu (6,84 mg/ml maleinianu tymololu), stosowany w leczeniu nadciśnienia śródgałkowego oraz jaskry z otwartym kątem przesączania. Mechanizm działania opiera się na miejscowym hamowaniu produkcji cieczy wodnistej, co skutkuje obniżeniem ciśnienia wewnątrzgałkowego. Preparat zawiera również 13,36 mg/ml fosforanów (133,6 mg/10 ml), co może mieć znaczenie u pacjentów z określonymi schorzeniami. Timo-COMOD 0,5% jest wskazany szczególnie u pacjentów wymagających skutecznej i długotrwałej kontroli ciśnienia śródgałkowego, zwłaszcza gdy inne metody leczenia są nieskuteczne lub przeciwwskazane.
beta-adrenolityk, ciecz wodnista oka, ciśnienie śródgałkowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie ogólnoustrojowe, fosforan, gałka oczna, jaskra z otwartym kątem przesączania, krople do oczu, maleinian tymololu, nadciśnienie śródgałkowe, obniżenie ciśnienia śródgałkowego, progresja jaskry, terapia doustna, terapia jaskry - Leksykon substancji czynnych
Pirenoksyna – Właściwości farmakokinetyczne
Pirenoksyna, będąca substancją czynną produktu leczniczego Catalin (0,75 mg pirenoksyny sodowej w dawce 0,85 mg), wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny po podaniu miejscowym do worka spojówkowego. Badania na królikach albinosach, z zastosowaniem izotopowo znakowanego leku, wykazały szybkie przenikanie pirenoksyny do struktur oka. Maksymalne stężenie w cieczy wodnistej osiąga wartość 7,84 ng/ml już po 30 minutach od ostatniej aplikacji, po czym następuje szybka eliminacja – po 24 godzinach pozostaje jedynie 4% tej wartości. W soczewce natomiast stężenie maksymalne jest znacznie niższe (0,35 ng/ml) i osiągane później (po 2 godzinach), a eliminacja przebiega wolniej, z 23% stężenia maksymalnego utrzymującym się po 24 godzinach.
- Leksykon substancji czynnych
Lewofloksacyna – Właściwości farmakokinetyczne
Lewofloksacyna podana doustnie charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (99-100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje szeroką dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 100 l) i umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%), co sprzyja dobrej penetracji do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściełającego nabłonek dróg oddechowych, makrofagów pęcherzyków płucnych, tkanki płuc, skóry, gruczołu krokowego oraz moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, co należy uwzględnić przy leczeniu zakażeń OUN. Po podaniu miejscowym do oka stężenia w filmie łzowym wynoszą 17,0 μg/ml po 4 godzinach i 6,6 μg/ml po 6 godzinach, a stężenia w osoczu są ponad 1000-krotnie niższe niż po podaniu doustnym. Okres półtrwania leku wynosi 6-8 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>85% w formie niezmienionej), co wymaga modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (np. przy ClCR <20 ml/min okres półtrwania wydłuża się do 35 godzin).
biodostępność, ciecz wodnista oka, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka liniowa, film łzowy, inwersja chiralna, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lewofloksacyna, makrofagi pęcherzykowe, nabłonek dróg oddechowych, najmniejsze stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, prostata, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakażenie OUN - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Iluvien 190 mcg
Implant ILUVIEN zawierający 190 µg fluocynolonu acetonidu charakteryzuje się minimalną ekspozycją ogólnoustrojową, co potwierdzono w badaniu farmakokinetycznym FAMOUS (C-01-06-002). Stężenie leku w osoczu pozostawało poniżej dolnej granicy oznaczalności testu (<100 pg/ml) od 1. dnia do 36. miesiąca po implantacji. W cieczy wodnistej oka obserwowano maksymalne stężenie fluocynolonu acetonidu w 7. dniu po wszczepieniu, po czym następował stopniowy spadek stężenia w ciągu pierwszych 3-6 miesięcy. Po tym okresie stężenie stabilizowało się i utrzymywało na stałym poziomie aż do 36. miesiąca, co wskazuje na długotrwałe, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej i przedłużone działanie terapeutyczne implantu ILUVIEN.
badanie farmakokinetyczne, ciecz wodnista oka, dolna granica oznaczalności, działanie terapeutyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fluocynolon acetonid, implant ILUVIEN, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej, maksymalne stężenie leku, parametr farmakokinetyczny, ponowne leczenie, profil farmakokinetyczny, stężenie substancji czynnej, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ximaract 50 mg
Cefuroksym, podawany dokomorowo w dawce 0,1 ml roztworu zawierającego 1 mg leku (stężenie 10 mg/ml), wykazuje wysokie stężenia wewnątrzgałkowe, co potwierdzają badania u pacjentów z zaćmą. Średnie stężenie cefuroksymu w cieczy wodnistej wynosiło 2614 ± 209 mg/l 30 sekund po podaniu, a po 60 minutach spadło do 1027 ± 43 mg/l, co wskazuje na ponad 60% eliminację leku w ciągu pierwszej godziny. Brak danych dotyczących ekspozycji ogólnoustrojowej sugeruje, że jest ona znikoma, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych systemowych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Penicillinum procainicum L TZF 1 200 000 j.m.
Penicilinum Procainicum L TZF to preparat w postaci proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, dostępny w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m. benzylopenicyliny prokainowej lecytynowanej. Po podaniu domięśniowym lek charakteryzuje się powolnym wchłanianiem i hydrolizą do aktywnej benzylopenicyliny, z umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (45-65%). Penicylina wykazuje dobrą penetrację do płynów ustrojowych takich jak płyn opłucnowy, osierdziowy, otrzewnowy, żółć, nerki, błony śluzowe i mocz, umiarkowaną do płynu owodniowego i mięśni, a ograniczoną do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 5% stężenia w surowicy w stanie zapalnym). Okres półtrwania benzylopenicyliny wynosi około 30 minut, jednak u pacjentów z niewydolnością nerek może się wydłużyć nawet do 10 godzin, co wymaga modyfikacji dawkowania.
benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, ciecz wodnista oka, hydroliza, kwas penicyloilowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, penetracja tkankowa, penicylina prokainowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn otrzewnowy, stężenie terapeutyczne, tkanka kostna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych