starczy niedosłuch

Starczy niedosłuch (ang. presbycusis) to postępująca, obustronna utrata słuchu związana z procesem starzenia się organizmu. Jest to najczęstsza forma niedosłuchu u osób starszych, dotykająca około 30-40% populacji powyżej 65. roku życia.

Patofizjologia starczego niedosłuchu obejmuje degenerację struktur ucha wewnętrznego, zwłaszcza komórek słuchowych zewnętrznych ślimaka, prążka naczyniowego oraz włókien nerwu słuchowego. Proces ten rozpoczyna się zazwyczaj od utraty słyszalności wysokich częstotliwości (powyżej 2000 Hz), stopniowo obejmując coraz niższe zakresy.

Klinicznie starczy niedosłuch charakteryzuje się trudnościami w rozumieniu mowy, szczególnie w hałaśliwym otoczeniu, problemami z lokalizacją źródła dźwięku oraz pogorszeniem zdolności rozróżniania podobnie brzmiących głosek. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu audiometrycznym, które wykazuje typowy obraz audiogramu z obniżeniem krzywej progowej, szczególnie dla wysokich częstotliwości.

Leczenie starczego niedosłuchu koncentruje się głównie na protezowaniu słuchu za pomocą aparatów słuchowych oraz rehabilitacji słuchowej. W zaawansowanych przypadkach rozważa się implantację ślimakową. Istotną rolę odgrywają również modyfikacje stylu komunikacji oraz edukacja pacjenta i jego otoczenia.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl