Właściwości farmakokinetyczne
Bimaroz Duo (0,3 mg + 5 mg)/ml

Właściwości farmakokinetyczne produktu Bimaroz Duo

Produkt leczniczy Bimaroz Duo (zawierający 0,3 mg/ml bimatoprostu i 5 mg/ml tymololu) charakteryzuje się szczególnymi właściwościami farmakokinetycznymi wynikającymi z połączenia dwóch substancji czynnych. Stężenia bimatoprostu i tymololu w osoczu krwi zostały ustalone w badaniu skrzyżowanym, które porównywało schematy monoterapii z podawaniem produktu złożonego u osób zdrowych. Analiza wykazała, że wchłanianie ogólnoustrojowe poszczególnych składników leku było bardzo małe i nie ulegało modyfikacji pod wpływem jednoczesnego podawania w postaci pojedynczego preparatu.¹

W dwóch długoterminowych 12-miesięcznych badaniach klinicznych, w których oceniano wchłanianie ogólnoustrojowe, nie zaobserwowano kumulowania się żadnego z poszczególnych składników leku, co potwierdza korzystny profil farmakokinetyczny preparatu przy długotrwałym stosowaniu.²

Farmakokinetyka bimatoprostu

Bimatoprost wykazuje dobre przenikanie przez tkanki oka, co potwierdzają badania in vitro przeprowadzone na rogówce i twardówce oka ludzkiego. Po aplikacji okulistycznej ekspozycja ogólnoustrojowa na bimatoprost pozostaje bardzo niska, bez tendencji do kumulacji w czasie.³

Kinetyka wchłaniania bimatoprostu

W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że po stosowaniu raz na dobę jednej kropli 0,03% roztworu bimatoprostu do obu oczu przez okres dwóch tygodni, stężenia leku we krwi osiągały wartość szczytową w ciągu 10 minut od aplikacji. Następnie stężenie szybko spadało, osiągając poziom poniżej dolnego progu wykrywalności (0,025 ng/ml) w czasie zaledwie 1,5 godziny od momentu podania.⁴

Analiza parametrów farmakokinetycznych wykazała, że średnie wartości Cmax i AUC0-24godz były zbliżone zarówno w dniu 7., jak i 14. badania, osiągając odpowiednio około 0,08 ng/ml i 0,09 ng•godz./ml. Dane te wskazują, że stałą wartość stężenia leku uzyskiwano już w pierwszym tygodniu podawania do oka, co świadczy o szybkim osiąganiu stanu równowagi farmakokinetycznej.⁵

Dystrybucja bimatoprostu

Bimatoprost charakteryzuje się umiarkowaną dystrybucją w tkankach organizmu. Ogólnoustrojowa objętość dystrybucji w stanie równowagi u ludzi wynosi 0,67 l/kg. W krwioobiegu bimatoprost znajduje się głównie w osoczu, gdzie wiąże się z białkami osocza w około 88%, co wskazuje na znaczny stopień wiązania z białkami.⁶

Metabolizm bimatoprostu

Po podaniu do oka i dotarciu do krążenia ogólnego, bimatoprost występuje jako główny związek krążący we krwi. Następnie ulega procesom biotransformacji, które obejmują:

• Oksydację – jeden z głównych szlaków metabolicznych
• N-deetylację – prowadzącą do powstania metabolitów o zmodyfikowanej strukturze
• Sprzęganie z kwasem glukuronowym – tworzące różnego rodzaju metabolity

Te procesy metaboliczne zapewniają efektywną biotransformację substancji czynnej.⁷

Eliminacja bimatoprostu

Bimatoprost jest eliminowany z organizmu głównie poprzez przesączanie nerkowe. W badaniach z wykorzystaniem dawki dożylnej podanej zdrowym ochotnikom wykazano, że prawie 67% dawki było wydalane z moczem, a 25% dawki z kałem, co potwierdza dominującą rolę dróg nerkowych w eliminacji leku.⁸

Okres półtrwania (t1/2) w fazie eliminacji określony po podaniu dożylnym wynosił około 45 minut, a całkowity klirens krwi osiągał wartość 1,5 l/godz./kg mc., co wskazuje na stosunkowo szybką eliminację substancji czynnej z organizmu.⁹

Farmakokinetyka bimatoprostu u osób w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) zaobserwowano istotne różnice w parametrach farmakokinetycznych bimatoprostu w porównaniu z młodszymi osobami dorosłymi. Po podawaniu bimatoprostu dwa razy na dobę średnia wartość AUC0-24godz wynosiła 0,0634 ng•godz./ml u osób starszych, co było znacząco wyższe niż u młodszych dorosłych, gdzie parametr ten osiągał wartość 0,0218 ng•godz./ml.¹⁰

Należy jednak podkreślić, że obserwowana różnica nie ma istotnego znaczenia klinicznego, ponieważ ekspozycja ogólnoustrojowa pozostawała bardzo niska zarówno u pacjentów starszych, jak i młodszych po aplikacji okulistycznej. Dodatkowo w obu grupach wiekowych nie stwierdzono kumulacji bimatoprostu we krwi w czasie trwania terapii, a profil bezpieczeństwa był porównywalny niezależnie od wieku pacjentów.¹¹

Farmakokinetyka tymololu

Badania farmakokinetyczne tymololu przeprowadzone u pacjentów poddawanych zabiegowi chirurgicznego usunięcia zaćmy wykazały, że po podaniu do oka 0,5% roztworu kropli stężenie szczytowe tymololu w cieczy wodnistej oka osiągało wartość 898 ng/ml po jednej godzinie od aplikacji.¹²

Część podanej dawki tymololu wchłania się do krążenia ogólnego, gdzie podlega intensywnym procesom metabolicznym w wątrobie. Okres półtrwania tymololu w osoczu krwi wynosi około 4-6 godzin, co świadczy o stosunkowo długim utrzymywaniu się substancji w organizmie.¹³

Metabolizm tymololu zachodzi częściowo w wątrobie, a zarówno związek macierzysty, jak i jego metabolity są eliminowane przez nerki. W przeciwieństwie do bimatoprostu, tymolol nie wykazuje silnego wiązania z białkami osocza krwi, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję w organizmie.¹⁴