metabolit losartanu

Metabolit losartanu, znany jako EXP3174 (lub kwas karboksylowy losartanu), jest głównym aktywnym metabolitem powstającym w wyniku metabolizmu losartanu w wątrobie. Losartan, antagonista receptora angiotensyny II typu 1 (AT1), jest szeroko stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz chorób sercowo-naczyniowych.

EXP3174 wykazuje 10-40 razy silniejsze działanie blokujące receptor AT1 niż macierzysty związek. Metabolizm losartanu do EXP3174 zachodzi głównie za pośrednictwem cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymów CYP2C9 i CYP3A4. Różnice genetyczne w aktywności tych enzymów mogą wpływać na skuteczność terapeutyczną losartanu, powodując zróżnicowaną odpowiedź na leczenie u pacjentów.

W przeciwieństwie do losartanu, który działa jako kompetycyjny antagonista receptora AT1, EXP3174 wykazuje nieodwracalny mechanizm blokowania tego receptora. Długi okres półtrwania metabolitu (6-9 godzin) w porównaniu z losartanem (2 godziny) odpowiada za przedłużone działanie terapeutyczne leku, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Monitoring stężenia metabolitu losartanu może być przydatny w badaniach farmakokinetycznych oraz ocenie compliance pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Losartan Genoptim 50 mg

Losartan potasowy, składnik preparatu Losartan Genoptim (50 mg, 100 mg), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współstosowanie losartanu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi może nasilać efekt hipotensyjny, zwiększając ryzyko niedociśnienia, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wpływające na gospodarkę potasową, takie jak diuretyki oszczędzające potas (amiloryd, triamteren, spironolakton), suplementy potasu oraz heparynę, ze względu na wysokie ryzyko hiperkaliemii. Metabolizm losartanu odbywa się głównie przez CYP2C9; inhibitory tego enzymu, np. flukonazol, mogą zmniejszać stężenie aktywnego metabolitu o około 50%, osłabiając efekt terapeutyczny, natomiast induktory, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenie metabolitu o 40%. Współstosowanie z litem wymaga monitorowania stężenia litu w surowicy z uwagi na ryzyko jego toksyczności.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, ciśnienie tętnicze, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, enzym wątrobowy, flukonazol, fluwastatyna, heparyna, hiperkaliemia, induktor enzymu metabolizującego, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, izoenzym CYP2C9, kwas acetylosalicylowy, lek oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolit losartanu, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawowe niedociśnienie, ostra niewydolność nerek, receptor α-adrenergiczny, ryfampicyna, spironolakton, stężenie potasu w surowicy, toksyczność litu, triamteren, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ noradrenergiczny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg

Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, będący połączeniem losartanu (antagonisty receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazydu (tiazydowego leku moczopędnego), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Ryfampicyna i flukonazol mogą obniżać stężenie aktywnego metabolitu losartanu, potencjalnie osłabiając jego efekt terapeutyczny. Jednoczesne stosowanie z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub innymi substancjami podnoszącymi poziom potasu w surowicy zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co jest przeciwwskazane. Współpodawanie z solami litu wymaga ścisłego monitorowania stężenia litu z uwagi na zmniejszenie jego wydalania nerkowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu losartanu z NLPZ (w tym inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych), gdyż może to prowadzić do osłabienia działania przeciwnadciśnieniowego oraz ryzyka pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i z istniejącą dysfunkcją nerek. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (inhibitory ACE, inne ARB, aliskiren) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek, dlatego jest niewskazana.
antagonista receptora angiotensyny II, częstoskurcz komorowy wielokształtny, dna moczanowa, dysfagia, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatriemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, jodowy środek kontrastujący, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek urykozuryczny, losartan potasowy, metabolit losartanu, mielosupresja, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, spironolakton, tiazydowy lek moczopędny, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Losartan Krka 25 mg

Losartan jest selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, stosowanym doustnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz w ochronie nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów AT1, co hamuje efekty angiotensyny II, takie jak zwężanie naczyń, uwalnianie aldosteronu i proliferację komórek mięśni gładkich. W badaniach klinicznych losartan wykazał skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego, utrzymując efekt hipotensyjny przez 24 godziny, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca. W badaniu LIFE (n=9193, wiek 55-80 lat) losartan w dawce 50 mg/dobę zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021) oraz ryzyko udaru mózgu o 25% (p=0,001) w porównaniu z atenololem. W badaniu RENAAL (n=1513) u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem losartan (50-100 mg/dobę) zmniejszył ryzyko progresji niewydolności nerek, podwajania stężenia kreatyniny i zgonu o 16,1% (p=0,022). W badaniu HEAAL (n=3834) wyższa dawka losartanu (150 mg/dobę) zmniejszyła ryzyko zgonu lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 10,1% (p=0,027) w porównaniu z dawką 50 mg.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, badanie ELITE, badanie RENAAL, białkomocz w cukrzycy, działanie blokujące, efekt przeciwnadciśnieniowy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor RAAS, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, metabolit losartanu, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, proliferacja komórek, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zawał mięśnia sercowego, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cozaar 50 mg

Losartan, będący selektywnym antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II, wykazuje skuteczne działanie przeciwnadciśnieniowe poprzez blokadę zwężania naczyń, uwalniania aldosteronu oraz proliferacji komórek mięśni gładkich. Jego aktywny metabolit, kwas karboksylowy (E 3174), jest 10-40 razy bardziej efektywny niż związek macierzysty. W badaniach klinicznych losartan podawany raz na dobę obniżał skurczowe i rozkurczowe ciśnienie tętnicze, utrzymując efekt przez 24 godziny bez efektu „z odbicia” i bez istotnego wpływu na częstość akcji serca. W badaniu LIFE u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca losartan (50-100 mg/dobę) zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021), głównie redukując udary mózgu o 25% (p=0,001), jednak u pacjentów rasy czarnej wykazano mniejszą skuteczność w porównaniu z atenololem. W badaniu RENAAL u chorych z cukrzycą typu 2 i białkomoczem losartan zmniejszył ryzyko progresji nefropatii, w tym podwojenia stężenia kreatyniny o 25,3% (p=0,006) oraz schyłkowej niewydolności nerek o 28,6% (p=0,002), przy dobrym profilu tolerancji.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, badanie RENAAL, białkomocz, bradykinina, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dializoterapia, GFR, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kininaza II, klasa NYHA, konwertaza angiotensyny, kwas karboksylowy, metabolit losartanu, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, podwójna blokada układu RAA, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny w surowicy, układ renina-angiotensyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorista HD 100 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Lorista HD, zawierający losartan potasowy 100 mg oraz hydrochlorotiazyd 25 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Ryfampicyna, flukonazol oraz sok grejpfrutowy mogą obniżać stężenie aktywnego metabolitu losartanu, potencjalnie osłabiając jego działanie przeciwnadciśnieniowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, suplementów potasu oraz zamienników soli zawierających potas. Interakcje z litem wymagają ścisłego monitorowania stężenia litu w surowicy z uwagi na zmniejszenie jego klirensu nerkowego. Jednoczesne podawanie losartanu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) może prowadzić do osłabienia efektu hipotensyjnego, pogorszenia czynności nerek oraz zwiększenia ryzyka hiperkaliemii, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z zaburzeniami nerkowymi. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez łączenie losartanu z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek.
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, dna moczanowa, działanie mielosupresyjne, enzymy CYP450, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, klirens nerkowy litu, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek urykozuryczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, losartan potasowy, metabolit losartanu, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, sok grejpfrutowy, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Losartic 50 mg

Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AT1), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nasilonego działania hipotensyjnego podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, trójpierścieniowymi lekami antydepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi, baklofenem oraz amifostyną. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), np. łączenie losartanu z inhibitorami ACE lub innymi antagonistami receptora AT1, wiąże się z wysokim ryzykiem niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, co wymaga ograniczenia takiej terapii do wybranych przypadków klinicznych i ścisłego monitorowania funkcji nerek. Metabolizm losartanu odbywa się głównie przez CYP2C9, a inhibitory tego enzymu, takie jak flukonazol, mogą zmniejszać stężenie aktywnego metabolitu o około 50%, natomiast induktory enzymów, np. ryfampicyna, o około 40%, co może osłabiać efekt terapeutyczny leku.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, flukonazol, fluwastatyna, gospodarka wodno-elektrolitowa, heparyna, hiperkaliemia, hipotensja ortostatyczna, inhibitor ACE, izoenzym CYP2C9, karboksykwas, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, losartan, metabolit losartanu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie ciśnienia tętniczego, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, terapia skojarzona, toksyczność litu, triamteren, trójpierścieniowy lek antydepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorista HL 100 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Lorista HL, zawierający losartan potasowy 100 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Losartan może wchodzić w interakcje z ryfampicyną i flukonazolem, które zmniejszają stężenie jego aktywnego metabolitu, a także z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową, takimi jak leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu czy trimetoprim, co zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, innych antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Ponadto, jednoczesne stosowanie losartanu z NLPZ, w tym inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych, może osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy i zwiększać ryzyko niewydolności nerek, szczególnie u osób starszych i z istniejącą dysfunkcją nerek. Zaleca się ścisłe monitorowanie ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz stężenia potasu w surowicy, a także unikanie spożycia soku grejpfrutowego, który może obniżać stężenie aktywnego metabolitu losartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, dna moczanowa, enzym CYP450, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, losartan potasowy, metabolit losartanu, mielosupresja, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, środek kontrastujący z jodem, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie elektrolitowe, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Loreblok HCT 50 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Loreblok HCT, zawierający losartan potasowy oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje szerokie spektrum interakcji farmakologicznych wynikających z mechanizmów działania obu substancji czynnych. Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, może wchodzić w interakcje z lekami wpływającymi na stężenie potasu (np. spironolakton, triamteren, amiloryd, suplementy potasu), co zwiększa ryzyko hiperkaliemii i wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów. Jednoczesne stosowanie z litem może prowadzić do zmniejszenia jego klirensu nerkowego i wzrostu toksyczności, co również wymaga kontroli stężenia litu. NLPZ, inhibitory ACE, inne ARB oraz aliskiren mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe losartanu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek oraz hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i osób w podeszłym wieku. Hydrochlorotiazyd, tiazydowy lek moczopędny, wykazuje interakcje z lekami wpływającymi na gospodarkę elektrolitową (kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna B), lekami cytotoksycznymi (np. metotreksat), lekami stosowanymi w dnie moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon, allopurynol) oraz glikozydami naparstnicy, co wymaga monitorowania elektrolitów, morfologii krwi i EKG. Ponadto, hydrochlorotiazyd może osłabiać tolerancję glukozy, co może wymagać dostosowania dawek leków przeciwcukrzycowych.
ACTH, aliskiren, allopurynol, amfoterycyna B, amiloryd, amina presyjna, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, atropina, biodostępność, biperyden, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, chinidyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytochrom P450, dna moczanowa, dofetylid, dyzopiramid, flukonazol, glicyryzyna, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochinidyna, hydrochlorotiazyd, ibutylid, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, jodowy środek kontrastujący, karbamazepina, klirens nerkowy, kolestyramina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek urykozuryczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, losartan potasowy, metabolit losartanu, metotreksat, metylodopa, mielosupresja, morfologia krwi, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, preparaty litu, probenecyd, ryfampicyna, salicylan, sok grejpfrutowy, sotalol, spironolakton, sulfinpirazon, tiazydowy lek moczopędny, torsades de pointes, triamteren, tubokuraryna, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Hyzaar 100 mg + 12,5 mg

Preparat Hyzaar, zawierający 100 mg losartanu potasowego i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości obu składników. Losartan może wchodzić w interakcje z lekami takimi jak ryfampicyna i flukonazol, które zmniejszają stężenie jego aktywnego metabolitu, a także z sokiem grejpfrutowym, co osłabia efekt terapeutyczny. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania losartanu z lekami oszczędzającymi potas (np. spironolakton, triamteren) oraz suplementami potasu ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Współstosowanie z litem wymaga ścisłego monitorowania stężenia litu w surowicy z powodu zmniejszonego wydalania nerkowego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą osłabiać działanie hipotensyjne losartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u osób starszych i z niewydolnością nerek. Podwójna blokada układu RAA (ACEI, ARB, aliskiren) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek.
allopurynol, amfoterycyna B, amina presyjna, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, chinidyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytochrom P450, dna moczanowa, dyzopiramid, działanie mielosupresyjne, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, jodowy środek kontrastowy, karbamazepina, kolestyramina, kortykosteroid, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, losartan potasowy, metabolit losartanu, metotreksat, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, probenecyd, sok grejpfrutowy, sotalol, sulfinpyrazon, tolerancja glukozy, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wielokształtny częstoskurcz komorowy, wydalanie litu, zaburzenie rytmu serca, żywica kolestypolowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Cozaar 100 mg

Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9 do aktywnego metabolitu karboksykwasu. Interakcje z inhibitorami CYP2C9, takimi jak flukonazol, mogą zmniejszyć stężenie aktywnego metabolitu o około 50%, co osłabia efekt przeciwnadciśnieniowy. Induktory enzymów, np. ryfampicyna, obniżają stężenie metabolitu o 40%, co może wpłynąć na skuteczność terapii. Współstosowanie losartanu z lekami hipotensyjnymi (β-blokery, diuretyki, blokery kanału wapniowego) może prowadzić do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego, dlatego wymagana jest ostrożność i monitorowanie. Szczególne ryzyko hiperkaliemii występuje przy jednoczesnym stosowaniu losartanu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, amiloryd, triamteren), heparyną, trimetoprimem, suplementami potasu oraz substytutami soli zawierającymi potas, co wymaga unikania takiej terapii lub ścisłego monitorowania stężenia potasu.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, diklofenak, diuretyk, efekt hipotensyjny, flukonazol, fluwastatyna, heparyna, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, izoenzym CYP2C9, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, losartan potasowy, metabolit losartanu, niedociśnienie, nieselektywny NLPZ, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ostra niewydolność nerek, preparat litu, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, suplement potasu, toksyczność litu, triamteren, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorista 100 mg

Losartan potasowy, antagonista receptora angiotensyny II, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, mogą obniżyć stężenie aktywnego metabolitu losartanu o około 50%, natomiast induktory enzymów, np. ryfampicyna, zmniejszają je o około 40%. Współstosowanie losartanu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi lub substancjami wywołującymi niedociśnienie (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna) zwiększa ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego. Ponadto, łączenie losartanu z lekami zatrzymującymi potas (amiloryd, triamteren, spironolakton), heparyną, trimetoprimem, suplementami potasu lub substytutami soli potasowej może prowadzić do hiperkaliemii, co wymaga monitorowania poziomu potasu i unikania takich kombinacji.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, CYP2C9, flukonazol, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lit, losartan potasowy, metabolit losartanu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, spironolakton, suplement potasu, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja