utrata słuchu związana z wiekiem

Utrata słuchu związana z wiekiem, nazywana również presbyacusis, to stopniowe pogarszanie się zdolności słyszenia, które następuje wraz z procesem starzenia się organizmu. Jest to najczęstsza forma utraty słuchu u osób starszych, dotykająca około jednej trzeciej populacji w wieku 65-75 lat oraz blisko połowy osób powyżej 75. roku życia.

Z punktu widzenia patofizjologii, presbyacusis związana jest z degeneracją komórek słuchowych w ślimaku ucha wewnętrznego, a także ze zmianami w nerwach słuchowych i korze mózgowej odpowiedzialnej za przetwarzanie dźwięków. Utrata słuchu zwykle rozpoczyna się od wysokich częstotliwości, co powoduje trudności w rozumieniu mowy, szczególnie w hałaśliwym otoczeniu.

Diagnostyka obejmuje badanie audiometryczne, które pozwala określić stopień i charakter niedosłuchu. Leczenie polega głównie na zastosowaniu aparatów słuchowych lub, w przypadkach głębokiego niedosłuchu, implantów ślimakowych. Wczesna interwencja ma kluczowe znaczenie, ponieważ nieleczona utrata słuchu może prowadzić do izolacji społecznej, depresji i zwiększonego ryzyka rozwoju demencji.

Profilaktyka utraty słuchu związanej z wiekiem obejmuje ochronę przed nadmiernym hałasem w ciągu całego życia, leczenie chorób mogących wpływać na słuch (np. nadciśnienia, cukrzycy) oraz regularne badania słuchu, szczególnie po 50. roku życia. Coraz więcej badań wskazuje na istotną rolę zdrowego stylu życia, w tym diety bogatej w antyoksydanty, w zachowaniu funkcji słuchowych w podeszłym wieku.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl