izotonia roztworu

Izotonia roztworu to pojęcie określające stan, w którym ciśnienie osmotyczne roztworu jest równe ciśnieniu osmotycznemu płynów ustrojowych, w szczególności osocza krwi (około 290 mOsm/kg H₂O). Roztwory izotoniczne zawierają takie samo stężenie cząstek osmotycznie czynnych jak płyny wewnątrzkomórkowe i zewnątrzkomórkowe.

W praktyce klinicznej najczęściej stosowanym roztworem izotonicznym jest 0,9% roztwór chlorku sodu (tzw. sól fizjologiczna). Inne powszechnie używane roztwory izotoniczne to płyn Ringera oraz 5% roztwór glukozy. Podanie roztworu izotonicznego nie powoduje przemieszczania się wody między przestrzenią wewnątrzkomórkową a zewnątrzkomórkową.

Roztwory izotoniczne są szeroko stosowane w terapii płynowej, szczególnie w stanach odwodnienia izotoniczngo, w celu uzupełnienia objętości płynów ustrojowych bez zaburzania równowagi elektrolitowej. Mają one również zastosowanie jako nośniki dla leków podawanych drogą dożylną oraz do przepłukiwania ran i błon śluzowych.

Ocena izotoniczności roztworu ma kluczowe znaczenie w farmacji przy przygotowywaniu preparatów do podania pozajelitowego oraz kropli do oczu, gdyż zapobiega uszkodzeniu komórek i tkanek, które mogłoby nastąpić przy zastosowaniu roztworów hipotonicznych lub hipertonicznych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl