ciężka niewydolność mięśnia sercowego

Ciężka niewydolność mięśnia sercowego to zaawansowane stadium niewydolności serca, charakteryzujące się znacznym upośledzeniem zdolności mięśnia sercowego do pompowania krwi, co prowadzi do niedostatecznej perfuzji tkanek i narządów. Stan ten manifestuje się obecnością objawów spoczynkowych, nawet przy minimalnym wysiłku fizycznym, odpowiadając klasie IV według klasyfikacji NYHA.

Etiologia ciężkiej niewydolności mięśnia sercowego jest różnorodna i obejmuje chorobę wieńcową, kardiomiopatie, wady zastawkowe, nadciśnienie tętnicze, choroby zapalne serca oraz zaburzenia metaboliczne. W zaawansowanym stadium choroby dochodzi do przebudowy strukturalnej serca (remodeling), aktywacji neurohormonalnej i nasilenia procesów zapalnych, co prowadzi do pogłębienia dysfunkcji mięśnia sercowego.

Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (echokardiografia, MRI serca), ocenę biomarkerów (BNP, NT-proBNP), elektrokardiografię oraz badania czynnościowe oceniające wydolność wysiłkową. W leczeniu stosuje się wielokierunkową terapię farmakologiczną (inhibitory ACE/ARB, beta-blokery, antagonisty aldosteronu, sakubitril/walsartan, flozyny), metody elektroterapii (CRT, ICD) oraz w wybranych przypadkach mechaniczne wspomaganie krążenia i transplantację serca.

Ciężka niewydolność mięśnia sercowego wiąże się z wysoką śmiertelnością, częstymi hospitalizacjami i znacznym pogorszeniem jakości życia. Holistyczne podejście terapeutyczne obejmujące również rehabilitację kardiologiczną, wsparcie psychologiczne i edukację pacjenta ma kluczowe znaczenie w optymalizacji opieki nad chorymi z tym schorzeniem.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl